Η διαθήκη μου

12.03.2018

Το χάρισμα της αλλαγής, όλα τέμνονται αντίστροφα

από το παρελθόν τής ύπαρξης στο σήμερα

δεν ξέρω πώς θα αναπνεύσω σε έναν κόσμο δίχως ψυχή.
Η κυρία Γκοντίβα απλά κάνει το παιδομάζωμά της

και βιάζει ότι αγνό υπάρχει.
Γρήγορα γυρνάω σελίδα και φωνάζω

μέχρι να βγουν τα πνευμόνια μου έξω.
Τα ψυχικά μου αποθέματα τελειώνουν

και σταματάω σε ψυχάδικο για γέμισμα,

μόνο 1,50 € το βαρέλι με καθαρή ψυχή!
Τα μυστήρια του Παραδείσου άτεκνα στης νιότης το φως,

τα βασανιστήρια της Κόλασης ταινία μπλογκμπάστερ στου Χόλιγουντ το φως.
Η παγίδα στον πόλεμο με βιολιά να πυροβολούν νότες

και έναν πιανίστα όλο χάρη,

αδερφής βιασμένης από κτητικούς πολεμιστές

που έχουν βγει από εργοστάσιο σοκολάτας.

Ακούς την μελωδία και σιγοτραγουδάς,

ενώ στήνεις ενέδρα στο αντίπαλο δέος αρρενωπότητας μυστηρίου

χωρίς να αναρωτηθείς το γιατί.
Το σκοτεινό μπλε σου δένει τα συναισθήματα να πεις το ναι

σε ερωτικά κόλπα χωρίς πίεση και πόνο.

Είναι η ώρα σου να πάρεις ακόμη μια ευκαιρία

για να αγαπήσεις ξανά.
Εκεί στα πιο απροσδόκητα μέρη του κόσμου τούτου

είσαι ο Βασιλιάς του κόσμου!

Εσύ έχεις το μαχαίρι και κόβεις το γλυκό όπως σε βολεύει,

απλά πρόσεχε να μην παραφουσκώσεις!
Ήρωα του κόσμου αυτού, τι μπορεί να κάνεις

για αντιστρέψεις την πραγματικότητα με την ολική ανυπαρξία;

Πώς μπορείς να κεντήσεις το πανί που είναι βουτηγμένο στο αίμα;

Πώς μπορείς να παρακαλάς για έλεος όταν εσύ και μόνο εσύ δυναστεύεις τον κόσμο; 

Πώς μπορείς να σκοτώνεις τα δυνατά άλογα

όταν αυτά σου δίνουν το σπέρμα τους για νέκταρ;

Γύρνα πίσω και τερμάτισε μια δυναστεία απρόσωπων συναισθημάτων,

κατέστρεψε παλάτια από στάχτη και αίμα, κυβέρνησε πλοία δίχως κατάρτια.

Δώσε λίγο πόνο χωρίς οίκτο, δώσε λίγο αγίασμα χωρίς πόθο.
Δες το φως κάπου Ανατολικά, γιατί τα παιδιά πρέπει να έχουν όπλα;
Γιατί πρέπει το αίμα να είναι από αγνές ψυχές;
Γιατί μόνο το γιατί να κυβερνά σε καρδιές και μυαλά;

Κοίτα! Κοίτα την ντροπή που υπάρχει μέσα σου,

δώσε ένα νεύμα μακριά σου, η σκιά της ψυχής σου - το φιλί της προδοσίας σου.

Απλά Αδερφέ, φύγε μακριά και πέθανε και άφησε την σκιά σου να πάει αλλού.

Ναι, λοιπόν, αυτή είναι η διαθήκη μου
Και δεν εύχομαι τίποτα σε κανέναν σας!

_

γράφει ο Χρήστος Καζαντζόγλου


Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Άνθρωποι μόνοι

Άνθρωποι μόνοι

Ο πίνακας μιας μέρας σου. Πλάσε χαρά, πλάσε ζωή, αξίες και ομορφιά η αύρα σου θ’ αγγίξει ανθρώπους πιο βαθιά ωραία συναισθήματα στη σύνθεση μιας μέρας πομπός ελπίδας, άνοιξης, στο φάσμα μιας εσπέρας. Το κάδρο των αισθήσεων γέμιζε με αγάπη μια θάλασσα χαμόγελα στου ουρανού τον χάρτη.

Το κλειστό σπίτι

Το κλειστό σπίτι

Ένα παιδί πεθαίνει στο σπίτι. Κουρτίνες κλειστές. Λίγο φως ξεφεύγει τα βράδια.  Καθόλου φως δεν μπαίνει. Κι ας είναι καλοκαίρι.   Στον κήπο το ποδήλατο του μεγάλου αδερφού. Της είναι μεγάλο. Αλλά θα το πάρει σε κανα δυο χρόνια. Που δεν θα 'ρθουν.    Τα...

Το ερώτημα

Το ερώτημα

Ο πίνακας μιας μέρας σου. Πλάσε χαρά, πλάσε ζωή, αξίες και ομορφιά η αύρα σου θ’ αγγίξει ανθρώπους πιο βαθιά ωραία συναισθήματα στη σύνθεση μιας μέρας πομπός ελπίδας, άνοιξης, στο φάσμα μιας εσπέρας. Το κάδρο των αισθήσεων γέμιζε με αγάπη μια θάλασσα χαμόγελα στου ουρανού τον χάρτη.

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου