Η ζυγαριά

10.08.2017

Όντες θα ’ρθούμε στη ζωή, την πόρτα σαν διαβούμε
η Μοίρα μας για όλους μας το “ζύγι” ξέρει πού ’ναι.
Μια ζυγαριά αλάθητη για όλους μας κρατάει
κι ώστε να βγούμε στη ζωή αγόγγυστα βαστάει.
Στον έναν δίσκο τις χαρές τις βάζει με το δράμι
και στ’ άλλο τόνους τους καημούς και τα φαρμάκια βάνει.
Αν πάρεις μια μικρή χαρά πρέπει να την πληρώσεις
και ποταμούς ’πό δάκρυα στη μοίρα σου να δώσεις.
“Ετόλμησες και γέλασες; Τώρα να δεις τι σου ’χω.
Μοιάζει η χαρά επάνω σου σαν το κλεμμένο ρούχο!”
σου λέει κι ετοιμάζει σου το τσίτινο σακούλι
να το φορείς κατάσαρκα μες στη ζωή σου ούλη.
“Γιάντα βρε μοίρα μου εσύ δεν τα μοιράζεις δίκια
και άλλοι τρώνε αστακό και άλλοι τα ραδίκια;”
ρωτάς την, μα απάντηση θα πάρεις όντες πρέπει
όντες η μοίρα σου η κακή θα σου το επιτρέπει.
Γυρνάς κοιτάς ολόγυρα κι η ζυγαριά ’πογέρνει
κι αναρωτάς την πάρτη σου το πώς τα καταφέρνει.
Πώς καταφέρνει να περνά τις Συμπληγάδες πέτρες
και μια ζωή να καρτερά Αλκυονίδες μέρες.
Την πίστη και τη δύναμη τη δίνει η φαμελιά σου
που πάντοτε θα βρίσκεται και θ’ αγρυπνά σιμά σου.
Θα δίνει αέρα στα πανιά του λογισμού, του νου σου
να πλέει μεσοπέλαγα στα βάθη του μυαλού σου.
Κι αν κάποτε ξεπεραστούν τα χίλια μύρια εμπόδια
θα ’ναι καιρός που θα περνάς του Άδη τα διόδια.
Εκεί δεν έχει ζυγαριές, δράμια, τόνους και ζύγι
εκεί θα χαίρονται καλά, μα θα ’ναι μόνο λίγοι.
Αυτοί που μάθαν στη ζωή συγχώρεση να δίνουν
και φρόντιζαν στα νιάτα μας τόπο σωστό ν’ αφήνουν.
Τώρα κι εγώ με τη σειρά όλα θα τα ζυγίσω
και μια ευχή στο μπόι μου σε όλους σας θ’ αφήσω.
Να ’χει για σας η ζυγαριά χαρές, υγειά κι αγάπη
και να μη νιώσετε ποτέ της μοναξιάς τ’ αγκάθι…

_

γράφει η Χρυσούλα Πλοκαμάκη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι 10 χωρισμοί

Οι 10 χωρισμοί

ΟΙ 10 ΧΩΡΙΣΜΟΙ (εφηβικό σατιρικό)   Πρώτη φορά χωρίσανε, όταν ήμουνα 9, Αυτός έπαιζε χαρτιά, Αυτή όλο να φωνάζει, έφυγε για κανά μήνα, αλλά γύρισε κλαμένος και τα βρήκαν φυσικά. Μα η 2η φορά ήρθε μετά από λίγους μήνες, έλειψε όλο το βράδυ, κι όταν ήρθε το πρωί, τον...

Η Ήττα

Η Ήττα

Και τελικά πες μου. Γιατί να πετάξω; Ποιος ο λόγος τα σύννεφα να φτάσω; Έκανα το πρώτο βήμα και τόλμησα, έκανα το πρώτο άλμα με τόσες προσδοκίες. Τόσα σενάρια πιθανά, τόσες ελπίδες επιθυμητές. Αλλά, ξέχασα ότι η ζωή δεν είναι ποτάμι που κυλάει όπως επιθυμώ. Έκανα την...

O κόσμος μας

O κόσμος μας

Πόσο μικρή στα αλήθεια, μοιάζει η ζωή; Πόσο ασύστολα, παλεύει με τον χρόνο; σαν συμπυκνώνεται, σε μια μόνο στιγμή σε ένα παιχνίδι, που σε βρίσκει πάντα μόνο.   Πόσο μικρός μοιάζει ο κόσμος μας, αλήθεια;  σε ένα σύμπαν που ατέλειωτο φαντάζει όταν το συναίσθημα,...

Άνταμ Τολέντο: Καρδιά μου θυμήσου να γυρίσεις σπίτι νωρίς

Άνταμ Τολέντο: Καρδιά μου θυμήσου να γυρίσεις σπίτι νωρίς

Μπορείς να με λες Αδάμ ή ό, τι σου αρέσει Λέω στον φίλο μου Ρούμπιν στο όνειρό μου   Ξέρεις τι εννοώ Ρούμπιν Δώσε μου την εντολή σου Δώσε μου τις παραγγελίες σου   Είμαστε και τα δύο παιχνιδιάρικα παιδιά που συμπεριφέρονται σαν ενήλικες που θέλουν να γίνουν διάσημοι...

Αμείωτη ταλάντωση

Αμείωτη ταλάντωση

Και σιγανά είπε: «Είμαι λυπημένη Έχω κατάθλιψη Χρειάζομαι βοήθεια  την χρειάζομαι τώρα Γιατί είμαι εδώ πνιγμένη  Σε μία θάλασσα από ατυχή συμβάντα  και λάθος υποθέσεις Τη θεραπεύεις; Αυτή την έλλειψη γνώσεων που κυλά στα δικά μου  τα γονίδια Τη μαγεύεις; Την μάζωξη...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Αμείωτη ταλάντωση

Αμείωτη ταλάντωση

Και σιγανά είπε: «Είμαι λυπημένη Έχω κατάθλιψη Χρειάζομαι βοήθεια  την χρειάζομαι τώρα Γιατί είμαι εδώ πνιγμένη  Σε μία θάλασσα από ατυχή συμβάντα  και λάθος υποθέσεις Τη θεραπεύεις; Αυτή την έλλειψη γνώσεων που κυλά στα δικά μου  τα γονίδια Τη μαγεύεις; Την μάζωξη...

Εν συντομία

Εν συντομία

Σκηνοθετούσε τη ζωή αρνιόταν την ανατομία του χρόνου ερωτοτροπούσε με τα προσωποποιημένα όνειρα βάδιζε πάνω σε θραύσματα νεκρών τρεφόταν με άγριο ρεαλισμό αγαπούσε τις πληγές των εβένινων πλασμάτων μετρούσε τις γραμμές του πεπρωμένου πάντα κατέληγαν σε θηλιές άγγιζε...

Γόρδιος δεσμός

Γόρδιος δεσμός

Δεκαπέντε πουλιά σε χρώμα χακί τα φτερά μας ξύρισαν σήμερα. Αναπνεύσαμε κάπως βαριά Αργά το απόγευμα Ιούνη του ‘20 σαν πέρασαν τα θεριά στον αέρα τρώγοντας τις σκεπές απ' τις παλιές οικοδομές. Τις σκέψεις κάρφωσαν σαν πόνο στο στομάχι κι ας είπαν άσκηση πως ήταν....

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Σοφία Ντούπη

    Υπέροχος και πάλι ο μονόλογός σου αγαπημένη μου Χρυσούλα…τα έβαλες ένα-ένα στη ζυγαριά, πράξεις… συναισθήματα… και τα ζύγισες άψογα με την πένα της καρδιάς σου!!! Μπράβο!!! Να έχετε υγεία και χαρά και να περάσετε ένα όμορφο δεκαπενταύγουστο!!!!

    Απάντηση
    • ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΛΟΚΑΜΑΚΗ

      Λατρευτή μου Σοφία,

      Πόσο όμορφα και εμψυχωτικά είναι πάντα τα σχόλιά σου! Σε ευχαριστώ πολύ μέσα απ’ την καρδιά μου! Μια πένα κι ένα φύλλο χαρτί γαι να απογειώσω το διπλάνο της ψυχής μου!
      Να περνάτε όμορφα… ΚΑΛΗ ΠΑΝΑΓΙΑ!!!!!!

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου