Select Page

Η Χρυσή Μαρούση συνομιλεί με τη Βούλα Παπατσιφλικιώτη

Η Χρυσή Μαρούση συνομιλεί με τη Βούλα Παπατσιφλικιώτη

Το πρώτο της έργο μια βουτιά στην ψυχολογία μιας «αρρωστημένης» συμπεριφοράς!

Ποια ήταν η πρώτη σας επαφή με τη γραφή;
Η πρώτη μου επαφή ήταν στην Ε’ δημοτικού, όταν η αδελφή μου ανακάλυψε τη λογοτεχνία και πρόσθεσε στα παιχνίδια μας ακόμα ένα, το οποίο μας ήθελε να γράφουμε τα δικά μας βιβλία. Η πρώτη μου ηρωίδα λεγόταν Κλεάνθη κι η γραφή μου είχε επιρροές από Βενέζη και Μυριβήλη. Μας είχε πάρει και μια γραφομηχανή ο μπαμπάς μου και τα γράφαμε κανονικά σ’ αυτήν. Ζήτημα αν έγραψα βέβαια πάνω από δυο τρεις σελίδες τελικά! Η ουσιαστική μου όμως επαφή ήταν στο λύκειο που άρχισα να γράφω στίχους… Εκεί, το ένιωσα και είπα, αυτό είναι, αυτό και μόνο θέλω να κάνω…

Τι σημαίνει «γράφω» για σας;
Είναι κάτι απαραίτητο, γράφω όπως αναπνέω, όπως τρώω και διψάω. Είναι εκτόνωση, είναι ο τρόπος μου να αντιμετωπίζω τα πάντα, να τα βάζω μέσα μου σε μια τάξη. Ευχαριστώ τον Θεό που μου έδωσε αυτή τη διέξοδο. Τελικά, αυτό είναι… Η δική μου εξώπορτα από κάθε λαβύρινθο που συναντώ στη ζωή μου.

Υπήρξε κάποιο πρόσωπο στη ζωή σας το οποίο έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην ενασχόλησή σας με τον κόσμο της λογοτεχνίας;
Όπως προανέφερα είναι η Φωτεινή, η αδελφή μου. Ένα ξεχωριστό πλάσμα που με μύησε στον κόσμο της λογοτεχνίας από το δημοτικό ακόμα και μου μετάγγισε την αστείρευτη αγάπη του για το διάβασμα… Χωρίς εκείνη δεν θα έγραφα ποτέ.

Μιλήστε μας για το βιβλίο σας.
Αρχικά ήταν ένα στοίχημα με τον εαυτό μου, μια πρόκληση: μπορείς να γράψεις ένα βιβλίο; Δεν πέρασε στιγμή από το μυαλό μου η σκέψη έκδοσής του, μάλιστα το έγραφα κρυφά από όλους. Μου πήρε καιρό να πειστώ πως είναι κανονικό βιβλίο. Αυτό ακριβώς όμως αγαπώ σε αυτό: δεν αυτολογοκρίθηκα, δε σκέφτηκα αν θα αρέσει ή όχι, δεν προσπάθησα να ικανοποιήσω τίποτα και κανέναν πέρα από τον εαυτό μου. Έγραψα ένα βιβλίο όπως ακριβώς επιθυμούσα. Είναι η ιστορία του Πάρη, ενός ήρωα που αγάπησα παράφορα, ενός δεκαπεντάχρονου που όλος του ο κόσμος καταρρέει. Εμείς, θεατές, προσπαθούμε μαζί με τους άλλους θεατές της ζωής του, τους υπόλοιπους ήρωες του βιβλίου, να καταλάβουμε τον λόγο.

Στο έργο σας «παντρεύετε» τον πεζό με τον λυρικό λόγο. Έγινε αυθόρμητα ή επιτηδευμένα;
Είναι κάτι που προέκυψε τελείως φυσικά, καθώς για χρόνια ζούσα κι ανέπνεα στίχους. Είναι ένα μεγάλο κομμάτι του εαυτού μου η ποίηση και η στιχουργική και δεν μπόρεσα να τις αποκλείσω από το βιβλίο. Δεν το έκανα επίτηδες, αλλά μου άρεσε πολύ που αυτοί οι στίχοι εξελίχτηκαν στην πορεία στη φωνή του Πάρη…

Μικρές οι ιστορίες σας γεμάτες λαβύρινθους και αδιέξοδα. Πιστεύετε πως έτσι είναι η ζωή μας; Και αν ναι, τι πρέπει να κάνουμε για να γίνει καλύτερη;
Ναι το πιστεύω. Όμως δεν είναι μονοδιάστατη. Οι λαβύρινθοι και τα αδιέξοδα είναι ένα μόνο μέρος της, που συχνά, ακόμα κι αν δεν μπορούμε απ’ την αρχή να το καταλάβουμε, μας οδηγούν τελικά εκεί ακριβώς που πρέπει… Πιστεύω, ακόμα, πως κάθε λαβύρινθο και κάθε αδιέξοδο το δυναμώνουμε άθελά μας οι ίδιοι. Εμείς του δίνουμε δύναμη και εξουσία πάνω μας. Η λέξη που χαρακτηρίζει ακριβέστερα, κατά τη γνώμη μου, τη ζωή είναι χαρμολύπη. Αυτό είναι για μένα, μια αδιάκοπη εναλλαγή συναισθημάτων και γεγονότων, που κυμαίνονται χρωματικά από το πιο καθαρό λευκό μέχρι το βαθύτερο μαύρο. Καλύτερη θα γίνει αν αποδεχτούμε την αξία και την ευλογία κάθε στιγμής, ακόμα και της πλέον δύσκολης, αν προσπαθούμε να γίνουμε εμείς καλύτεροι, ο καθένας προσωπικά. Αν την αγαπήσουμε κι αποφασίσουμε να τη ζήσουμε ως το μεδούλι της, χωρίς φυγοπονία, άμυνες και προστατευτικά δίχτυα.

Έχετε συγκινηθεί με ένα βιβλίο που έχετε διαβάσει;
Πολλές φορές. Γενικά έχω την τάση να ταυτίζομαι πολύ με πρόσωπα και καταστάσεις στη ζωή μου, ψάχνω πάντα ασυναίσθητα να βρω το σημείο εκείνο που με συνδέει με τον άνθρωπο που έχω απέναντί μου κάθε φορά. Το ίδιο ακριβώς κάνω και με τους ήρωες των βιβλίων. Μπαίνω στη θέση του άλλου και προσπαθώ να δω τα πράγματα με τη δική του οπτική.

Ποια είναι η αγαπημένη σας φράση;
Είναι μια πολύ απλή φράση που ωστόσο τα καταφέρνει πάντα να με δυναμώνει και να με παρηγορεί. «Έχω περάσει και χειρότερα», αυτό λέω σε κάθε δυσκολία. Μου θυμίζει πόσα άντεξα και πόσα μπορώ να αντέξω…

Για ποιο λόγο θα σταματούσατε να γράφετε;
Για κανέναν. Όποτε το έκανα υπήρξα βαθύτατα δυστυχισμένη. Μπορεί κάποτε, για λόγους πάνω από εμένα και τα θέλω μου, να αναγκαστώ να μη δημοσιοποιώ τα γραπτά μου. Όμως θα συνεχίσω να γράφω για τον εαυτό μου, γιατί το γράψιμο είναι συνυφασμένο με την ύπαρξή μου. Ούτως ή άλλως πάντα γράφω σαν να μην πρόκειται ποτέ κανείς να διαβάσει τα κείμενά μου…

Ετοιμάζετε κάτι καινούργιο;
Το επόμενο βήμα μου θα είναι η έκδοση ενός παραμυθιού. Πρόκειται για το «Με νοιάζει, θέλω και μπορώ», που πήρε έπαινο το 2012 στον 31ο πανελλήνιο λογοτεχνικό διαγωνισμό Αθηνών της ΠΕΛ και νομίζω πως αρκετά κάθισε στο συρτάρι μου. Επίσης αυτόν τον καιρό γράφεται με πολλή αγάπη και το δεύτερο μυθιστόρημά μου.

Κάθε λαβύρινθος κρύβει μια εξώπορτα
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ownbook


Εγώ ήμουν ο Μινώταυρος. Εγώ και η Αριάδνη. Απ’ την αρχή στα χέρια μου κρατούσα τον μίτο και την μοίρα του Θησέα, του δόλιου εαυτού μου. Δικός μου και ο λαβύρινθος. Εγώ τον κατασκεύασα, μόνος μου μπήκα μέσα, με αφέλεια αφέθηκα να περιηγηθώ στους δρόμους του. Δυο χρόνια. Πόσο απλό ήταν να βγω. Αν εμπιστευόμουν την Αριάδνη, αν δεν φοβόμουν τον Μινώταυρο, αν ελευθέρωνα τον μίτο. Αν ήξερα απλώς τότε πως κάθε λαβύρινθος κρύβει μια εξώπορτα…
Ένα βιβλίο, που μέσα από το «πάντρεμα» του πεζού με τον λυρισμό, μας αποκαλύπτει μια ιστορία για τόσο κοντά αλλά και τόσο μακριά μας. Με έξυπνο τρόπο μας γνωρίζει τον κεντρικό ήρωα του «λαβύρινθου» και τους δευτερεύοντες ήρωες του βιβλίου!

Η συγγραφέας μας γνωρίζει τον εαυτό της με τα παρακάτω λόγια:

Ήμουν παιδί ακόμα όταν ανακάλυψα το χορό και θέλησα με όλη τη δύναμη της ψυχής μου να γίνω μπαλαρίνα. Από τότε, σε όποια μορφή κι αν συνάντησα την τέχνη στη ζωή μου, την πόθησα ολοκληρωτικά. Με μαγνήτισαν το θέατρο και η μουσική. Το πρώτο δεν το άγγιξα, λόγω χαρακτήρα. Αντί αυτού ασχολήθηκα με τη ζωγραφική κι ακολούθησα σπουδές αγιογραφίας. Η μουσική όμως υπήρξε μεγάλος έρωτας που μου σύστησε τη στιχουργική, η οποία έγινε το απόλυτό μου πάθος για χρόνια. Κι έτσι βρέθηκα στο σήμερα, να γράφω βιβλία και να μπαίνω σε ξένα σώματα, να αποκτώ νέες ψυχές, να ζω τόσες άλλες ζωές πέρα από τη δική μου! Για χρόνια εκλάμβανα αυτές μου τις ενασχολήσεις ως αδυναμία, πλέον όμως καταλαβαίνω πως χωρίς αυτές, θα ήμουν απλά κάποια άλλη. Είμαι μέλος της Ένωσης Λογοτεχνών Βορείου Ελλάδος από το 2010 και το παραμύθι μου «Με νοιάζει, θέλω και μπορώ» έλαβε έπαινο από την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών στα πλαίσια του 31ου πανελλήνιου λογοτεχνικού διαγωνισμού Αθηνών για το έτος 2012. Γεννήθηκα κι εξακολουθώ να ζω στην Θεσσαλονίκη με τον σύζυγο και τα δυο μας παιδιά. Tο «Κάθε λαβύρινθος κρύβει μια εξώπορτα» είναι το πρώτο μου μυθιστόρημα.

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

1 σχόλιο

  1. Maria Ava

    Πολυ ωραια συνεντευξη !!!! Συγχαρητηρια!!!!💟

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Κερδίστε τα!

Ημερολόγιο 2018

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!