Η αδερφή μου, η Ζωή

8.12.2016

girls

Η Ζωή είχε το ξανθό φως στα μαλλιά στα σύνορα τ’ ουρανού. Στην ποδιά της μάζευε τ’ αστέρια να τους πει ένα παραμύθι χωρίς λόγια, που γι’ αυτό ποτέ δεν άκουσα. Μα μάζευα την ασημόσκονη των αστεριών κι έπλαθα μ’ αυτήν το δικό μου παραμύθι. Ο αποχωρισμός από ‘κείνη ήταν ο αποχωρισμός από τη ραχοκοκαλιά της... ζωής. Πάντα ζωγράφιζε η Ζωή, μα όταν τη ρωτούσε ο πατριός της τι μπορούσε να κάνει με τις ζωγραφιές της, εκείνη απαντούσε «τίποτα!». Ο κόσμος δεν άλλαζε, όσο κι αν τον ζωγράφιζε εκείνη όμορφο. Από τότε που σχεδίαζε λουλουδάκια στα μαθητικά τετράδια ως τους πίνακες της Σχολής Καλών Τεχνών κι αργότερα, τίποτα δε γινόταν, τίποτα…

Από τότε που η Ζωή έφυγε, το σπίτι μας απέμεινε άδειο και δυο φορές έρημο. Τώρα ερχόταν σπάνια, σαν επισκέπτρια. Σπάραζα κάθε φορά που το «επισκεπτήριο» τελείωνε κι απέμενα μόνη στο σπίτι που χωρίς την παρουσία της ήταν φυλακή. Όμως τα «σημάδια» της αδερφής μου υπήρχαν ακόμη κι απέπνεαν αισιοδοξία και διάθεση για ζωή. Πήρα το δωμάτιο που άδειασε εκείνη και κάθε φορά που τράβαγα την κουρτίνα, μια φατσούλα, μια ζωγραφιά στο τζάμι μου χαμογελούσε. Κι ένα λουλουδάκι πιο κει, κι άλλο… Είχε φάει μπόλικο ξύλο απ’ τον πατέρα μου για το τόλμημά της αυτό η Ζωή. Μα η μπογιά ήταν ευτυχώς ανεξίτηλη! Έτσι το «κακό» δε διορθώθηκε κι είχα ένα χαρούμενο παράθυρο! 

Όταν τα διάβαζε η Ζωή τρόμαζε. Ήταν αποκρουστικά! Γιατί έπρεπε να γράφω ματωμένα ποιήματα; Στο συννεφάκι της δε χώραγε το βουβό μου δάκρυ, αφού σε λίγους μήνες θα περπατούσε πια με τ’ όνειρο αγκαλιά. Το κοριτσάκι της με τ’ όνομα Λήδα, σαν τη μυθική και πανέμορφη μητέρα της ωραίας Ελένης!

Ο Γιώργος, που είχε άποψη για όλα, όπως, ας πούμε, για το «μούλικο» της Ζωής, θυμωμένος που του ξέφευγε ο έλεγχος της κατάστασης μου είπε:

«Τι χαίρεσαι; Που έχεις ανίψι; Δεν είν’ αδερφή σου αυτή!»

«Γιατί;»

«Γιατί…; Έχετε τον ίδιο πατέρα;»

Ήμουν σε φάση που μισούσα την πλειοψηφία των ανθρώπων, τον πατέρα μου όμως ιδιαίτερα. Και είπα μέσα μου: «Δεν είν’ αδερφή μου, ε; Μωρέ, θα σε κάνω εγώ να φτύσεις το γάλα της μάνας σου, που στο ‘δινε τρία χρόνια, πουστόγερε!»

Κι ένα βράδυ, στο σπίτι της Ζωής, έμαθα αυτό που θα 'κανε το μίσος μου να λάμψει ως τόσο δικαιολογημένο: «Έλα να κάνουμε αυτό που κάνω με τη μαμά σου…» της έλεγε. Το μυαλό μου πήρε φωτιά: «Θα τον τσακίσω τον κωλόγερο…!»

Ορκίστηκα μέσα μου να τον πολεμήσω με κάθε τρόπο και μέχρι τελικής πτώσης! Με ποιο τρόπο; Άγνωστο… Τίνος την πτώση; Αδιάφορο…

_

γράφει η Κλεοπάτρα Θανοπούλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Λευκό πέπλο

Λευκό πέπλο

Δροσάτη νύχτα, αέρινη, Απριλίου. Στη λεωφόρο θόρυβος αυτοκινήτων. Χθες αρραβωνιάστηκαν δυο νέα παιδιά.  Το επόμενο Σάββατο, σε μια εξόρμησή τους στην εξοχική Ιερά Ανδρώα Μονή, περνούν τη μεγάλη πύλη με τον Σταυρό. Στην είσοδο του καθολικού δίπλα στο μανουάλι, ένας...

«ΑΓΑΠΗ, ΑΓΑΠΗ…»

«ΑΓΑΠΗ, ΑΓΑΠΗ…»

Φίλες, γειτόνισσες, συμμαθήτριες, αγαπημένες και κολλητές, η Σύλβια και η Μαρία, μακράν καλύτερες και από αδερφές, μοιράζονταν τη ζωή και τις ομορφιές της, σε ίσα μερίδια. Όλη την ημέρα μαζί, η μία στο σπίτι της άλλης και μόνο τη νύχτα, με βαριά καρδιά πήγαιναν για...

Βροντή

Βροντή

Αθήνα Απαυδισμένοι άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους. Αναμένονταν κινητοποιήσεις για το δημοψήφισμα με επίκεντρο την Πλατεία Συντάγματος. Αεροδρόμιο Μακεδονία «Σας μιλάει ο κυβερνήτης από το πιλοτήριο του αεροσκάφους. Αυτή είναι μια πτήση μη καπνιστών. Θερμοκρασία εδάφους...

Σκοτεινή εγγύτητα

Σκοτεινή εγγύτητα

Περπατούσε στο δρόμο σκυφτός, καταβεβλημένος. Ήταν απόγευμα και πριν από λίγη ώρα είχε βγει από το εξαώροφο κτίριο που στεγάζονταν τα γραφεία της εταιρείας που δούλευε. Στο κεφάλι του συνωστίζονταν σκέψεις βαριές, ετερόκλητες, που όλες τους συνηγορούσαν σε μια...

Ο προφήτης

Ο προφήτης

Τράβηξε το κάρο και το ζεύτηκε. Και έφερε και μια και δυο γυροβολιές και πόσες άλλες έφερε μέσα στο κύλισμα των χρόνων. Και έκαμε τον κόσμο του κατά πως τον ήθελε. Και με το βλέμμα έψαχνε να βρει, έβρισκε μονάχα τον εαυτό του.  Κάποτε κουράστηκε και τότε είδε.  Είδε...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Ο προφήτης

Ο προφήτης

Τράβηξε το κάρο και το ζεύτηκε. Και έφερε και μια και δυο γυροβολιές και πόσες άλλες έφερε μέσα στο κύλισμα των χρόνων. Και έκαμε τον κόσμο του κατά πως τον ήθελε. Και με το βλέμμα έψαχνε να βρει, έβρισκε μονάχα τον εαυτό του.  Κάποτε κουράστηκε και τότε είδε.  Είδε...

Αχρείαστοι ήρωες

Αχρείαστοι ήρωες

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Πάλι ξύπνησα μέσα στην αγκαλιά της μαμάς μου κι είναι ακόμα νύχτα νομίζω. Την αγαπάω τη μαμά μου πολύ αλλά τις τελευταίες μέρες που φύγαμε από το σπίτι και είμαστε σ’ αυτό το υπόγειο δε με αφήνει να κοιμηθώ καλά το βράδυ. Όλο με...

Δεκαοκτώ μήνες

Δεκαοκτώ μήνες

Κανείς δεν επρόκειτο να του πάρει την ελευθερία του. Ο Πέτρος έχει και νομικό οπλοστάσιο στα χέρια του και οργανώνεται μέσα από τη φυλακή. Με τα συντρόφια του επικοινωνεί συνέχεια, καθώς και με την Άννα, που είναι μαζί από το πρώτο έτος της νομικής. Όλοι αυτοί ήταν...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου