Η Αυτού μεγαλειότης

19.01.2017

Απέραντο βασίλειο στα πόδια σου εμπρός
Νύφη είν' η σελήνη και ο ήλιος ο γαμπρός
Ο οίνος και ο λόγος τους στο στόμα τους πικρός
Μάρτυρας όποιος ανόητα εγράφτηκε νεκρός.

Η Αυτού μεγαλειότης θεωρείται δεδομένη
Η σοφία ένσοφα στον κόσμο μοιρασμένη
Μα, ο νους του ανθρώπου μπρος Του απίστευτα μικρός
Ποτέ δε βλέπει ότι δίπλα του υπάρχει ο Θεός.
Στις λίμνες που είν' σα ζωγραφιά, στα άδυτα του βάλτου
Στα χρώματα του ουρανού, στο γίνεται του αδυνάτου
Στ' αστέρια που όλο τρέχουνε λες και αργήσαν κάπου
Στην πρώτη ανάσα της ζωής, στο τέλος του θανάτου.

Άγγελοι με λευκά φτερά, ανθρώπινοι προστάτες
Ψίθυροι και αντιπαράθεση μ' απρόσεχτους διαβάτες
Ουαί προφητεύουν κι αλίμονο κηρύσσουν
Είναι γραφτό, οι αδύναμοι στο τέλος θα νικήσουν.
Φόβος με κυριεύει για το πότε και το πώς
Νιώθω ότι με κυνηγάει ένας κακός οιωνός.

Δεν ξέρω καν αν τα λόγια μου είναι αληθινά,
ή αν κινούμαι υπόγεια και προσαρμοστικά.
Γνωρίζω όμως, όσα κάποιοι δε θέλουν να μιλήσουν
Όσοι εις βάρος της ζωής έζησαν, ή έπονται να ζήσουν.

Δε θα τους σώσει η κίνηση που κάνουν ευθαρσώς
Του αιώνιου συμβόλου που λέγεται σταυρός
Γιατί με αγγαρεία την κάνουν και με ψέμα
Μόνο για ν' αντιληφθεί του διπλανού το βλέμμα.

Μα, άλλοι μόνοι προσεύχονται για κάθε μια ματαίωση
Και στο πιθανό ζητάν κάποια επιβεβαίωση
Στο τι έχει πια βαρύτητα, τι έχει σημασία,
Για ποιον μαρτύριο έρχεται, για ποιον η σωτηρία;

_

γράφει η Δώρα Βαξεβανοπούλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Θα σε περιμένω

Θα σε περιμένω

Στου κόσμου τα τελευταία απομεινάρια  στου Ήλιου την ατελεύτητη σιωπή  τα άστρα αφήνουν χρώματα και σημάδια  να βρίσκεις το δρόμο σ’ άγνωστη εποχή.  Η μέρα που φεύγει όμορφη και σκληρή  το ίδιο θα ‘ναι κι η άλλη που ξεκινάει  ας ήταν μετά τη δύση της ν’ ακουστεί ...

Μπαλάντα μέσα στο Χάος που τραγουδάει

Μπαλάντα μέσα στο Χάος που τραγουδάει

Στου κόσμου τα τελευταία απομεινάρια  στου Ήλιου την ατελεύτητη σιωπή  τα άστρα αφήνουν χρώματα και σημάδια  να βρίσκεις το δρόμο σ’ άγνωστη εποχή.  Η μέρα που φεύγει όμορφη και σκληρή  το ίδιο θα ‘ναι κι η άλλη που ξεκινάει  ας ήταν μετά τη δύση της ν’ ακουστεί ...

Κορίτσια και Άνοιξη

Κορίτσια και Άνοιξη

Απρίλης, Μάης καθοδόν.  Κορίτσια στου έρωτα το ρουν.  Έχουν το ένστικτο των λουλουδιών:  να μην ανθίσουν δε μπορούν.   _ γράφει ο Σπύρος...

Στην ωραία Ελένη μας

Στην ωραία Ελένη μας

Στην ωραία Ελένη μας -Στη μνήμη της συμμαθήτριας Ελένης Μ.-    Γλυκούλα και ονειρική,  οι δυο σε ένα θρανίο.  Δεν ήσουν καν ομηρική,  μα άγγιζες το Θείο.    Δεν ήσουνα του Μενελά*, βασίλισσα της Σπάρτης.  χωριατοπούλα, που γελά  και τη γελάει ο Μάρτης....

Η αρένα

Η αρένα

Είμαστε όλοι σε μια αρένα, όπου τέρατα κάθε λογής ορμάνε. Το κοινό ζητωκραυγάζει με την πρώτη σταγόνα αίματος, με το πρώτο σημάδι ήττας. Κρατώντας ένα μικρό σπαθί τι να καταφέρεις; Εχθροί τέτοιας ρώμης πάντα κερδίζουν. Ποιος ο λόγος να αγωνίζεσαι; Ποιος ο λόγος να...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Η αρένα

Η αρένα

Είμαστε όλοι σε μια αρένα, όπου τέρατα κάθε λογής ορμάνε. Το κοινό ζητωκραυγάζει με την πρώτη σταγόνα αίματος, με το πρώτο σημάδι ήττας. Κρατώντας ένα μικρό σπαθί τι να καταφέρεις; Εχθροί τέτοιας ρώμης πάντα κερδίζουν. Ποιος ο λόγος να αγωνίζεσαι; Ποιος ο λόγος να...

Βαρκάδα

Βαρκάδα

Ξέρεις, μου μοιάζει όλο αυτό σαν βαρκάδα. Στη μέση του σύμπαντος. Κουκίδα ασήμαντη. Να θες να βγεις να ξεσκάσεις. Να πας μια βόλτα στα μαγαζιά. Να μυρίζεις τον αέρα στην Αιόλου, Τα ασβεστωμένα παρτέρια της παλιάς πόλης, Τα πεύκα του Σειχ - Σου, Το μοναστήρι της...

Πεταμένες λέξεις

Πεταμένες λέξεις

Σε μιαν άλλη εποχή, σε ένα παλιό ξεχασμένο βιβλίο, βρέθηκε μια ιστορία. Πεταμένες λέξεις σε σελίδες που ξεθώριασαν βρέθηκε σε ένα κουτί σκονισμένο. Το βρήκες και το σκούπισες, το άνοιξες και το ξεφύλλισες, την σκέφτηκες στο λεπτό.   Όσο Ιστορία μύριζε και το...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου