Από τις βελανιδιές βγαίνουν
οι δολοφονημένοι
με τα ματιά κλειστά στον πόνο
ανεβαίνουν στα δειλινά
να χαιρετίσουν το καλοκαίρι,
ανταμοιβή στην αδικία των θεών.
Κάτι τέτοιες ώρες αγαλλιάζουν
οι κύκλωπες
και οι στοχασμοί
ζεσταίνουν τον χαλασμό.
Σαν σπασμένα δόρατα
γίνονται τ’ αστέρια
για να συντροφεύουν τη θλίψη
που αυλακώνει τις κλίμακες
στα μοναστήρια.
Στα περίστυλά τους
οι μύθοι σμιλεύουν
μυστήρια,
δίνοντάς τους μορφές πετραδιών.
Πλάι τους αργοπεθαίνουν:
μίσος κι ηδονές.
Να, ακούγονται μακριά
οι ιαχές του σύμπαντος.
Έρχονται παρέα
με τους ουράνιους μουσικούς.
Ω, η ελευθερία
μοιράζει την ομορφιά
στους πιστούς της.

_

γράφει ο Χριστόφορος Τριάντης

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!