Η αιχμή του γήρατος

23.12.2016

 

Κλεισμένος στο ησυχαστήριό μου

περιβάλλομαι από όλα εκείνα τα παιχνίδια

που έχω συλλέξει με τα χρόνια

με την ελπίδα ότι θα πέθαινα

μαζί τους...

 

Τους μπιχλιμπιδωτούς αντιπερισπασμούς μου

τα μολυβένια στρατιωτάκια μου

τα λούτρινα ζωάκια που, σαν αναμνήσεις,

γέμιζαν το μαξιλάρι

κάτω από το κεφάλι του παιδιού

που υπήρξα...

 

Τώρα μόνος

τα παρακολουθώ να ξεθωριάζουν

τα χέρια τους να αδυνατίζουν

και να πέφτουν, τραυματισμένα

από την αιχμή του γήρατος...

 

Τι ειρωνεία

που θα πρέπει να πεθάνουν

και εγώ να μείνω μόνος

με τα λείψανά τους

-διαπιστευτήρια της σιωπής-

σε αυτήν τη μετά θάνατον ζωή μου.

 

_

γράφει η Βασιλική Δραγούνη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Ακακία

Ακακία

Σαν καταφυγή και σαν όνειρο μοιάζεις  μικρή σύνθεση σε μορφή χλωρίδας Κάποιος επαίτης θηρευτής του άλλου τρόπου Θα σε ονόμασε   Και καθώς σε παρατηρώ -αυτό μόνο αφού διάλογος ανάμεσα  σε φύση και άνθρωπο ουδόλως ευδοκιμεί- Δεν διακρίνω μήτε άνθος μήτε μίσχο Του...

Ονειρικό

Ονειρικό

Ο ουρανός μαζεύει τις πληγές του κόσμου  το φεγγάρι αφουγκράζεται τα όνειρα των ανθρώπων  ο ήλιος ζεσταίνει τα δάκρυα και τα κάνει αστέρια  να λάμπουν στο μαντήλι του.  Το κόκκινο ποτάμι γαλήνεψε στις εκβολές του παραδείσου η ανώφελη κόλαση πάγωσε στα φτερά των...

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Οι μέρες φεύγουν άβουλες, νωθρές κυλούν οι νύκτες  με ορχήστρα μοιάζει η ζωή που έχασε τον τόνο δίχως σκουριά σταμάτησαν το μέτρημα οι δείκτες στάθηκαν σαν να ‘ναι φιλί, μηδένισαν το χρόνο...     Αποκοιμήθηκε η ανατολή, αλάργεψε η δύση  σταμάτησε και η ψυχή δάκρυα να...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

Υποβολή σχολίου