Η απόλυτη ολοκλήρωση

13.12.2017

Αν με ρωτούσε κάποιος να ορίσω τον έρωτα, θα απαντούσα με μια πολυσύλλαβη λέξη, αυτοκαταστροφή.
Αυτό το τόσο σπάνιο συναίσθημα που όμως ελάχιστοι έχουν νιώσει με την πιο βαθειά και σκοτεινή έννοιά του.
Ο έρωτας είναι συνώνυμο του πόνου, του πάθους, της ολοκληρωτικής ταπείνωσης.
Άκρως εγωιστικό και κτητικό.
Αυτή η ατελείωτη ευθεία που πατάς τέρμα το γκάζι δίχως φόβο κι έγνοιες,  παρόλο που ξέρεις ότι πιθανότατα στο τέλος της ευθείας βρίσκεται ένας γκρεμός.
Δε σε ενδιαφέρει, βλέπεις, το τέλος.
Η κάψα της διαδρομής, οι ποταμοί συναισθημάτων που σε κατακλύζουν αλλά αδυνατείς να αντιληφθείς τι ακριβώς νιώθεις.
Αφήνεσαι στην ευωδία της απόλυτης ολοκλήρωσής σου ως άνθρωπος, ξεχνάς οτιδήποτε σε έχει πληγώσει στο παρελθόν και απλά προσφέρεις δίχως δεύτερη σκέψη την ψυχή σου στον άλλον.
Τον αποδέχεσαι με τα χέρια ορθάνοιχτα και δε σε νοιάζει ποιος  είναι και τι έχει κάνει.
Το μόνο που σε νοιάζει είναι αυτά τα δευτερόλεπτα ευτυχίας όταν τα κορμιά σας ξαναγίνονται ένα.
Αυτός ο άνθρωπος που θα παρατούσες τα πάντα γι αυτόν, μόνο και μόνο για να τον δεις ακόμα μία φορά.
Να του μιλήσεις ακόμα μία φορά.
Αυτός ο άνθρωπος που πάντα θα είναι ένα κομμάτι του εαυτού σου.
Όσο τσιγάρα κι αν καπνίσεις όσα μπουκάλια κι αν κατεβάσεις αυτός θα παραμένει μέσα σου.
Σε εξαγριώνει που είναι ακόμα εκεί, ξεχνάς ή μάλλον επιλέγεις να ξεχάσεις ότι εσυ ο ίδιος έδωσες ολοκληρωτικά τον εαυτό σου σε αυτά τα δυο μάτια.
Παλεύεις συνεχώς να το αποβάλεις από μέσα σου, σαν κάποιο μικρόβιο που δεν μπορείς να βγάλεις από τον οργανισμό σου.
Προσπαθείς να βρεις μια διέξοδο.
Εφήμερες σχέσεις, αδιάφοροι άνθρωποι.
Φίλοι, οικογένεια.
Ώσπου τελικά αντιλαμβάνεσαι ότι κανείς απ΄ όλους αυτούς δεν ξέρει πραγματικά εσύ τι έχεις νιώσει γι΄ αυτόν τον άνθρωπο.
Εσύ ανήμπορος να εξηγήσεις κι αυτοί ανήμποροι να καταλάβουν.
Κάπως έτσι αρχίζεις και αποδέχεσαι σιγά σιγά αυτό το «μικρόβιο»
Το δέχεσαι μέσα σου και το φοράς καθημερινά σαν το αγαπημένο σου ρούχο.
Σαν ένα κομμάτι σου.
Ο έρωτας. Η απόλυτη ολοκλήρωση.

_

γράφει η Γεωργία Μπερμπέρογλου 

Ακολουθήστε μας

Μια ήσυχη φιγούρα

Μια ήσυχη φιγούρα

Ήσυχη φιγούρα, ήσυχη προσωπικότητα που ταράζει άλλων τα νερά. Όχι και τόσο κοινωνική, ανήκει χωρίς να είναι ολόκληρη εκεί. Θέλησε να ζήσει διαφορετικά, με όνειρα και χωρίς σταθμά. Μα μάταιες σκέψεις ξεπρόβαλαν και μια πραγματικότητα αναπόφευκτη, Και στερνή της γνώση...

Σείριος

Σείριος

Σε είδα σήμερα Μυστική μου ερωμένη. Μικρή μελαγχολική απροστάτευτη με έψαχνες χωρίς να ξέρεις το γιατί σε έψαχνα σε έβρισκα σε έχανα. Και ήσουν παντού δεν ήθελα να σου μιλώ να σε αρπάξω ήθελα να καταστρέψω τη εύθραυστη ηρεμία σου Να σου γυμνώσω τα στήθη Να τα δαγκώσω...

Το φως δεν επαιτεί…

Το φως δεν επαιτεί…

- γράφει η Θεοδοσία Αργυράκη - Ασαργιωτάκη - Με αλαζονεία λεηλατήθηκε, δε νικήθηκε  ότι αναστήθηκε στο φως είναι εκεί  στις παγωμένες αίθουσες κραυγάζει με τέχνης ρωμαλέα, αιώνια φωνή. __Δεν σου ανήκω, δεν είμαι εδώ θρηνούν τα ακρωτηριασμένα μέλη μου  με το ρυθμό της...

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Πού να ’ξερες γέρο Έρνεστ πως θα γινόμασταν συμμαθητές   στην Αίθουσα του Ανοιχτού Ορίζοντα μαζί να έρπουμε με μάτια δακρυσμένα   Και εγώ σαν ένας από σένα να βλέπω, να μιλώ και  να απορώ Τι Λάθος Έκανα  όταν ξεκίνησα να Ζω και να Aγαπώ τη Θάλασσα   Ω!...

Μοναχικά Χριστούγεννα

Μοναχικά Χριστούγεννα

Έστρωσε το πιο όμορφο, χριστουγεννιάτικο τραπέζι  το γέμισε με καλούδια, τίποτα να μην λείπει έβαλε και την μουσική, στη διαπασών να παίζει να μην ακούγονται τόσο πολύ, της μοναξιάς οι χτύποι.   Γέμισε τα ποτήρια μέχρι πάνω, με κρασί κι ελπίζει πως κάποιος απόψε...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Μοναχικά Χριστούγεννα

Μοναχικά Χριστούγεννα

Έστρωσε το πιο όμορφο, χριστουγεννιάτικο τραπέζι  το γέμισε με καλούδια, τίποτα να μην λείπει έβαλε και την μουσική, στη διαπασών να παίζει να μην ακούγονται τόσο πολύ, της μοναξιάς οι χτύποι.   Γέμισε τα ποτήρια μέχρι πάνω, με κρασί κι ελπίζει πως κάποιος απόψε...

Κάθε Δεκέμβρη

Κάθε Δεκέμβρη

Περπατούσες κι εσύ στο στενό εκείνο δρόμο το Δεκέμβρη, με τα μάτια σου ανοικτά.  Ονειροπολώντας ένα κατευθυνόμενο χρωματιστό Χριστουγεννιάτικο μέλλον. Διατάζοντας, την ευτυχία που περιμένεις, κάθε Δεκέμβρη. Όλα τα σχέδια σου συσκευασμένα, τυλιγμένα με το γυαλιστερό...

Ωδή στο κτήνος / Κτηνωδία

Ωδή στο κτήνος / Κτηνωδία

Τίνος λες να ‘ναι το κτήνος Που γρατσουνάει το μέσα σου κι ανοίγει κουφάλες στην καρδιά σου Που στο κοπιαστικό χαμόγελό σου κεντάει μια Ατέρμονη γραμμή Που τα χέρια σου διπλώνει σαν να ‘σαι μαριονέτα ανήμπορη. Τίνος λες να ‘ναι το κτήνος Που –σαν αλλοτινό τσογλάνι της...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου