Select Page

Η βεβαιότητα των ενδεχομένων

Η βεβαιότητα των ενδεχομένων

 

 

 

 

 

Ήρθες ξανά και ξανά.

Ήθελες να εξετάσεις.
Εμένα,
τα γεγονότα που συντελέστηκαν ίσως.

Ξεφτισμένοι σοβάδες διάσπαρτοι στον χώρο,
Σκόνη αναδυόμενη από τα ρημαγμένα μπετά της συνοικίας
και αναδευόμενη στην πάχνη της πρωινής υγρασίας.
Πάλλευκα κομμάτια και κόκκοι των άλλοτε περίκλειστων τοίχων,
συγκολλούσαν με στάλες ιδρώτα και δροσιάς πάνω στο κορμί μου.
Αποζητούσα να ντυθώ με εγκατάλειψη.

Ήσουν ολόκληρος δύο τεράστια μαύρα μάτια.
Με κοιτούσες και καταλάβαινα.
Είχα καταστεί ένα άγαλμα
και στα σημεία που ξεπρόβαλλε ακόμα η σάρκα μου,
ζώσα ύλη παλλόταν και αντιμαχόταν τη μουμιοποίησή μου.

«Ήρθες γιατρέ μου;
Κρίμα, δε με πρόλαβες όταν ήταν σε έξαρση το έκζεμά μου.»
«Ήρθατε κύριε μηχανικέ;
Κρίμα, φύγαμε όλοι αλλόφρονες αμέσως μετά τον φονικό σεισμό.»
«Ήρθες αγαπημένε μου;
Κρίμα, πλάσμα της φαντασίας μου εσύ, με είδες, φάντασμα έγινα και εγώ.»

Τα ενδεχόμενα ήταν πολλά.
Η βεβαιότητα όμως μία.
Με την απουσία μου σε απουσία σε καταδίκαζα,
ακόμα και σε εκείνες τις επανειλημμένες ασύγχρονες στιγμές αμοιβαίας παρουσίας.

_

γράφει η Θεοδώρα Σπηλιωτάκη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Κερδίστε τα!

Ημερολόγιο 2018

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!