Η αιχμή του γήρατος

26.11.2016

Περνούσα σχεδόν καθημερινά από τον ίδιο δρόμο. Ήξερα τους πάντες και τα πάντα. Εκείνο το φθινοπωρινό απόγευμα, παραμονή του Αγίου Δημητρίου, δεν θα το ξεχάσω ποτέ. Πώς να ξεχάσεις άλλωστε τον πόνο που σου προκαλεί το άγγιγμα του γήρατος, η δηλητηριώδης αιχμή του! Δυο φορές, απανωτά, με χτύπησε και θα πονάω κάθε φορά, όσο θα έχω τουλάχιστον μνήμη να θυμάμαι.
Άνοιξε ένα καινούριο μαγαζί και όσο πλησίαζα προσπαθούσα να διαβάσω την ταμπέλα. Μπα, σε καλό μου, σκούπισα τα μάτια, τα τσίτωσα. Τίποτα. Πλησίασα, διάβασα τα μεγάλα αλλά τα μικρά και το τηλέφωνο με δυσκολία, με πολλή δυσκολία. Γέρασες, είπα ή πήρες την κάτω βόλτα καλύτερα! Ένιωσα πόνο και απογοήτευση. Θέλησα να ξεπεράσω την πίκρα μου και περπάτησα γρήγορα. Έλα όμως που η αιχμή του γήρατος με τρύπησε δεύτερη φορά! Ο γοφός μου! Αχ, τι πόνος. Μα γιατί αναρωτήθηκα! «Γιατί είσαι μεγάλη και πρέπει να κάνει μικρές δρασκελιές», μου απάντησε ο εαυτός μου! Ναι, είμαι μεγάλη. Καλά, σήμερα μεγάλωσα απότομα; Δεν βλέπω, πονάω, δεν μπορώ να περπατήσω, όλα σήμερα!
Μου φάνηκε πως έχασα τη γη κάτω απ’ τα πόδια μου κι αν δεν ερχόταν στη στιγμή ο κυρ’ Γιάννης, κι εγώ δεν ξέρω τι άλλο θα πάθαινα. Ο κυρ’ Γιάννης με την υπεραισιοδοξία του.
-Τι έπαθες ;
-Γέρασα, του αποκρίθηκα.
Κι εκείνος με το πηγαίο χιούμορ του: «τώρα διάλεξες, περίμενε αύριο το μεσημέρι να έχει ήλιο, φως, να το δούνε όλοι το γήρας, αφού θες να το δείχνεις».
-Και τι να κάνω, να, δεν μπορώ να κάνω βήμα.
-«Βάδιζε αργά να φτάσεις νωρίς», συμπλήρωσε.
Ε, αυτό ήταν. Άρχισα να γελάω ασταμάτητα.
-«Καλά, τώρα άλλα έλεγες και γελάς;», μου παρατήρησε.
-Ε, έτσι όπως τα λες είναι. Θα πρέπει να μάθουμε να ζούμε και με τα δύσκολα που σιγά-σιγά μας φανερώνονται.
Κίνησα να επιστρέψω στο σπίτι. Προχωρούσα αργά για να φτάσω…νωρίς όπως μου είπε ο κυρ’ Γιάννης. Ο κυρ’ Γιάννης; Πόσο χρονών είναι ο άνθρωπος και τον φωνάζω, εγώ η μικρή, που δεν βλέπω, που δυσκολεύομαι να περπατήσω κύριε! Έχουμε, οκτώ χρόνια διαφορά, γιατί το «κύριε», με χαλάει το σκέτο «Γιάννης» ή περνιέμαι για μικρή!
Ο καναπές, αναπαυτικός, ό,τι πληρώνεις παίρνεις! Επιτέλους, να ξεκουραστώ. Συνειδητοποίησα ότι είχα λαχανιάσει, τρίτο καμπανάκι και κάτσε ακόμα. Στενοχωρήθηκα και ομολογώ πως οι σκέψεις μου κυλούσαν μηχανικά, γιατί ο νους μου, ήταν στο γήρας. Άτιμο, φώναξα δυνατά. Μπα, άρχισα να βρίζω; Γιατί εγώ, ποτέ δεν έβριζα, τώρα τι μου συμβαίνει!
Αποκοιμήθηκα. Ως το πρωί την έβγαλα στον καναπέ, στράβωσε ο λαιμός μου! Την άλλη μέρα, δεν είχα μάτια να δω, πόδια να περπατήσω, δεν κουνούσα το λαιμό μου… Αυτά είναι τα προμηνύματα. Αν είναι να έρχονται τρία-τρία, ωχ τι θ’ απογίνω!
Ανασηκώθηκα στον καναπέ και σιγά-σιγά μπόρεσα να φτιάξω ένα τσάι να πιώ αντί για καφέ. Πάει κι ο καφές, είναι κάτι μέρες που δεν πίνω, γιατί μου φάνηκε πως μου ανέβαζε την πίεση. Να πάλι τα ίδια. Γέρασες και δεν θέλεις να το παραδεχτείς, γέ-ρα-σες!
Άρχισα να μιλάω και μόνη μου, τάχα οι άλλοι άνθρωποι μιλάνε μόνοι τους ή και αυτό είναι χαρακτηριστικό των ηλικιωμένων ανθρώπων! Των ηλικιωμένων! Πω-πω, τραγικό! «Εξαφάνιση ηλικιωμένου», λένε στην τηλεόραση και είναι συνομήλικός μου. Τώρα αρχίζω να τα κατανοώ όλα, αλλά δεν χάθηκε ο κόσμος να κόψουν το ηλικιωμένου και να γράφουν εξαφάνιση ενήλικα, κάπως τέλος πάντων, δεν είμαι δα και ογδόντα.
Άφησα τις σκέψεις μου που τόσο πολύ επιθυμούσαν να με τρελάνουν, πήρα το μπλοκάκι μου και έγραψα πέντε αράδες:
Η αιχμή του γήρατος είναι η αρχή της αιχμαλωσίας του σώματος
Είναι το φάλτσο ακομπανιαμέντο της καθημερινότητας που αλλάζει.
Δεν μπορείς να την αγνοήσεις,μπορείς να βρεις τρόπους να επουλώνεις τις πληγές!

 

_

γράφει η Άννα Δεληγιάννη Τσιούλπα

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι ταινίες της εβδομάδας

Η ορθογραφία του σταχυού

Η ορθογραφία του σταχυού

Το σχολείο μας πάταγε στα πέλαγα. Ούτε γαλότσες, ούτε τίποτα: οι τοίχοι του βουλιάζαν αξυπόλυτοι στις άμμους των βυθών, κι εκεί δανά γλυκόβραζαν μέρα-νύχτα μέσα στ’ αλατοζούμι1 του Ιονίου. Χτισμένο ίσα-ίσα πάνω στα ριζά μιας πλαγιάς μούχλικης2, πέτσινης και καμένης,...

Περιστέρια

Περιστέρια

Όταν πιάνω να γράψω κάτι τις, το κύριο μέλημά μου είναι, αυτό το κάτι τις να μην είναι δυσάρεστο και γεμάτο μουρτζούφλα. Δεν το αντέχω αυτό το εμπόριο της θανατολατρείας και της απονιάς. Τα ξέρουμε όλα αυτά. Τα ζούμε στο πετσί μας επί καθημερινής βάσης και δεν είναι...

Σχέδια εξόντωσης

Σχέδια εξόντωσης

Τον κοίταξε βαθιά στα μάτια του τα μελιά και εκείνο που διέκρινε, πραγματικά την κατατρόμαξε. Αυτός από τη μεριά του, κατέβαλε προσπάθειες να κρύψει τις μύχιες σκέψεις και σχέδια που έκανε όχι επί χάρτου, αλλά κατ’ ευθείαν στο δόξα πατρί. Είναι πράγματι αλήθεια αυτό...

Ο τελευταίος Νουρέγιεφ της χρονιάς

Ο τελευταίος Νουρέγιεφ της χρονιάς

Θα ‘τανε τώρα μια δεκαριά μέρες, που οι αέρηδες δεν είχανε βάλει γλώσσα μέσα. Σκλήριζαν1, ετσακώνουνταν, στενάζανε, σφυρίζανε, παίζανε και τα πνευστά τους: και δώστου φλογέρα η Τραμουντάνα, και δώστου φυσαρμόνικα η Όστρια, ο Λεβάντες το σαξόφωνο κι ο Πουνέντες το...

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

-Και πες ότι τα πλάθω σαν καμπάνες ή σα σύννεφα ή σαν αστέρια. Πειράζει; -Πειράζει. Γιατί θα βγούνε παντόφλες, θα μείνουν άψητα και -μετά που θα τα τρως- μάντεψε ποιο κοριτσάκι θα γκρινιάζει ότι το πόνεσε η κοιλιά του. -Εγώ δεν είπα για παντόφλες. Κι αν, αντί για...

Διαβάστε κι αυτά

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

-Και πες ότι τα πλάθω σαν καμπάνες ή σα σύννεφα ή σαν αστέρια. Πειράζει; -Πειράζει. Γιατί θα βγούνε παντόφλες, θα μείνουν άψητα και -μετά που θα τα τρως- μάντεψε ποιο κοριτσάκι θα γκρινιάζει ότι το πόνεσε η κοιλιά του. -Εγώ δεν είπα για παντόφλες. Κι αν, αντί για...

Τα πεντόβολα

Τα πεντόβολα

Τρεις μικροί φίλοι, ο Κωστής, ο Μανολιός και ο Γιωργής, ήταν αφοσιωμένοι εδώ και ώρα στο παιχνίδι τους, πού έλκυε την καταγωγή του από τα παλιά, στο πολύ βαθύ του χρόνου, εκείνον τον αρχαίο χρόνο και καθώς όλα έδειχναν, δεν θα είχε και πολλή ζωή πια. Ε, νισάφι πια,...

Καλό Παράδεισο

Καλό Παράδεισο

Ευθύς εξ αρχής το ξεκαθαρίζω, προς αποφυγήν παρερμηνειών: Δεν πιστεύω στα όνειρα σαν πηγή προφητείας των μελλούμενων. Μετ’ εμφάσεως έχω κατά καιρούς υποστηρίξει ότι τα όνειρα δεν είναι άλλο από ένα αποκύημα τού υποσυνειδήτου και εμείς οι σκηνοθέτες του, ακούσιοι μεν...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου