Η έρημος

1.12.2016

night-desert_b

Στην έρημό του εαυτού μου σαν άλλος αλχημιστής
μιαν όαση αναζητώ στο γάλα μιας θηλής
που ήταν πικρό σαν όξινο και λιγοστό σαν χάρη

«Θα φύγω», μου λέει η καψερή, κατακερματισμένη
μα σου 'χω την όασή σου εδώ, ζωγραφισμένη
Τον δείκτη σηκώνει στ' αύριο, σε μέλλον κοντινό
«Κάνε εσύ όσα ικέτευα να βρω απ' το Θεό»

Ανήξερη αγάπης πώς να πρωταγαπήσεις
Σκλάβα της ανάγκης το χρέος πώς να σβήσεις;
Τα πόδια σου ανάπηρα, σ 'αυτά πώως να σταθείς;
Του θανάτου η βαρύτητα φθάνει αυτήν της γης

Λόγια μεγάλα άμα πεις θα έρθουν να σε βρούνε
«Δε θα σου μοιάσω», δήλωσα. Μα οι Θεοί ακούνε
Και μου 'δωσαν τριπλάσια και όμοια δεινά
Και ξήλωσαν της πλάτης μου μελλοντικά φτερά

Τα λόγια μου μετάνοια και θεία κοινωνία
Η σκέψη εξομολόγηση, τα έργα μου νηστεία
Οι μέρες δούλες πλύστρες όλων των ενοχών
Των άπιστων, των άτιμων, των λάγνων, των μοιχών

Η έρημος μου πια ξερνά μαύρες αναθυμιάσεις
Απ' όνειρο θερινής νυκτός μού έγινε εφιάλτης
Η σημασία στ' όνειρο άκρως προφητική
Εκεί που είσαι ήμουνα, εδώ κανείς μην 'ρθει.

_

γράφει η Δώρα Βαξεβανοπούλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Οδηγός ιστοσελίδας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κέρδισέ το!

Κερδίστε το!

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Ολυμπία Κανιώτη “Φωτιάς Κομμάτια”

Ολυμπία Κανιώτη “Φωτιάς Κομμάτια”

Ολυμπία Κανιώτη "Φωτιάς Κομμάτια" Ποιητική Συλλογή Εκδ. Ανάτυπο, 2019 ISBN: 978-618-5239-51-0 - Βιβλιοκριτική - Κείμενο: Γρηγόρης Σκιαδάς - Η ποιητική συλλογή της Ολυμπίας Κανιώτη, “Φωτιάς Κομμάτια,” περιλαμβάνει ποιήματα τα οποία εντάσσονται σε διαφορετικές θεματικές...

Το όνειρο

Το όνειρο

Κλείσε  τα μάτια και ταξίδεψε. Κλείσε τα μάτια κι ονειρέψου. Γιατί το όνειρο μπορεί και σε ταξιδεύει μακάρια ανέμελα, στη σιωπή. Μπορεί να αψηφά τη πεζότητα να γλυκαίνει τη στυφή καθημερινότητα. Επειδή  είναι η μαγική πινελιά που χρωματίζει κι  ομορφαίνει, την ίδια...

Χωρίς Τίτλο

Χωρίς Τίτλο

Στα βάθη του ωκεανού στο υγρό έρεβος της λήθης τα μάτια σου αχτίδα μάταια μια προσευχή χωρίς πίστη Στη μέση της ερήμου άμμος σε κλεψύδρα αέναη για γνώση στερνή διψάσαμε όμως τώρα τα χείλη κολλήσανε Στην πανύψηλη κορυφή η μοναξιά σκληρός παγετώνας για να κρατηθούμε...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. sofia25164

    Δώρα μου, υπέροχο το ποίημά σου μπράβο!!!Καλημέρα!!!

    Απάντηση
    • ΔΩΡΑ ΜΑΚΡΗ

      ευχαριστώ θερμά!!!!καλησπέρα!

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου