Η ζυγαριά

10.08.2017

Όντες θα ’ρθούμε στη ζωή, την πόρτα σαν διαβούμε
η Μοίρα μας για όλους μας το “ζύγι” ξέρει πού ’ναι.
Μια ζυγαριά αλάθητη για όλους μας κρατάει
κι ώστε να βγούμε στη ζωή αγόγγυστα βαστάει.
Στον έναν δίσκο τις χαρές τις βάζει με το δράμι
και στ’ άλλο τόνους τους καημούς και τα φαρμάκια βάνει.
Αν πάρεις μια μικρή χαρά πρέπει να την πληρώσεις
και ποταμούς ’πό δάκρυα στη μοίρα σου να δώσεις.
“Ετόλμησες και γέλασες; Τώρα να δεις τι σου ’χω.
Μοιάζει η χαρά επάνω σου σαν το κλεμμένο ρούχο!”
σου λέει κι ετοιμάζει σου το τσίτινο σακούλι
να το φορείς κατάσαρκα μες στη ζωή σου ούλη.
“Γιάντα βρε μοίρα μου εσύ δεν τα μοιράζεις δίκια
και άλλοι τρώνε αστακό και άλλοι τα ραδίκια;”
ρωτάς την, μα απάντηση θα πάρεις όντες πρέπει
όντες η μοίρα σου η κακή θα σου το επιτρέπει.
Γυρνάς κοιτάς ολόγυρα κι η ζυγαριά ’πογέρνει
κι αναρωτάς την πάρτη σου το πώς τα καταφέρνει.
Πώς καταφέρνει να περνά τις Συμπληγάδες πέτρες
και μια ζωή να καρτερά Αλκυονίδες μέρες.
Την πίστη και τη δύναμη τη δίνει η φαμελιά σου
που πάντοτε θα βρίσκεται και θ’ αγρυπνά σιμά σου.
Θα δίνει αέρα στα πανιά του λογισμού, του νου σου
να πλέει μεσοπέλαγα στα βάθη του μυαλού σου.
Κι αν κάποτε ξεπεραστούν τα χίλια μύρια εμπόδια
θα ’ναι καιρός που θα περνάς του Άδη τα διόδια.
Εκεί δεν έχει ζυγαριές, δράμια, τόνους και ζύγι
εκεί θα χαίρονται καλά, μα θα ’ναι μόνο λίγοι.
Αυτοί που μάθαν στη ζωή συγχώρεση να δίνουν
και φρόντιζαν στα νιάτα μας τόπο σωστό ν’ αφήνουν.
Τώρα κι εγώ με τη σειρά όλα θα τα ζυγίσω
και μια ευχή στο μπόι μου σε όλους σας θ’ αφήσω.
Να ’χει για σας η ζυγαριά χαρές, υγειά κι αγάπη
και να μη νιώσετε ποτέ της μοναξιάς τ’ αγκάθι…

_

γράφει η Χρυσούλα Πλοκαμάκη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Κατάληξη

Κατάληξη

Μια θολή σκοτεινιά κι έν’ αγέρι χλωμό θα σε φέρει, σε παντέρμη αμμουδιά της σιωπής λειτουργιά, αλισάχνης αστέρι. Θα ’μαι πίσω από ’κεί, στης σιγής τη βοή η καρδιά απαγγέλει με πάθος. Δεν θα μείνω πολύ κι έχει αρχίσει βροχή στων ματιών σου τ’ απάνεμο βάθος. Σε ξωκλήσι...

Η μοναξιά της απόστασης

Η μοναξιά της απόστασης

Και ύστερα από το ξάφνιασμα και την απορία, την αίσθηση απειλής και τον έκδηλο φόβο στο βέβηλο αναρώτημα για τη σκιά της πανδημίας, προσέτρεξαν ομόλογοι οι πρεσβευτές της γνώσης, της συγκροτημένης σκέψης και επώδυνης αλήθειας, ως ώριμη ανάγκη των καιρών και της...

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Σοφία Ντούπη

    Υπέροχος και πάλι ο μονόλογός σου αγαπημένη μου Χρυσούλα…τα έβαλες ένα-ένα στη ζυγαριά, πράξεις… συναισθήματα… και τα ζύγισες άψογα με την πένα της καρδιάς σου!!! Μπράβο!!! Να έχετε υγεία και χαρά και να περάσετε ένα όμορφο δεκαπενταύγουστο!!!!

    Απάντηση
    • ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΛΟΚΑΜΑΚΗ

      Λατρευτή μου Σοφία,

      Πόσο όμορφα και εμψυχωτικά είναι πάντα τα σχόλιά σου! Σε ευχαριστώ πολύ μέσα απ’ την καρδιά μου! Μια πένα κι ένα φύλλο χαρτί γαι να απογειώσω το διπλάνο της ψυχής μου!
      Να περνάτε όμορφα… ΚΑΛΗ ΠΑΝΑΓΙΑ!!!!!!

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου