Select Page

Η απόλυτη ολοκλήρωση

Η απόλυτη ολοκλήρωση

Αν με ρωτούσε κάποιος να ορίσω τον έρωτα, θα απαντούσα με μια πολυσύλλαβη λέξη, αυτοκαταστροφή.
Αυτό το τόσο σπάνιο συναίσθημα που όμως ελάχιστοι έχουν νιώσει με την πιο βαθειά και σκοτεινή έννοιά του.
Ο έρωτας είναι συνώνυμο του πόνου, του πάθους, της ολοκληρωτικής ταπείνωσης.
Άκρως εγωιστικό και κτητικό.
Αυτή η ατελείωτη ευθεία που πατάς τέρμα το γκάζι δίχως φόβο κι έγνοιες,  παρόλο που ξέρεις ότι πιθανότατα στο τέλος της ευθείας βρίσκεται ένας γκρεμός.
Δε σε ενδιαφέρει, βλέπεις, το τέλος.
Η κάψα της διαδρομής, οι ποταμοί συναισθημάτων που σε κατακλύζουν αλλά αδυνατείς να αντιληφθείς τι ακριβώς νιώθεις.
Αφήνεσαι στην ευωδία της απόλυτης ολοκλήρωσής σου ως άνθρωπος, ξεχνάς οτιδήποτε σε έχει πληγώσει στο παρελθόν και απλά προσφέρεις δίχως δεύτερη σκέψη την ψυχή σου στον άλλον.
Τον αποδέχεσαι με τα χέρια ορθάνοιχτα και δε σε νοιάζει ποιος  είναι και τι έχει κάνει.
Το μόνο που σε νοιάζει είναι αυτά τα δευτερόλεπτα ευτυχίας όταν τα κορμιά σας ξαναγίνονται ένα.
Αυτός ο άνθρωπος που θα παρατούσες τα πάντα γι αυτόν, μόνο και μόνο για να τον δεις ακόμα μία φορά.
Να του μιλήσεις ακόμα μία φορά.
Αυτός ο άνθρωπος που πάντα θα είναι ένα κομμάτι του εαυτού σου.
Όσο τσιγάρα κι αν καπνίσεις όσα μπουκάλια κι αν κατεβάσεις αυτός θα παραμένει μέσα σου.
Σε εξαγριώνει που είναι ακόμα εκεί, ξεχνάς ή μάλλον επιλέγεις να ξεχάσεις ότι εσυ ο ίδιος έδωσες ολοκληρωτικά τον εαυτό σου σε αυτά τα δυο μάτια.
Παλεύεις συνεχώς να το αποβάλεις από μέσα σου, σαν κάποιο μικρόβιο που δεν μπορείς να βγάλεις από τον οργανισμό σου.
Προσπαθείς να βρεις μια διέξοδο.
Εφήμερες σχέσεις, αδιάφοροι άνθρωποι.
Φίλοι, οικογένεια.
Ώσπου τελικά αντιλαμβάνεσαι ότι κανείς απ΄ όλους αυτούς δεν ξέρει πραγματικά εσύ τι έχεις νιώσει γι΄ αυτόν τον άνθρωπο.
Εσύ ανήμπορος να εξηγήσεις κι αυτοί ανήμποροι να καταλάβουν.
Κάπως έτσι αρχίζεις και αποδέχεσαι σιγά σιγά αυτό το «μικρόβιο»
Το δέχεσαι μέσα σου και το φοράς καθημερινά σαν το αγαπημένο σου ρούχο.
Σαν ένα κομμάτι σου.
Ο έρωτας. Η απόλυτη ολοκλήρωση.

_

γράφει η Γεωργία Μπερμπέρογλου 

Επιμέλεια κειμένου

Χαρούλα Σμαρνάκη

Η αγάπη και το πάθος μου για τη μελέτη της ελληνικής γλώσσας αλλά και της κλασικής γραμματείας με οδήγησαν στη Φιλοσοφική Σχολή τού Πανεπιστημίου Κρήτης, στο Τμήμα Φιλολογίας, με ειδίκευση στον Τομέα Κλασικών Σπουδών. Ωστόσο μου άρεσε πάντοτε να γράφω. Ή πιο συγκεκριμένα, μου άρεσε να γράφω περισσότερο από το να μιλάω. Μάλλον από νωρίς πίστεψα στη δύναμη, τη γοητεία του γραπτού λόγου και στον τρόπο που εκφράζεται η ψυχή και τα συναισθήματά της μέσα από αυτόν. Και κάπως έτσι ξεκίνησα να γράφω άρθρα, κείμενα, ποίηση και παιδικά παραμύθια. Για να βάζω σε κάποια άκρη του μυαλού μου χωριστά τα καλά από τα άσχημα, τα αληθινά από τα ψεύτικα και μέσα από το παιχνίδισμα και το συνταίριασμα των λέξεων να τους αλλάζω θέση και να γίνονται όλα ξανά από την αρχή. Γράφω για να να ξεθυμώνω με τον κόσμο που ζω και για να θυμώνω περισσότερο με όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μου και δεν πολυκαταλαβαίνω. Και για να μπορώ κάθε βράδυ να ονειρεύομαι πως αυτός ο κόσμος ίσως γίνει κάποτε λίγο καλύτερος.

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!