Η ιστορία των σωμάτων μας…

18.04.2017

Έχουμε τα πάντα.

Έχουμε το τίποτα.

Έχουμε τις στιγμές

και μια μουσική που μας σκάβει.

Μας ανατρέπουν εκείνα

που ως σημεία στίξης οριοθετούν το μάταιο,

αλλά και το άπαν...

 

Οι αγωνίες που μας ταξίδεψαν δεν ήταν θάλασσες.

Πυροβασίες ήταν

και πια με φτερά τσουρουφλισμένα

πασχίζουμε να δώσουμε πρόσωπο σε απουσίες

και σιωπές.

 

Η ιστορία των σωμάτων μας

καταγράφηκε με σπασμένες λέξεις,

μισόλογα και υπεκφυγές,

πάντα σε υποσημειώσεις και υστερόγραφα…

 

Όταν κάποτε θ’ αντιληφθούμε

την αστρική μας υπόσταση

ίσως να μην υπάρχουν τραγούδια να μας στεγάσουν,

παρά μόνο ένα αξημέρωτο παράπονο

γιατί μείναμε μ’ ένα ποτάμι ανάμεσά μας,

αντί να ναυαγήσουμε στο αναπότρεπτο…

 

_

γράφει ο Άγγελος Πετρουλάκης

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μια πληγωμένη ελπίδα

Μια πληγωμένη ελπίδα

Στις γειτονιές των ανθρώπων του μόχθου πλανιέται μια πληγωμένη ελπίδα, ψυχής η κραυγή ένα παιδί πεινασμένο που μόλις κρατιέται σ' ένα τραπέζι που κάποιος μοιράζει λιγοστό το ψωμί   Τη μέρα εκείνη της κρίσης λαμπρός ο ήλιος καλεί αδικημένους, θλιμμένους στο κόσμο...

Το σούρουπο

Το σούρουπο

Μαβιά σύννεφα ταξιδεύουν στα δυτικά με τον ανάλαφρο ρυθμό παλιού τραγουδιού. Ένα κορίτσι κεντάει στο τελάρο του το τριανταφυλλί του λιόγερμα.   Ένα σύννεφο, το ‘συρε μαζί του το σούρουπο, σκάλωσε στα κλαδιά της γαζίας ξεθώριασε το κιτρινάκι της φορεσιάς της...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. 'Αννα Ρουμελιώτη

    Πολύ όμορφα δοσμένο και με δυνατές εικόνες!! Χρόνια πολλά και καλά!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου