Select Page

Η Σοφία Προκοπίδου συνομιλεί με τη Βούλα Παπατσιφλικιώτη

Μέσα από τα 18 διηγήματα του βιβλίου της μας γνωρίζει την ιστορία από μια άλλη οπτική γωνία!

 

 

Πώς ξεκινήσατε να γράφετε;

Το πρώτο μου βιβλίο ήταν μια ιστορία –περιπέτεια- κωμωδία, δεν θυμάμαι καλά την υπόθεση. Ήμουν 10 χρονών. Το «έργο» ήταν γραμμένο σε ένα χοντρό τετράδιο. Θυμάμαι το διαβάζαμε στην κουζίνα οικογενειακώς, είχαν έρθει και οι θείοι με τα ξαδέλφια μου. Η γιαγιά μου δεν ήξερε ρωσικά και δεν καταλάβαινε τα περισσότερα, αλλά κατάλαβε πολύ καλά πως η εγγονή της είναι παραμυθού και κατάφερε να έχει σε προσοχή όλο το σόι ολόκληρο το βράδυ. Αυτό ήταν αρκετό για να με θεωρήσει ταλέντο. Το τετράδιο πέρασε από όλα τα γειτονικά σπίτια και μετά χάθηκε αλλά δεν στεναχωρήθηκα, ήμουν μικρή, όμως κατάλαβα πως δεν θα γράψω άλλο «τέτοια χαζά», παρά μόνο όταν θα έχω πραγματική ανάγκη για έκφραση. «Θα γράφω βιβλία όταν θα γεράσω», είπα. Κι έτσι έγινε, μετά τα σαράντα, δηλαδή όταν «γέρασα» άρχισα να γράφω.

 

Τι ήταν εκείνο που σας ενέπνευσε να γράψετε το βιβλίο σας;

Πάντα είναι η ανάγκη ψυχής να ενωθεί με άλλες ψυχές μέσω του γραπτού. Δεν γράφω για να περάσει η ώρα μου, ή για να δείξω στον εαυτό μου πόσο έξυπνη είμαι… Δεν είμαι συγγραφέας – επαγγελματίας.

 

Τι σημαίνει για εσάς έμπνευση;

Η έμπνευση είναι αυτή η αόρατη κλώστη που συνδέει υπό το βλέμμα του Θεού με τον ρου της ιστορίας μεγάλης και μικρής, της ζωή μας. Μέσα στην έμπνευση νιώθει κανείς ότι είναι μικρός θεός, μπαίνει στη μηχανή του χρόνου και βλέπει κάτι που δεν βλέπουν οι άλλοι… Ο ρόλος των ανθρώπων που γράφουν είναι ακριβώς αυτός: η θύμηση, η επαναφορά της αθωότητας ψυχής και, φυσικά, η λύτρωση έστω στιγμιαία. Όταν το έργο δεν λυτρώνει, δεν είναι έργο έμπνευσης αλλά συγγραφικής εργασίας.

 

Ποιο στοιχείο του χαρακτήρα σας δυσκολεύει τη γραφή σας;

Τεμπελιά. Πάντα βρίσκω αφορμές να μην καθίσω να γράψω. Από την άλλη σκέπτομαι ότι στην πραγματικότητα με προφυλάσσει ο Θεός από το να μην γράφω ανοησίες αδιάφορες για τους άλλους.

 

Ποια μοίρα ελπίζετε για το βιβλίο σας;

Το βιβλίο μου το αγαπώ, και θέλω να το αγαπήσουν σε όλον τον κόσμο. Μεταφράστηκε στην ρωσική γλώσσα τη χρόνια που μόλις πέρασε. Μου γραφούν όλοι τα ίδια… καλά σχόλια και εγώ χαίρομαι! Δεν είναι δικό μου πια -είναι όλων μας, προσπάθησα μέσω των διηγημάτων να μιλήσω για τους Ρωμιούς, Έλληνες του Πόντου. Πιστεύω, το κατάφερα, γιατί και εγώ το διαβάζω, με ανακουφίζουν οι ήρωές μου τόσο καλοί που είναι!

 

Έχετε συγκινηθεί με ένα βιβλίο που έχετε διαβάσει;

Φυσικά! Πολλά βιβλία με εκπαίδευσαν και με «μεγάλωσαν». Όλοι οι κλασσικοί παγκόσμιοι συγγραφείς! Ρώσοι συγγραφείς, αφού δίδασκα στη Ρωσία την ρωσική λογοτεχνία. Από τους Έλληνες, αγαπώ τον Καζαντζάκη και την ποιήτρια Κική Διμουλά.

 

Ποια είναι η αγαπημένη σας φράση;

«Το κάθε τέλος είναι μια αρχή».

Γύρω από αυτήν την διαλεκτική σκέψη είναι γραμμένες οι 18 ιστορίες του βιβλίου μου, όπου μιλώ για τη χαρά μέσα στην τραγωδία και τη συμφορά.

 

Για ποιο λόγο θα σταματούσατε να γράφετε;

Όταν δεν θα έχω να πω κάτι σοβαρό και σπουδαίο στους αναγνώστες μου. Γι’ αυτό υπάρχει περίπτωση να μείνω συγγραφέας ενός βιβλίου! Ζούμε στην εποχή όπου όλα τα θαύματα έγιναν πραγματικότητα, εκτός από το «αν υπάρχει Θεός». Αν θα αποκαλυφθεί και αυτό επιστημονικά, θα πάψουμε να είμαστε άνθρωποι… θα είμαστε κάποιοι άλλοι, που ίσως δεν θα έχουν ανάγκη τα βιβλία με διηγήματα, νουβέλες και ποιήματα…

Μια βαλίτσα μαύρο χαβιάρι

Κυκλοφορεί από τον Εκδοτικό Οίκο Αδελφών Κυριακίδη

 

«Μια βαλίτσα μαύρο χαβιάρι» είναι συλλογή 18 διηγημάτων με μία κεντρική ηρωίδα την Αντιγόνα που είναι στη θέση της ακροάτριας ή παρατηρήτριας, αλλά και πρωταγωνίστριας στα γεγονότα που συμβαίνουν στην πρώην ΕΣΣΔ –και την Ελλάδα τα τελευταία 30 χρόνια.

Οι τίτλοι των διηγημάτων (νουβελών ) μιλούν από μόνοι τους: «Ο μικρός Στάλιν», «Ο Αχιλλέας και ο Βοροσίλοβ», «Ο ξάδελφος Βασιλιάς Κωνσταντίνος Β’» , «H γιαγιά Μαρία, o γάτος και o Στάλιν», «Πως ο θειος Κώστας έφτυσε το Λένιν», «Ο Όμηρος και η Μαρία Κάλλας», «Ο Αχιλλέας και το 26ο συνέδριο του ΚΚΣΕ». «Μυστική οργάνωση «Παιδαγωγική Εταιρία», «ΚΚΣΕ και το νεφρό της Αντιγόνας», «Ο «Γάμος» της 25ης Μαρτίου»…

Αλλά και τα υπόλοιπα διηγήματα: «Η γιαγιά – ρατσίστρια», «Η γριά Λεμόνα φεύγει στον Παράδεισο», «Γλυκό από σύκα», «Το θέατρο του Αχιλλέα», «Οι θείοι Σόνια και Κόλια και η γουρούνα τους Κάτκα», «Ο Πατέρας Βάνια», «Η Βάλια, το ποδήλατο της και ο έρωτας του Βάνια», «Μια βαλίτσα μαύρο χαβιάρι», επίσης αναφέρονται στις προσωπικές ιστορίες που διαδραματίζονται στην εποχή μεγάλων ιστορικών αλλαγών.

Οι ήρωές μου περνούν από πολλές συμπληγάδες και φτάνουν σε ένα και μοναδικό καταφύγιο που έχει μόνιμες αξίες και τους δυναμώνει για να συνεχίσουν τη Ζώη τους. Είναι η αγάπη και η αθωότητα, που τους σώζει και τους δίνει ελπίδα και ευτυχία. Είναι αυτό που έχουμε για πάντα χάσει, ή μάλλον αυτό που θάψαμε βαθιά μέσα μας, αυτό που μέσα μας έχει δραματικά απομακρυνθεί. Ο παράδεισος ή η αθωότητα. Η αγάπη. Όλοι τους είναι πραγματικά ευτυχισμένοι άνθρωποι γιατί μπόρεσαν και επιβίωσαν με όχημα τη απόλυτη πίστη ότι η ζωή είναι ωραία ό,τι και αν μας επιφυλάσσει η μοίρα, γιατί το κάθε τέλος είναι και μια αρχή»…

Λίγα λόγια για την συγγραφέα:

Η Σοφία Προκοπίδου είναι δημοσιογράφος. Στην Ελλάδα ζει από το 1990. Είναι φιλόλογος της ρωσικής φιλολογίας και εργάστηκε 10 χρόνια στη Μέση εκπαίδευση ως καθηγήτρια στο Σότσι της Ρωσίας.
Τα τελευταία 19 χρόνια εργάζεται στο Αθηναϊκό και Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων. Είναι μέλος της ΕΣΗΕΜ-Θ από το 2001.
Έχει γράψει στην ελληνική γλώσσα δυο θεατρικά δραματικά έργα «Η χώρα των μανταρινιών» και «Η Ρόζα και η ‘Αντα» . Η συλλογή διηγημάτων «Μια βαλίτσα μαύρο χαβιάρι» είναι το πρώτο της λογοτεχνικό βιβλίο. Το 2016 το βιβλίο μεταφράστηκε και εκδόθηκε στη Ρωσία, Μόσχα.

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Μάχη Τζουγανάκη

Δηλώνω τυπικά αρχισυντάκτρια της σελίδας. Άτυπα όμως και πιο γνήσια, δηλώνω μέλος μιας όμορφης ομάδας πολύ δεμένης που οι «τίτλοι» του καθενός είναι περιττοί. Δηλώνω επίσης συγγραφέας, ποιήτρια, ερασιτέχνης φωτογράφος, μουσικόφιλή, βιβλιόφιλη, θεατρόφιλη, σινεφίλ και ερωτευμένη με οτιδήποτε ξυπνά τη δημιουργικότητά μου. Τελικά όμως έμαθα… πως το να δηλώνει κανείς τι είναι και τι δεν είναι, είναι ένα μεγάλο παραμύθι, όχι από εκείνα που μου αρέσει να διαβάζω, αλλά από εκείνα που σου θέτουν όρια και σε στριμώχνουν σε καλούπια. Μα εγώ τις λέξεις «όρια» και «καλούπια» τις έχω αφαιρέσει από το λεξικό της ψυχής μου...

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Ημερολόγιο 2018 – Πρόσκληση

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!