Το παραμύθι, μα ήταν αυτή η γιαγιά
Και έσβησε μια μέρα σαν παραμύθι
Έγιναν τα μαλλιά της σύννεφα λευκά
Νερό πηγής, εγίνηκε η ψυχή.

Τα μάτια στον ουρανό χάρισαν δυο αστέρια
Δίπλα στο φεγγάρι λάμπουν τα βράδια
Λένε πως ξάγρυπνη μένει μια γιαγιά
Με το παραμύθι της τ’ ανείπωτο αντάμα.

 

Μετάφραση: Μαρία Βάγια

_

γράφει ο Έντμοντ – Ανδρέας Σαλβάρης

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!