Η ιστορία του Hype Μνήσιου και της Ράζας Τάμπουλα

20.05.2017

Bluegirl in the Library by Sungwon (Artist, Illustrator, Fairytale writer)

 

"Οι γυναίκες ποτέ δεν ξεχνούν και οι άνδρες ποτέ δε θυμούνται". Εύστοχο, όταν πρόκειται για τα συνηθισμένα ζευγάρια και την κλισέ γκρίνια τους. Ωστόσο ο Hype (υποκοριστικό του Hyper) κι η Ράζα στόχευαν σε κάτι μοναδικό. Σαν εμάς κανείς. Σαν την αγάπη μας τίποτα. Ύβρεις. Και στις μέρες τους δεν αντιδρούσε πλέον ούτε το δωδεκάθεο να βάλει, κατά πως το 'ξερε παλιά, μια τέλος πάντων τάξη.

Ο Hype διακρινόταν για μιαν εξαιρετική πολυγνωσία. Ήταν η προσωποποίηση του ξερόλα και θυμόταν την παραμικρή λεπτομέρεια για κάθε τι που έμπαινε σε συζήτηση, είτε επρόκειτο για τη σύνθεση της κυβέρνησης της Ινδονησίας μετά το τέλος της αποικιοκρατικής κυριαρχίας  είτε για το ποιος ακριβώς οφείλει να είναι ο χρόνος παρασκευής τής κρέμας βελουτέ, η τελειοποίηση της οποίας αποδίδεται στον μαρκήσιο Λουί ντε Μπεσαμέλ. Και είχε τις περιόδους του: τετραετής περίοδος εμβριθούς μελέτης Θετικών Επιστημών και Ιατρικής, οκτάμηνη περίοδος αποστήθισης Παικτών Champions League 1955 - 2000, διαρκής περίοδος Αρχαίας Ελληνικής Γραμματείας και πάει λέγοντας.

Από την άλλη η Ράζα εμφάνιζε μιαν επιφανειακή μνήμη, κάτι σαν μνήμη Ram συνοδευόμενη από εκτός λειτουργίας σκληρό. Λάτρευε τα εφήμερα παράθυρα που της άνοιγε στον κόσμο. Κυρίως λάτρευε να αποτελεί σύσσωμο το κοινό του. Τον παρακολουθούσε να της μιλά και κρεμόταν από τα χείλη του, διατύπωνε σύντομες ερωτήσεις κατανόησης και  παρατηρήσεις συσχετισμών τής πολύ πρόσφατης πληροφορίας, τέτοιες, που να του επιτρέπουν να ξαναπιάσει στο καπάκι το νήμα της αγόρευσης, και την επομένη δεν ήξερε να πει καλά καλά για τι της μίλησε.

Όλα πήγαιναν ρολόι για μεγάλο διάστημα και το ζεύγος απολάμβανε τη μοναδική ώσμωση των εκατέρωθεν ροπών, μέχρι που ο Hype άρχισε να hyperβάλλει. Πρώτον, να που ξανακατέβαζε  τα βιβλία τεσσάρων βιβλιοθηκών για όγδοη φορά στο πάτωμα για να τα αναδιανείμει μετά από δεκαπενθήμερη μελέτη και δοκιμές στα άδεια ράφια τους, με φρέσκο πάλι σκεπτικό. Μέχρι προχθές τα είχε κατ' αρχήν χρονολογικά, επιμέρους με βάση την εθνικότητα και στο πλαίσιο αυτής ως προς την ηλικία του συγγραφέα. Σήμερα  σκεφτόταν να τα τακτοποιήσει θεματολογικά χωρίς ωστόσο να έχει αποφασίσει για τα όρια της κοινωνικής ανθρωπολογίας προς τις λοιπές επιστήμες τού πολιτισμού. Οι μέρες περνούσαν και σε βιβλία δεν νοείται να σκοντάφτεις, άρα η Ράζα - διαρκώς στις μύτες και παρακαμπτικά. Δεύτερον άρχισε να μην πολυεπιτρέπει ερωτήσεις και παρεμβολές που του διέκοπταν τον ευαίσθητο ειρμό, κυρίως όταν η Ram της Ράζας αντιδρούσε συνειρμικά κι επιχειρούσε αντανακλαστικά - κι ομολογουμένως καμιά φορά άτσαλα - να συμμετάσχει. Πέλεκυς!

Κι απάνω που άρχισε της Ράζας ένα μούδιασμα και κάτι φάνηκε να εγγράφεται ως ενόχληση ή και αντίσταση επιτέλους και στον καταχωνιασμένο σκληρό, άρχισε για τον Hype η θεματική περίοδος Γυναίκες, κάτι που αυτόματα σήμανε και διεύρυνση του κοινού του. Της διέφυγε ότι κανένα κοινό δεν μπορεί στανικά να επιβάλλει αποκλειστικότητα.

Σ' εκείνο το σημείο ήταν πλέον που η μέχρι πρότινος άγραφη κόρη του Τάμπουλα το γύρισε, έβαλε τέρμα στο άχαρο Ράζα της, αποσυνέδεσε τα ακουστικά κι άρχισε προς μεγάλη απορία του επιλεκτικά βραχυμνήμονος για την αιτία της αντίδρασής της, συντρόφου, βαθιά χαρακωμένη,  τις τσάρκες ως  - επί το πλέον ναζιάρικο, αλλά στην ουσία αποκρυπτικό της φύσης της - Ρόζα.  

Το δωδεκάθεο  είχε επιτέλους αφυπνισθεί, οι υβριστές πατάχθηκαν για την αμετροέπεια και την αλαζονεία τους κι έκτοτε  Hype  και Ράζα δεν εξαιρούνται του ως άνω εύστοχου ρητού.

 

 

Υπερμνησία: https://en.oxforddictionaries.com/definition/hypermnesia
Tabula Rasa:
https://el.wikipedia.org/wiki/Tabula_rasa

_

γράφει η Πουπερμίνα

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Σκοτεινή εγγύτητα

Σκοτεινή εγγύτητα

Περπατούσε στο δρόμο σκυφτός, καταβεβλημένος. Ήταν απόγευμα και πριν από λίγη ώρα είχε βγει από το εξαώροφο κτίριο που στεγάζονταν τα γραφεία της εταιρείας που δούλευε. Στο κεφάλι του συνωστίζονταν σκέψεις βαριές, ετερόκλητες, που όλες τους συνηγορούσαν σε μια...

Αχρείαστοι ήρωες

Αχρείαστοι ήρωες

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Πάλι ξύπνησα μέσα στην αγκαλιά της μαμάς μου κι είναι ακόμα νύχτα νομίζω. Την αγαπάω τη μαμά μου πολύ αλλά τις τελευταίες μέρες που φύγαμε από το σπίτι και είμαστε σ’ αυτό το υπόγειο δε με αφήνει να κοιμηθώ καλά το βράδυ. Όλο με...

Τζέπε και Αζόρ

Τζέπε και Αζόρ

Είχαμε έναν σκύλο που τον λέγαν Αζόρ. Ο καημένος πίσω από την καγκελόπορτα της διπλανής μονοκατοικίας, με κολάρο, πιστός φύλακας του ηλικιωμένου ζευγαριού που κατοικούσε στο παλιό δίπατο σπίτι. Κάθε φορά που μας έβλεπε κουνούσε χαρούμενα την ουρά του, μιας και μας...

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Ούτε οι κατασκοπίες μού αρέσουν – χρειάζεται κάποιος να έχει μεγάλες αντοχές, τόσο σωματικές όσο και ψυχικές για ένα τέτοιο μπλέξιμο- ούτε μυστήρια και οι ίντριγκες, τα μαχαιροβγάλματα και τα τρομοκρατικά κτυπήματα πίσω από κατεβασμένες κουκούλες και οδοφράγματα από...

Νόστος

Νόστος

Η Λουκρητία αγουροξυπνημένη και πατώντας στις μύτες των ποδιών της για να μην ταράξει τον Γιάννη, προχωρά προς προς τον γωνιακό μπουφέ του δωματίου, στο σεντούκι με τις αναμνήσεις. Ανοίγει το κάτω συρτάρι και κρατά στα χέρια της μια πολύτιμη φωτογραφία, αδιάψευστο...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Νόστος

Νόστος

Η Λουκρητία αγουροξυπνημένη και πατώντας στις μύτες των ποδιών της για να μην ταράξει τον Γιάννη, προχωρά προς προς τον γωνιακό μπουφέ του δωματίου, στο σεντούκι με τις αναμνήσεις. Ανοίγει το κάτω συρτάρι και κρατά στα χέρια της μια πολύτιμη φωτογραφία, αδιάψευστο...

Η διάσταση

Η διάσταση

«Έχω μια βιβλιοθήκη» της είπα. «Αξίζει να τη δεις».  «Έλα τώρα»! απάντησε και πήρε εκείνο το ύφος το ενοχλημένο, όταν πιέζεται για κάτι που δε θέλει. «Πιστεύεις πως μπορώ να χάνω το χρόνο μου με βιβλία; Δεν με ενδιαφέρουν. Κάτι άλλο πρέπει να βρω, να περνάω τις...

Να βλέπω το Θεό…

Να βλέπω το Θεό…

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Είχε ανάγκη την παρουσία του, έστω και βουβή. Οι Παρασκευές ήταν δύσκολες, άλλαξαν όλα από τότε που εκείνος έφυγε από κοντά της μια Παρασκευή βράδυ, ένα φθινόπωρο σαν και τούτο, μουντό κι αφιονισμένο σαν τα λυσσασμένα σκυλιά που...

10 σχόλια

10 Σχόλια

  1. 'Αννα Ρουμελιώτη

    Ευρηματικό…. πρωτότυπο..η εικόνα δένει άψογα με το κείμενο. Μου αρέσει πάρα μα πάρα πολύ η γραφή σας. Ιδιαίτερα ξεχωριστή!!

    Απάντηση
  2. Άιναφετς

    Και χωρίς Υπέρ-βολή Πουπερμίνα, εξαιρετικό!
    Γιατί ενίοτε οι γυναίκες ξυπνούν!
    Καλή συνέχεια!

    Απάντηση
  3. Astria a

    Εξαιρετική γραφή όπως πάντα, φαντασία, πρωτοτυπία, χιούμορ…
    Και μου άρεσε ιδιαίτερα το επιμύθιο 🙂

    υγ. Η παράθεση σχετικών παραπομπών (hypermnesia, Τabula rasa) στο τέλος, έδωσε άλλη διάσταση στην επιλογή των ονομάτων. Ευφυέστατο!

    Απάντηση
  4. Πουπερμίνα

    @ Άννα Ρουμελιώτη – Στάθηκα πολύ τυχερή με την εικόνα.
    @ Άιναφετς – Όλοι κατά κάποιο τρόπο ξυπνούν.
    @ Astria a Πάντα με τα καλά σας λόγια! Κουβαλάω τη συνήθεια με τις παραπομπές από το blog.

    Σας ευχαριστώ!

    Απάντηση
  5. dodo

    “Your face, my thane, is as a book where men may read strange matters…”
    😉

    Απάντηση
  6. Π.......Ξωτικό

    Μα τι hyperευφυής μαγείρισσα που είσαι !!!
    Πήρες ένα σωρό πικρά χορταράκια (μερικά έως και σχεδόν αόρατα ) κι έφτιαξες έδεσμα που ευφραίνει καρδίαν .
    Για να μη σου πώ τώρα που το καλοσκέφτομαι πως έφτιαξες οίνον 😉
    Το πίνεις ευχάριστα , γελάς κι εκεί στην…επίγευση σκάνε τόσες αλήθειες !!!

    ΥΓ. Χμμ τώρα που το ξανασκέφτομαι θα μπορούσες να είσαι και τέλεια… φαρμακοποιός 😉
    με τόσο ταλέντο στις αναλογίες !!!

    Απάντηση
    • Πουπερμίνα

      αχ, ……. αυτή η επίγευση!

      Απάντηση
  7. Σοφία Ντούπη

    Καλησπέρα…πρώτη φορά διαβάζω κείμενό σας και ομολογώ ότι με συνεπήρε η ευφυής και ιδιαίτερη γραφή σας!!! Καλή συνέχεια!!!

    Απάντηση
    • Πουπερμίνα

      Σας ευχαριστώ! Κρατώ την έκφραση ψυχή-ανεμώνη που μοιραστήκατε με μας.

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου