Η Μάνα

18.12.2016

sad-woman

Δεν είχαμε ποτέ καλό σπίτι. Έτριζε πάντα το ξύλινο πάτωμα, φαγωμένο απ’ το σαράκι, κι η υγρασία γέμιζε το ταβάνι μαύρα σύννεφα. Τα κρεβάτια μας σκέπαζαν γκρίζες κουβέρτες που έγραφαν «ΙΚΑ». Ήταν κλεμμένες απ’ τη δουλειά του πατέρα μου. Ήταν ηλεκτρολόγος. Στο σαλόνι μαδούσαμε τα ψάθινα έπιπλα βεράντας κι η τραπεζαρία πάντα κλειδωμένη, για να μη χρειάζεται συγύρισμα και να μην καίμε άλλο πετρέλαιο.

Η μάνα μας, σαν σκιά, διέτρεχε τούτο το «σαράι», όπως έλεγε το σπίτι μας, αναγκασμένη να κάνει δουλειές για να σκοτώνει την ανία της -που ήταν αήττητη- κι από υποχρέωση. Ο «σοβαρός δημόσιος υπάλληλος» γύριζε απ’ τη δουλειά, έλυνε τη γραβάτα, ξεκούμπωνε το γιλέκο του, έτρωγε, κοιμόταν, ξυπνούσε κι έβγαινε για χαρτί.

Θυμάσαι, Αριάδνη, που ήσουν το παιδί που ενοχλούσε διαρκώς; Όλο κάτι ζητούσες. Πότε φαΐ, πότε χάδια, πότε παιχνίδι. Κι η Ελευθερία δεν άντεχ’ ένα παιδί, με την όψη του ρουφιάνου άντρα της, όλο να ζητάει, να ζητάει, να ζητάει…

Γιατί δεν την άφηναν ήσυχη όλοι; Τα πάντα γίνονταν όπως ήθελαν οι άλλοι, μα ζητούσαν περισσότερα διαρκώς κι ατελείωτα.

Και μετά πάλευε να ξυπνήσει και τα κατάφερνε μα όχι για πολύ. Κι ο εφιάλτης γύριζε. Κι ό,τι είχ’ ονειρευτεί στη ζωή είχε μείνει όνειρο κι αυτή, έτσι κουτσουρεμένη, πάσχιζε να σταθεί.

Η αλήθεια ήταν πως, όταν έμενε μόνη, φανταζόταν τη ζωή της αλλιώς κι έτσι κατάφερνε να σέρνει το σώμα της στον εφιάλτη μιας πραγματικότητας που δεν μπορούσε πια να κρύψει απ’ τον εαυτό της, όσο κι αν φανταζόταν. Πόθοι κλεισμένοι στα ντουλάπια της κουζίνας που 'ταν γεμάτα πιάτα και ποτήρια, σαν σύμβολα του τίποτα.

Κι εκείνη η υποψία πως έφταιγε. Που ήταν δειλή και δε λευτερωνόταν. Κι έπειτα, τι έφταιγε που 'ταν δειλή; Μια κατάρα ήταν, να τη σέρνει κάποια μοίρα απ’ το ποδάρι. Κι ο ίλιγγος μην την καταπιεί η πραγματικότητα! Όσο φανταζόταν, είχε το κεφάλι έξω απ’ το νερό κι υπήρχε κάπου, στα όνειρα! Αν τα 'χανε κι αυτά, θα ήταν κανείς.

Διάλειμμα. Το παιδί θέλει νερό. Διάλειμμα. Ο Γιώργος θέλει φαΐ. Διάλειμμα. Να πλύνει τα πιάτα… Κι έπειτα, ξανά στην εξέγερση του Δεκέμβρη. Οι οικοδόμοι με τα σπασμένα πεζοδρόμια κι αυτή, αστεία νοικοκυρά, να κάνει την ποδιά παντιέρα και να σπάει στα μούτρα όλων των δικτατόρων του κόσμου ένα νεροχύτη πιάτα. Απ’ τον πατέρα της ως τον άντρα της κι ακόμη το παιδί της. Και τον κωλόκοσμο, που ‘χε γνώμη για όλα. Ποια παντρεύεται, ποια χωρίζει, ποια είναι μάνα και ποια είναι στρίγγλα…

Ποιοι κλέβουν τη ζωή όσων από μας είν’ αδύναμοι μπροστά στη σκληρότητα; Ποιοι είναι τούτοι οι λύκοι που λες κι Ελευθερία τους χρώσταγε μια ζωή χαράμι; Είναι πολλοί κι είναι μαζί, έχοντας ένα στόχο κατά νου. Την ελευθερία μας. Μη σηκώσουμε κεφάλι και ζήσουμε αληθινά, μην αλλάξει ο κόσμος…!

Η Ελευθερία είναι μια από μας! Δεν είναι η μόνη! Κι αν ούτε κι απ’ τα σπίτια μας δεν μπορούμε να διώξουμε τα φίδια, ας διώξουμε απ’ το αίμα μας το δηλητήριό τους. Τη δειλία! Φύγε απ’ τη θέση σου, Ελευθερία, σήκω πάνω Θανάση κι όλοι οι συνταγματάρχες, οι ρουφιάνοι κι οι χουντικοί του κόσμου θα ‘ναι νάνοι!

«Kάποιος δείχνει με το δεκανίκι αλλά δείχνει μακριά», γράφει ο Μ. Αναγνωστάκης. Λέω πως είν’ η Ελευθερία που δείχνει, μες απ’ τη σακατεμένη της ζωή, από κοντά, πολύ κοντά στα πόδια μας ως μακριά, πολύ μακριά, στ’ ουρανού την άκρη, μια πορεία. Την πορεία της ελευθερίας…

 _

γράφει η Κλεοπάτρα Θανοπούλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Ούτε οι κατασκοπίες μού αρέσουν – χρειάζεται κάποιος να έχει μεγάλες αντοχές, τόσο σωματικές όσο και ψυχικές για ένα τέτοιο μπλέξιμο- ούτε μυστήρια και οι ίντριγκες, τα μαχαιροβγάλματα και τα τρομοκρατικά κτυπήματα πίσω από κατεβασμένες κουκούλες και οδοφράγματα από...

Νόστος

Νόστος

Η Λουκρητία αγουροξυπνημένη και πατώντας στις μύτες των ποδιών της για να μην ταράξει τον Γιάννη, προχωρά προς προς τον γωνιακό μπουφέ του δωματίου, στο σεντούκι με τις αναμνήσεις. Ανοίγει το κάτω συρτάρι και κρατά στα χέρια της μια πολύτιμη φωτογραφία, αδιάψευστο...

Το μήνυμα ελήφθη

Το μήνυμα ελήφθη

Μάταια έψαχνε να βρει τον ταχυδρόμο να τον ρωτήσει. Δεν ήταν πουθενά, ώσπου πληροφορήθηκε ότι άλλαξε γειτονιά. Μετά εξαφανίστηκε. Αγνοούμενος. Τα ίχνη του χάθηκαν για πάντα. Ίσως να γνώριζε κάτι το λευκό περιστέρι. Όταν το αντάμωσε μόνο λευκό δεν ήταν. Μαύρα τα είχε...

Η διάσταση

Η διάσταση

«Έχω μια βιβλιοθήκη» της είπα. «Αξίζει να τη δεις».  «Έλα τώρα»! απάντησε και πήρε εκείνο το ύφος το ενοχλημένο, όταν πιέζεται για κάτι που δε θέλει. «Πιστεύεις πως μπορώ να χάνω το χρόνο μου με βιβλία; Δεν με ενδιαφέρουν. Κάτι άλλο πρέπει να βρω, να περνάω τις...

Να βλέπω το Θεό…

Να βλέπω το Θεό…

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Είχε ανάγκη την παρουσία του, έστω και βουβή. Οι Παρασκευές ήταν δύσκολες, άλλαξαν όλα από τότε που εκείνος έφυγε από κοντά της μια Παρασκευή βράδυ, ένα φθινόπωρο σαν και τούτο, μουντό κι αφιονισμένο σαν τα λυσσασμένα σκυλιά που...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Να βλέπω το Θεό…

Να βλέπω το Θεό…

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Είχε ανάγκη την παρουσία του, έστω και βουβή. Οι Παρασκευές ήταν δύσκολες, άλλαξαν όλα από τότε που εκείνος έφυγε από κοντά της μια Παρασκευή βράδυ, ένα φθινόπωρο σαν και τούτο, μουντό κι αφιονισμένο σαν τα λυσσασμένα σκυλιά που...

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Ο Παύλος δεν ήταν ξεκούραστος. Άφησε το βλέμμα του να περιπλανηθεί για λίγο στις αφίσες του φοιτητικού του διαμερίσματος και στο ομοίωμα ανθρώπινου σκελετού που στόλιζε το γραφείο του και στη σκέψη του άφηνε τον εαυτό να τον φαντάζεται να καθαρίζει τη βρωμιά που...

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

_ γράφει η Μαργαρίτα Κτωρίδου - «Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής σου!». Έτσι της έλεγαν όλοι. Μα εκείνη δεν ένιωθε έτσι. Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της είχε περάσει. Ξημέρωσε κι έφυγε μαζί του. Η Μένη. Πού είναι η Μένη;  Τη βρίσκει πάνω από το τραπέζι -φυσικά. Η...

3 σχόλια

3 Σχόλια

  1. sofia25164

    Ναι, δεν έχω λόγια…μόνο αυτό. Πως είπατε όσα σκεφτόμουν να πω!!! Ευχαριστώ!!!

    Απάντηση
  2. Κλεοπάτρα Θανοπούλου

    Σας ευχαριστώ!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου