Η Ζαχαρένια σου

13.10.2017

Στάθηκα κάτω από την τέντα. Ο ουρανός ντυμένος με μαύρα σύννεφα που εγκυμονούσαν. Κοίταζα ψηλά και σκεφτόμουν ότι όπου να 'ναι θα αρχίσουν οι πόνοι. Σε περίμενα. Αργούσες. Δεξιά και αριστερά έριχνα το βλέμμα μου διαδοχικά μήπως φανεί η λατρεμένη σου μορφή. Χάιδευα τις πιέττες του κόκκινου φορέματος που το φόρεσα μόνο και μόνο επειδή όταν με πρωτοείδες με αυτό, μου χάρισες το πιο ερωτικό χαμόγελο και είδα πως καθρεφτίστηκε η σιλουέτα μου στα μάτια σου. Και ενώ ήμουν χαμένη στις σκέψεις, η βροχή ξεκίνησε. Και να σου εσύ απέναντι κρατώντας ανοιχτή μια μαύρη ομπρέλα, να μου κάνεις νόημα να περάσω το δρόμο και να σε συναντήσω. Σου φώναξα: «Βρέχει! Θα γίνω μούσκεμα, χάλια». Γέλασες και είπες: «Σιγά, πώς κάνεις έτσι; Από ζάχαρη είσαι;». «Δεν τη θέλω τη βροχή. Με μελαγχολεί. Δε θέλω το χάδι της επάνω μου να κυλάει. Εσύ είσαι αυτός που με λέει ζαχαρένια του. Είμαι παιδί του ήλιου. Μόνο να χαμογελώ ξέρω. Έλα εσύ εδώ. Βάλε με κάτω από την ομπρέλα σου και πάρε με αγκαλιά, ήλιε μου». Συνέχισες να γελάς και να με προκαλείς. Να μου λες ότι αν δεν έρθω εγώ εκεί που είσαι, δε θα με πάρεις αγκαλιά. Και το έκανα το πρώτο βήμα αγαπημένε. Στάθηκα στη βροχή. Άρχισα να λιώνω. Ένας ένας οι ζαχαρένοι κόκκοι απλώθηκαν στην άσφαλτο. Πες μου τώρα τι κατάλαβες;

_

γράφει η Ιωάννα Πορτοκάλη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κέρδισέ το!

Κερδίστε το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η αμοιβή

Η αμοιβή

Η βαριά συρόμενη πόρτα του καθιστικού άνοιξε και η μεσόκοπη γυναίκα γλίστρησε μέσα κρατώντας στα χέρια της ένα μικρό πακέτο. Χυμένος στην πολυθρόνα στο βάθος, με την πελώρια βιβλιοθήκη στο πλάι του, ο γέρος αγνάντευε απ’ το παράθυρο τον κήπο καθώς ο ήλιος βασίλευε. Το...

Της γριάς τα κοτόπουλα

Της γριάς τα κοτόπουλα

Την γριά δεν θυμάμαι να την είχα συναντήσει ποτέ. Όμως, χωρίς να την ξέρω, την σκέφτομαι πάντα, αναπολώντας, ιδίως όταν περνώ απόγευμα έξω από το μαγαζί της, στην παραλιακή Νέας Κίου – Ναυπλίου. Για την ακρίβεια εκεί που ήταν πριν καμιά εικοσαετία το μαγαζί της, που...

Μέσα στη νύχτα

Μέσα στη νύχτα

Μέσα στη νύχτα ακούστηκε μια κραυγή. Έσκισε τη σιωπή σαν κοφτερό μαχαίρι. Δάκρυα κυλήσανε στα μάγουλα δροσίζοντας τη λύπη της. Μια κουκουβάγια με μάτια ορθάνοιχτα στεκόταν έξω από το παράθυρό της. Τόσα βράδια πιστή στο ραντεβού της. Εμφανιζόταν ακριβώς στις τρεις το...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Χάρης Αγγελογιάννης

    Καμιά φορά της βροχής οι στάλες δημιουργούν συνειρμούς που πονάνε.Σαν ένα παλιό κάταγμα με την αλλαγή του καιρού.

    Απάντηση
    • ΙΩΑΝΝΑ ΠΟΡΤΟΚΑΛΗ

      Σε ευχαριστώ πολύ Χάρη. Συμφωνώ…

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου