Άδεια η κάμαρη
μ’ ένα τσιγάρο συντροφιά.
Το φως λιγοστό,
σκιά λειψή
που γέρνουν οι ώμοι της
σε μια κόλλα χαρτί.

Οι λέξεις λυγμοί,
σιωπές που καίνε αλύπητα.
Σωριασμένοι θυμοί,
κατάχαμα μια σκέψη
μάγισσας στιγμής
που τα ίχνη σου έχασε.

Οι αντοχές ανήμπορο ισοδύναμο
στοιχειό σ’ αδιέξοδο
που κομμάτιασε γη και ουρανό
σε μια απουσία απειλή
στα ματωμένα δάχτυλα της μοίρας.

_

γράφει η Ασημίνα Λεοντή

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!