Η κρίση

19.03.2017

-Μουρμουρίζεις; Πάλι; Μα τι είναι αυτό με σένα άνθρωπέ μου; Θέλεις να πεις κάτι να εκτονωθείς; Ε, πες το να τελειώνουμε, που να πάρει. Τι νόημα έχει να επιβαρύνουμε το air pollution και με μουρμούρες, που δεν ξέρουμε και τι αφορούν;

-Με το Μεγάλο Αφεντικό τα έχω αγάπη μου.

-Με το Μεγάλο; Σαν πόσο Μεγάλο, δηλαδή;

-Α, Μεγαλύτερο δε γίνεται.

-Ρε πας καλά; Με τον Θεό τα έβαλες; Είσαι με τα καλά σου; Τα βάζουν μ’ Εκείνον ποτέ;

-Αν τα βάζουν λες; Και γιατί όχι, παρακαλώ; Είναι απαγορευμένο; Το γράφει μέσα στις δέκα εντολές προς Μωυσή;

-Αμ, το γράφει, πώς δεν το γράφει. Δε λέει να μη χρησιμοποιούμε το όνομά Του, επί ματαίω; Εμείς τόσην ώρα τώρα δε μιλάμε μάταια για Εκείνον; Μα ας ήξερα και τι έχεις να Τού προσάψεις!(;) Αφού όλοι ξέρουμε ότι τα πάντα εν Σοφία εποίησε.

-Και δε μου λες Σοφάκι, είναι σοφό να δουλεύω σαν το σκυλί από τη μία νύχτα ίσαμε την άλλη και το αφεντικό να με ταΐζει με ψίχουλα, ενώ εγώ και οι όμοιοί μου να τον ταΐζουμε με παντεσπάνι;

-Έλα ντε. Ισορρόπησε την κουβέντα για να καταλαβαίνω κι εγώ η έρμη περί τίνος τυρβάζουμε. Αν πρόκειται γι’ Αυτόν τον μεγάλο, μουρμούριζε όσο τραβάει η όρεξή σου. Αλλά και εγώ, για να έχω την όποια συμμετοχή στη μουρμούρα, πες μου τουλάχιστον τι στον κόρακα σου έκανε, σας έκανε, τούτη τη φορά.

-Οι φορές Σοφία μου και πολλές είναι, αλλά και ποικίλες. Σε κάθε περίπτωση όλες τείνουν προς έναν κεντρικό άξονα. Το ΣΥΜΦΕΡΟΝ ΤΟΥ.

-Και ποιο είναι εκείνο το αφεντικό που δε νοιάζεται για το συμφέρον του πάνω απ’ όλα, Σωτήρη μου; Τα Πάντα εκ του συμφέροντος πηγάζουν και σ’ αυτό εκβάλλουν. Σ’ αυτό αποσκοπούν και για αυτό ενδιαφέρονται. Ως ένα σημείο δε, είναι και κατανοητόν.

-Σοφία, σοφός τούτος ο λόγος σου; Σα να λέμε, δηλαδή, συμφέροντα δύο ταχυτήτων. Αυτός να νοιάζεται αποκλειστικά για το δικό του εις βάρος του δικού μου συμφέροντος. Αυτό μου λες;

-Πού είναι ποιο, μωρέ Σωτήρη; Να σε πληρώνει αυτός και εσύ να κάθεσαι;

-Να κάνω ΤΙ Σοφία; Να κάθομαι ΕΓΩ;

-Ακριβώς αυτό. Τι κάνεις Σωτήρη εδώ και τόσες ώρες τώρα; Κάθεσαι κεφάτος και μουρμουράς, Και εκείνος τι κάνει; Παλεύει με τα θεριά, με τα στοιχειά. Τις εφορίες, τα ταμεία σας. Και κινδυνεύει να πάει φυλακή έτσι και δεν είναι συνεπής, τόσον απέναντί σας, όσο και απέναντί στο Κράτος. Εσύ καλέ μου το μεσημέρι στις 3 μ.μ. έβαλες το κλειδί στο γραφείο σου και την έκανες με ελαφρά πηδηματάκια για το ζεστό και μοσχομυριστό σπιτάκι σου. Έφαγες το γιουβετσάκι σου, κοιμήθηκες ένα δίωρο γεμάτο γεμάτο, ξύπνησες κεφάτος, αγάπησες την καλή σου και ξεκούραστος πια, άρχισες τα συνδικαλιστικά σου και τη μήνη εναντίον των αφεντάδων, γενικώς. Μπορεί να είναι αυτό μια λεκτική εκτόνωση, δε λέω, αλλά τη βρίσκω άδικη.

-Και ποια είναι κατά τη γνώμη σου η ΔΙΚΑΙΗ εκτόνωση;

-Καμιά, Σωτήρη μου. Τα πράγματα είναι δύσκολα, μα απλά. Προσφέρεις τις υπηρεσίες σου και πληρώνεσαι γι’ αυτές ικανοποιητικά, ή μη ικανοποιητικά. Μα αν θέλεις συνεχίζεις, αν όχι σταματάς. Κανείς δε σε αναγκάζει.

-Δε με αναγκάζει λες, ε; Κι οι διαμαρτυρίες του στομάχου, καθώς και οι σιωπηλές δικές σου μομφές, δεν υπολογίζονται; Αυτά είναι που με αναγκάζουν να προσφέρω τις υπηρεσίες μου, σχεδόν αφιλοκερδώς.

-Ε, όχι Σωτήρη, αγάπη μου, όχι και αφιλοκερδώς. Τόσα χρόνια που η κρίση ήταν terra ignota, εσύ έτρωγες στην υγειά του Αφεντικού με χρυσά κουτάλια. Τότε, γιατί εκείνος δε μιλούσε και χόρευε στο σκοπό του δικού σου ντεφιού; Μια τόση δα στραβή να έκανε, τον απειλούσες με παραίτηση, που θα την πλήρωνε με μια παχυλή αποζημίωση και την ίδια ακριβώς ημέρα εσύ έπιανες αλλού δουλειά και μάλιστα καλύτερη. Αυτό είναι που μας τελείωσε πια και γι’ αυτό μουρμουράς αφού δεν μπορείς να κάνεις και τίποτα άλλο. ΔΕ γίνεται να απειλείς πια, αφού κι εσύ ο ίδιος απειλείσαι, ανά πάσαν στιγμή. Σωτήρη, είδες να γίνονται εκείνες οι απεργίες του παρελθόντος που έβγαινε ο Μέγας συνδικαλιστής στα κανάλια και ωρύετο για τα κεκτημένα, που ουαί και αλλοίμονο και του τα πείραζε κανείς; Τι έγινε τώρα; Τι άλλαξε; Τι έγιναν όλοι εκείνοι οι σοφοί εγκέφαλοι και τα κεκτημένα σας; Μήπως, γιατί καταλάβατε ότι στην τελική αφεντικά είναι ΑΛΛΑ και όχι ο φτωχοδιάβολος, που ήταν του χεριού σας μια ζωή; Δείξε, λοιπόν, μια κατανόηση στην δύσκολη εποχή, που βιώνουμε και έτσι και ξαναφτιάξουν τα πράγματα αρχίζεις πάλι τη μουρμούρα, το hobby της λεκτικής εκτόνωσης, δηλαδή. Επί του παρόντος, σε συμβουλεύω να περιορίσεις τα ντεσιμπέλ της μη φτάσει και στ’ αυτάκια του Μεγάλου και βρεθείς χωρίς δουλειά και χωρίς προοπτική να βρεις άλλη, όχι καλύτερη, αλλά ΜΙΑΝ όποια, χωρίς πια παχυλή αποζημίωση plus το αρνητικό τής προχωρημένης ηλικίας σου. Δύσκολες εποχές για διαμαρτυρίες και μουρμούρες, Σωτηράκη αγάπη μου. Αυτά είναι που έχω εγώ να πω, λαμβανομένου υπ’ όψιν ότι και το ΔΙΚΟ ΜΟΥ συμφέρον είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με το δικό σου και μ’ αυτό του αφεντικού σου. Σου μιλώ, όχι με τη φωνή της δικαιοσύνης, αλλά με τη γυναικεία σοφία, εγώ η Σοφία σου. Λιγότερα χρήματα, περισσότερη δουλειά. Μα το τσουκάλι στη φωτιά και τα παιδιά στο σχολείο, δωρεάν. Αυτό είναι το δικό μου moto. Μην ξεχνάς ότι η ζωή είναι μια ρόδα που γυρίζει. Είναι μια ρουλέτα, που η μπίλια της, συμφωνώ, τώρα γέρνει προς την μεριά του Μεγάλου. Παρακάλα μόνο να έρθει εκείνη η μέρα, που αυτή μονίμως και σταθερά θα βρίσκεται ΜΕΤΑΞΥ εργαζομένου και εργοδότη σε δίκαιη απόσταση από το σημείο εκκίνησης.

-Λες αγάπη μου;

-Λέω.

_

γράφει η Λένα Μαυρουδή Μούλιου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Ούτε οι κατασκοπίες μού αρέσουν – χρειάζεται κάποιος να έχει μεγάλες αντοχές, τόσο σωματικές όσο και ψυχικές για ένα τέτοιο μπλέξιμο- ούτε μυστήρια και οι ίντριγκες, τα μαχαιροβγάλματα και τα τρομοκρατικά κτυπήματα πίσω από κατεβασμένες κουκούλες και οδοφράγματα από...

Νόστος

Νόστος

Η Λουκρητία αγουροξυπνημένη και πατώντας στις μύτες των ποδιών της για να μην ταράξει τον Γιάννη, προχωρά προς προς τον γωνιακό μπουφέ του δωματίου, στο σεντούκι με τις αναμνήσεις. Ανοίγει το κάτω συρτάρι και κρατά στα χέρια της μια πολύτιμη φωτογραφία, αδιάψευστο...

Το μήνυμα ελήφθη

Το μήνυμα ελήφθη

Μάταια έψαχνε να βρει τον ταχυδρόμο να τον ρωτήσει. Δεν ήταν πουθενά, ώσπου πληροφορήθηκε ότι άλλαξε γειτονιά. Μετά εξαφανίστηκε. Αγνοούμενος. Τα ίχνη του χάθηκαν για πάντα. Ίσως να γνώριζε κάτι το λευκό περιστέρι. Όταν το αντάμωσε μόνο λευκό δεν ήταν. Μαύρα τα είχε...

Η διάσταση

Η διάσταση

«Έχω μια βιβλιοθήκη» της είπα. «Αξίζει να τη δεις».  «Έλα τώρα»! απάντησε και πήρε εκείνο το ύφος το ενοχλημένο, όταν πιέζεται για κάτι που δε θέλει. «Πιστεύεις πως μπορώ να χάνω το χρόνο μου με βιβλία; Δεν με ενδιαφέρουν. Κάτι άλλο πρέπει να βρω, να περνάω τις...

Να βλέπω το Θεό…

Να βλέπω το Θεό…

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Είχε ανάγκη την παρουσία του, έστω και βουβή. Οι Παρασκευές ήταν δύσκολες, άλλαξαν όλα από τότε που εκείνος έφυγε από κοντά της μια Παρασκευή βράδυ, ένα φθινόπωρο σαν και τούτο, μουντό κι αφιονισμένο σαν τα λυσσασμένα σκυλιά που...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Να βλέπω το Θεό…

Να βλέπω το Θεό…

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Είχε ανάγκη την παρουσία του, έστω και βουβή. Οι Παρασκευές ήταν δύσκολες, άλλαξαν όλα από τότε που εκείνος έφυγε από κοντά της μια Παρασκευή βράδυ, ένα φθινόπωρο σαν και τούτο, μουντό κι αφιονισμένο σαν τα λυσσασμένα σκυλιά που...

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Ο Παύλος δεν ήταν ξεκούραστος. Άφησε το βλέμμα του να περιπλανηθεί για λίγο στις αφίσες του φοιτητικού του διαμερίσματος και στο ομοίωμα ανθρώπινου σκελετού που στόλιζε το γραφείο του και στη σκέψη του άφηνε τον εαυτό να τον φαντάζεται να καθαρίζει τη βρωμιά που...

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

_ γράφει η Μαργαρίτα Κτωρίδου - «Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής σου!». Έτσι της έλεγαν όλοι. Μα εκείνη δεν ένιωθε έτσι. Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της είχε περάσει. Ξημέρωσε κι έφυγε μαζί του. Η Μένη. Πού είναι η Μένη;  Τη βρίσκει πάνω από το τραπέζι -φυσικά. Η...

4 σχόλια

4 Σχόλια

  1. Ασημινα Λεοντη

    ….μιας και η κριση καλα κρατει…μιαν μικρη υπενθυνηση δε βλαπτει…με τον ακριβοδικαιο διαλογο των ηρωων σου..!!
    Εξαιρετικο!!!!!!
    Καλη συνεχεια στη μερα σου!!!!

    Απάντηση
  2. Αθηνά Μαραβέγια

    Μια Σοφία με σοφία, ένας Σωτήρης που είχε μάθει να παλεύει και τα πράγματα ήρθαν τούμπα και πάνε τα εργατικά και εργασιακά δικαιώματα, όπως και άλλα πολλά… Κι έρχεται η δική σου Σοφία να φέρει μια ισορροπία.
    Πόσο σε θαυμάζω, που σκαρώνεις με την όμορφη πένα σου θέματα που ζεματάνε…
    Φιλί μεγάλο και ευχαριστώ!!!!!!!!!!!!!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου