Η έρημος

Δημοσίευση: 1.12.2016

Ετικέτες

Κατηγορία

night-desert_b

Στην έρημό του εαυτού μου σαν άλλος αλχημιστής
μιαν όαση αναζητώ στο γάλα μιας θηλής
που ήταν πικρό σαν όξινο και λιγοστό σαν χάρη

«Θα φύγω», μου λέει η καψερή, κατακερματισμένη
μα σου 'χω την όασή σου εδώ, ζωγραφισμένη
Τον δείκτη σηκώνει στ' αύριο, σε μέλλον κοντινό
«Κάνε εσύ όσα ικέτευα να βρω απ' το Θεό»

Ανήξερη αγάπης πώς να πρωταγαπήσεις
Σκλάβα της ανάγκης το χρέος πώς να σβήσεις;
Τα πόδια σου ανάπηρα, σ 'αυτά πώως να σταθείς;
Του θανάτου η βαρύτητα φθάνει αυτήν της γης

Λόγια μεγάλα άμα πεις θα έρθουν να σε βρούνε
«Δε θα σου μοιάσω», δήλωσα. Μα οι Θεοί ακούνε
Και μου 'δωσαν τριπλάσια και όμοια δεινά
Και ξήλωσαν της πλάτης μου μελλοντικά φτερά

Τα λόγια μου μετάνοια και θεία κοινωνία
Η σκέψη εξομολόγηση, τα έργα μου νηστεία
Οι μέρες δούλες πλύστρες όλων των ενοχών
Των άπιστων, των άτιμων, των λάγνων, των μοιχών

Η έρημος μου πια ξερνά μαύρες αναθυμιάσεις
Απ' όνειρο θερινής νυκτός μού έγινε εφιάλτης
Η σημασία στ' όνειρο άκρως προφητική
Εκεί που είσαι ήμουνα, εδώ κανείς μην 'ρθει.

_

γράφει η Δώρα Βαξεβανοπούλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Un amant, une amante

Un amant, une amante

Ανατριχιάζεις πάνω μου και άξαφνα η δύναμή σου χάνεται σ' ένα πρωτόγνωρο αίσθημα κτήσης. - Λαχταρώ την άστατη ανάσα σου, τον άρρυθμο παλμό του στέρνου σου την ύστατη στιγμή του πόθου. - Σ' εξουσιάζω στους τύπους: με διψασμένα χείλη αναζητώ κρυφές στάλες στο κορμί σου....

Δυο σταγόνες μέλι

Δυο σταγόνες μέλι

Δυο σταγόνες μέλι  κόλλησαν στις άκρες των χειλιών, καθώς το αίμα,  στις ροζιασμένες σακούλες, φούσκωνε και ξεφούσκωνε, σαν τη δερμάτινη ζώνη  που βαστά το στομάχι, μην τυχόν και παραπέσει  στις άκρες των ποδιών.   Για να μην πεινάσει  ο χρόνος, όση ώρα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Δυο σταγόνες μέλι

Δυο σταγόνες μέλι

Δυο σταγόνες μέλι  κόλλησαν στις άκρες των χειλιών, καθώς το αίμα,  στις ροζιασμένες σακούλες, φούσκωνε και ξεφούσκωνε, σαν τη δερμάτινη ζώνη  που βαστά το στομάχι, μην τυχόν και παραπέσει  στις άκρες των ποδιών.   Για να μην πεινάσει  ο χρόνος, όση ώρα...

Τρία ποιήματα

Τρία ποιήματα

1. Στο μικρό δωμάτιο, μέτρησε τέσσερις  άσπρους τοίχους. Ψηλά ο ουρανός. «Ήρθε η Άνοιξη», σκέφτηκε. Τους έβαψε γαλάζιους  και πνίγηκε στη θάλασσα. 2. Στο σκονισμένο κομοδίνο  είχε ξεχάσει τα σκουλαρίκια της. Με χάλκινες ζωγραφιές.                Σε κλουβί, μικρά...

1-1-3

1-1-3

Η ζωή μας Νεφέλωμα κινούμενο το παίρνει ο αέρας, πότε δω, πότε εκεί μια βγαίνει μπροστά μια κρύβει το φως μια θλιμμένο τρέχει μ’ αγωνία μια ξανθό ζεσταίνει την καρδιά   Οι αλήτες κι οι ονειροπόλοι ξαπλώνουν καταγής και χαζεύουν σιωπηλοί χάνονται στην κίνηση Την...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. sofia25164

    Δώρα μου, υπέροχο το ποίημά σου μπράβο!!!Καλημέρα!!!

    Απάντηση
    • ΔΩΡΑ ΜΑΚΡΗ

      ευχαριστώ θερμά!!!!καλησπέρα!

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου