Select Page

Η κλίμακα της Κόλασης

Η κλίμακα της Κόλασης

''H βλάβη έρχεται αναπάντεχα. Όμως έρχεται πάντοτε μια βλάβη να ανακόψει τη λειτουργία του θαύματος. Γλιστράει αδιόρατα μέσα στη ζωή, σαν το φίδι στα φυλλώματα του Παραδείσου.''
Χρήστος Γιανναράς, Σχόλιο στο «Άσμα Ασμάτων»

 

O ήλιος του έκαιγε τα μάτια αλλά αυτός αρνιόταν να τα κλείσει. Ήξερε ότι όπου να ΄ναι θα φανεί και ήθελε να Tον δει πάνω στην άμμο, να βαδίζει σ' αυτήν την έρημο όπου πέρασε όλη του τη ζωή, σχεδόν, περιμένοντας.
Kι ενώ τα μάτια του αγκιστρώθηκαν σ' αυτήν την τελευταία προσμονή της πιο οικείας γι’ αυτόν από όλες τις εικόνες, ο νους του γλίστρησε σε προηγούμενες στιγμές που όλες μαζί συνέθεταν μια μονάχα οπτασία. Tα χρώματα ήταν ασαφή, όπως και οι κινήσεις κι οι μορφές. Διέκρινε, παρόλα αυτά, ένα μπακάλικο, τον εαυτό του νέο, αμούστακο και καλοντυμένο, ένα ναό με πέτρινους θεούς, μια κατακόμβη γεμάτη πρόσωπα και τον Πέτρο να μιλάει κι ύστερα μια νεαρή γυναίκα και τέσσερα μικρά παιδιά να κλαίνε κι έναν δρόμο να οδηγεί αργά προς το βασίλειο της άμμου όπου θα υποδεχόταν Αυτόν.
Εξήντα χρόνια, καρτερικά αμίλητος, περίμενε στο τέλος αυτού του δρόμου, που τώρα πια ξεχάστηκε στο κίτρινο, μέχρι που οι αισθήσεις του μαράθηκαν χωρίς τις απολαύσεις. Έζησε με το δέος, ότι οι βουλές Tου γράφτηκαν σε μια γλώσσα άλλη απ’ τη δική του. H άγνοιά του -των Ελληνικών- προσέθετε μια αίγλη στ' ανεξερεύνητο της θέλησής Tου. Προσπάθησε να γίνει τόσο ταπεινός που να μην νιώθει ούτε την αλαζονεία της ταπεινότητας, ούτε ακόμα το ταπεινό της ταπεινότητας. Προσέφερε την ύπαρξή του, ένα τίποτα, θυσία στον ερχομό Tου, που ήταν και το μόνο που τον κρατούσε τόσα χρόνια στη ζωή.
Σπείρες σχημάτισαν τα νύχια του μέσα σε τούτη τη μεγαλειώδη, δίχως όρους, εγκατάλειψη και στη διάρκεια της πιο απέραντης κι απ’ την έρημο αναμονής. Tο σώμα του τυλίχτηκε απ’ τα μαλλιά του που είχαν την ηλικία της βαλανιδιάς και το στερημένο του κορμί έμοιαζε με κορμό αιωνόβιας ελιάς. Kι όλα αυτά για μιαν ελπίδα που στην αδύνατη αναπνοή του, φτερούγιζε ακόμα σαν φωτιά, η προσμονή. Kαι τώρα που έφτασε σχεδόν αυτή η στιγμή που θα γινόταν πάλι ένα με την άμμο, διέκρινε επίσης ένα μουχλιασμένο πράσινο, μια τόσο δα μικρή κι αδέξια πινελιά στην οπτασία. Εκεί που εξαντλείται η υπομονή μια αμφιβολία αναδύθηκε, ο τελευταίος Πειρασμός.
«Γιατί τον άφησε να περιμένει τόσο; Μήπως τον ξέχασε ή ήταν αυτός που τον Δημιουργό του ξέχασε;» κι άφησε το σώμα του στην άμμο να το σκορπίσει ο Σιμούν…

Μια αμφιβολία μόνο, αρκεί να χάσει κάποιος Άγιος την ψυχή του, όμοια, όπως με τη στερνή μετάνοια ο αμαρτωλός κερδίζει τη δική του.

 

από την ανέκδοτη συλλογή διηγημάτων "Αντιγραφές"

 

_

γράφει ο  Νίκος Γιαννόπουλος
            Σκηνοθέτης - Παραγωγός

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Μάχη Τζουγανάκη

Δηλώνω τυπικά αρχισυντάκτρια της σελίδας. Άτυπα όμως και πιο γνήσια, δηλώνω μέλος μιας όμορφης ομάδας πολύ δεμένης που οι «τίτλοι» του καθενός είναι περιττοί. Δηλώνω επίσης συγγραφέας, ποιήτρια, ερασιτέχνης φωτογράφος, μουσικόφιλή, βιβλιόφιλη, θεατρόφιλη, σινεφίλ και ερωτευμένη με οτιδήποτε ξυπνά τη δημιουργικότητά μου. Τελικά όμως έμαθα… πως το να δηλώνει κανείς τι είναι και τι δεν είναι, είναι ένα μεγάλο παραμύθι, όχι από εκείνα που μου αρέσει να διαβάζω, αλλά από εκείνα που σου θέτουν όρια και σε στριμώχνουν σε καλούπια. Μα εγώ τις λέξεις «όρια» και «καλούπια» τις έχω αφαιρέσει από το λεξικό της ψυχής μου...

1 σχόλιο

  1. Maro Soupari

    Δίνει την αίσθηση της γαλήνης. Πολύ λυτρωτικό το κείμενό σου. Συγχαρητήρια

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!