Select Page

Η λύσις

Η λύσις

Μια φορά και έναν καιρό, από εκείνους τους περίεργους καιρούς που κανείς δεν ξέρει τι θα ξημερώσει και πώς, μια ιστορία -αυτή που θα σας πω- ξεκίνησε κάπου εδώ, σε μια παραλία άκρως τουριστική. Από εκείνες που έρχονται χιλιάδες και χιλιάδες οικογένειες από όλα τα μέρη της γης για να τη γνωρίσουν και γεμίζουν κάθε εκατοστό -μη σας πω και χιλιοστό- της αμμουδιάς της με ψάθες ομπρέλες, αντηλιακά, μπρατσάκια, φουσκωτά και σκουπίδια.

Ναι, η ιστορία μας σε αυτήν την παραλία ξεκινά και μάλιστα σε έναν από τους πιο δύσκολους μήνες. Μήνα Αύγουστο και μάλιστα από εκείνους τους Αυγούστους που δε ρίξανε το θερμόμετρο κάτω από τους 38 βαθμούς Κελσίου ούτε μια μέρα αλλά ίσα ίσα φλερτάρανε συνεχώς με κάτι κατακόκκινα και προκλητικά 40αρια υπό σκιάν όπως λένε και στις ειδήσεις. Βέβαια στην παραλία αυτή δεν είχε καμία υπό σκιάν μιας και δεν είχε κανένα δέντρο παρά μόνο βότσαλα μεγάλα και μικρά που καίγανε τις πατούσες και γέμιζε από αναστενάρηδες τουρίστες, εκείνους τους καθυστερημένους –στην ώρα βεβαίως βεβαίως- που είχανε καταφέρει να βρουν μια θέση πέντε επί πέντε – όχι γήπεδο αλλά εκατοστά-  για να αράξουν, πέντε με έξι μέτρα πριν από τη θάλασσα και έπρεπε να περπατήσουν μέσα στο καταμεσήμερο μέχρι να βουτήξουν και το ανάποδον.

Μα η ιστορία μας αυτή ουδεμία σχέση έχει με τους μαυρισμένους ή έστω ηλιοκαμένους ή έστω καμένους τουρίστες της σεζόν. Αυτοί -όπως κάθε χρονιά- έρχονται και παρέρχονται όπως λέει με ύφος και ο μοναδικός βράχος που στέκει όρθιος και καμαρωτός μέσα στη θάλασσα και μπορεί και δροσίζεται έστω μέχρι τη μέση από τα κρύα νερά της ακόμα και όταν ο ήλιος κατακαίει το κοφτερό του πρόσωπο.

-Και τι μας νοιάζει έτσι κι αλλιώς; του έλεγε μια σειρά από καβούρια που τον σκαρφάλωναν κάνοντας διάφορες ορειβασίες

-Μας νοιάζει, πώς δε μας νοιάζει, απαντούσε σοβαρός

-Τι να μας νοιάξει βρε βράχε, του απαντούσε ένα χταπόδι πιο πέρα. Σημασία έχει ότι έρχονται και ουχί ότι παρέρχονται, τόνισε σηκώνοντας και τα οχτώ του πόδια ψηλά και κουνώντας τα με θυμό.

-Τι εννοείς αγαπητέ μου; του είπε με ένα υπεροπτικό ύφος και δήθεν με ενδιαφέρον ο βράχος

-Εννοώ ότι πρέπει πάση θυσία να καταφέρουμε να τους διώξουμε όλους αυτούς, είπε σχεδόν απελπισμένα και κάνοντας τα πόδια του να κουνιούνται όπως κουνιέται ένα ζελέ σε ένα πιάτο όταν προσπαθείς να πάρεις την πρώτη κουταλιά χαλώντας το φορμαρισμένο του σχήμα

- Δίκιο έχει το χταπόδι, συμφώνησαν και τα καβούρια που τόση ώρα κοίταζαν πότε δεξιά και πότε αριστερά το διάλογο με πλάγια ματιά για να μπορούν να συντονιστούν με το πλάγιο περπάτημά τους. Εδώ μιλάμε για ολική καταστροφή. Δε μπορούμε να ξεμυτίσουμε το καλοκαίρι. Και εντάξει. Ωραίος είσαι βρε βράχε αλλά έχουμε δει όλα σου τα μέρη. Τι άλλο να δούμε; Τόσα γκρουπ ορειβασίας οργανώσαμε. Τόσες σημαίες έχουμε βάλει στις κορυφές σου, ε πόσο πια. Καταντά βαρετό. Απέναντί μας τόσα βότσαλα και καμία πιθανότητα να τριγυρίσουμε και εμείς ανάμεσά τους. Αυτό ούτε και η φύση δεν το αντέχει! είπαν και ξέσπασαν σε λυγμούς ολίγον τι θεατρικούς αλλά αυτό ίσως να μην ανήκει σε αυτήν την ιστορία.

-Αν και θα έπρεπε να θυμώσω με την κορεσμένη σας αγάπη για τα δικά μου μέρη που δίνουν θέα στο απέραντο γαλάζιο της θάλασσας που ποτέ δεν είναι ίδιο και ποτέ δε μένει στάσιμο για να μιλάτε τόσο εύκολα για στασιμότητα, θα συμφωνήσω ότι πρέπει κάτι να γίνει. Και ως σοφός της παρέας, μιας και είμαι ο βράχος της, λέω πως θα πρέπει να βρούμε έναν τρόπο να διώξουμε μια και καλή όλο το πελατολόγιο. Βασικά να καταστρέψομεν όλα τα πιθανά πελατολόγια από εδώ και πέρα! Διότι φίλοι μου, δεν μπορούμε να τους διώξουμε όταν ήδη θα έχουνε έρθει. Είμεθα αδύναμοι μπροστά σε τέτοιο κοινό. Αν αναγνωρίσουν όλοι αυτοί ότι διαθέτουμε τέτοιες ικανότητες ομιλίας και επικοινωνίας όχι μόνο δε θα τους διώξουμε αλλά θα μας κατσικωθούν –ναι κατσικωθούν- για όλο το χρόνο φωτογραφίζοντας σπιθαμή προς σπιθαμή τα καλλίγραμμα σώματά μας –είπε κοιτάζοντας με βλέμμα λατρείας τη μέση του- και κυρίως θα μας βάζουν να τους λέμε ιστορίες που θα θέλουν ξανά και ξανά να ακούσουν σαν να είμασταν πολύχρωμοι εξωτικοί παπαγάλοι.

Στο άκουσμα αυτό, όλοι μείναν παγωμένοι, ακόμα και τα κύματα της θάλασσας που τόση ώρα δε μιλούσε αλλά ήταν ολοφάνερο ότι είχε στήσει από ώρα αυτί.

-Ε όχι! Αρκετά. Δε γίνεται να τους έχουμε όλο το χρόνο. Δεν αντέχουν άλλο τα γαλάζια μου νερά. Τα κύματα τόσο καιρό τσακώνονται μαζί μου. Δεν ξαναρχόμαστε μαζί σου μου είπαν, είπε στεναχωρημένη η θάλασσα. Να πηγαίνεις μόνη σου. Πάμε και φτάνουμε μέχρι την ακτή και τρώμε όλα τα αντηλιακά, σκουπίδια που φέρνουμε μετά μέσα σε σένα και λερώνουν το βελούδινο σχήμα μας και δε φτάνουν όλα αυτά έχουμε και εκείνους τους αναιδείς που πιστεύουν ότι δεν υπάρχει καλύτερη τουαλέτα από τη φυσική! Δίκιο έχουν. Συμφωνώ και εγώ μαζί τους. Πού ακούστηκε εγώ η κοσμογυρισμένη να δέχομαι τέτοιες επιθέσεις από ένα τσούρμο ανόητων και διεφθαρμένων –ναι διεφθαρμένων- τουριστών!

Τα λόγια της θάλασσας φέραν ακόμα και τα γλαρόπουλα πάνω στο βράχο που ανεβοκατεβάζαν τα κεφάλια τους πότε για να συμφωνήσουν και πότε για να μαρκάρουν κανένα ψαράκι ορεκτικό για τη λιγούρα. Όλα τα θαλασσινά και τα ψάρια, σταθήκαν γύρω από το βράχο και ομόφωνα ψηφίσανε για μία επανάσταση που θα έδινε ένα τέλος στη λαοθάλασσα που ενοχλούσε την όμορφη παραλία τους. Μπορεί να μην είχανε βρει τη λύση αλλά όλοι συμφωνήσανε πως πρέπει μια κάποια λύσις να βρεθεί.

Και κάπως έτσι, πέρασε ένας ολόκληρος μήνας ηρεμίας, που όλοι είχανε χαλαρώσει και παντού συζητάγανε σε όλους τους θαλάσσιους διαδρόμους πόσο καλά νιώθουν που επιτέλους συμφωνήσανε να βρεθεί μια λύση που δε θα έρχεται κανένας τουρίστας πια στα μέρη τους και χαμογέλαγαν και συνέχιζαν την καθημερινότητά τους πλησιάζοντας επικίνδυνα στο επόμενο καλοκαίρι. Αυτή η ιστορία θυμίζει πολλές πολλές άλλες ιστορίες αλλά εμείς θα επικεντρωθούμε μόνο στη λύση αυτή και στον θαλάσσιο κόσμο και όχι στις υπόλοιπες παρομοιώσεις και τυχόν άκρως συμπτωματικές ομοιότητες με συγγενείς κόσμους.

Ήταν Τετάρτη και ώρα 8 το πρωί. Λάθος, ήταν 11 το πρωί γιατί ο ήλιος είχε ήδη αρχίσει να καίει, όταν ένα γλαρόπουλο ονόματι Μπλακ έφερε τα μαύρα νέα. Στο στόμα του κρατούσε ένα φυλλάδιο. Και στο φυλλάδιο επάνω έγραφε με μεγάλα χρυσά γράμματα το όνομα της δικής τους παραλίας και το σχέδιο ενός ξενοδοχείου λίγα μέτρα πέρα από την παραλία τους!

Ύστερα από πολλές βράχινες εισπνοές και εκπνοές, ο βράχος ξαναέδωσε το φυλλάδιο στο γλάρο και μάζεψε τη γνωστή παρέα γύρω του.

-Φίλοι μου, είπε και ξερόβηξε για να τονίσει τη σοβαρότητα του θέματος. Φίλοι μου έχουμε ένα τεράστιο πρόβλημα. Δε μας έφτανε μόνο η λύση που έπρεπε να βρούμε για τους τουρίστες που έρχονται στην παραλία μας κάθε καλοκαίρι, αλλά πρέπει να εμποδίσουμε και το χτίσιμο του ξενοδοχείου στην παραλία μας! Κάτι τέτοιο θα σήμαινε την ολική μας καταστροφή. Ο κόσμος θα πολλαπλασιαστεί, θα δουλεύει όλο το χρόνο, θα έχει φασαρία και θα μας γεμίσει ένα σωρό απόβλητα από τις τουαλέτες και τα εστιατόριά του που είναι σίγουρο πως όλοι θα αποκρύψουν. Σύντομα θα κοτσάρουν στην παραλία μας μια γαλάζια σημαία και ναυαγοσώστη και τότε δε θα μας σώσει κανείς! Ναι χταπόδι ούτε ο ναυαγοσώστης! είπε και αναστέναξε κάνοντας και όλους τους υπόλοιπους της παραλίας να αναστενάξουν.

Ακολούθησε μια μεγάλη σιωπή. Η θάλασσα κοιτούσε λυπημένη την υπόλοιπη παρέα, τα γλαρόπουλα δεν έψαχναν καν για ψάρια μιας και τους είχε κοπεί η όρεξη –αν και το βασικό πρόβλημά τους ήταν ότι τα ψάρια όταν άκουσαν τα μαντάτα έφυγαν μακριά από την παραλία οπότε κανείς δεν είναι σίγουρος για το τι ακριβώς λυπούσε τα γλαρόπουλα της ιστορίας- και τα καβούρια είχανε μείνει παγωμένα κοιτάζοντας προς τη μεριά που θα χτιστεί το ξενοδοχείο και ύστερα τους νέους ορειβατικούς χάρτες που είχανε πριν λίγο καιρό τυπώσει και κάλυπταν όλες τις διαδρομές γύρω και μέσα στο μελλοντικό ξενοδοχείο!

-Θα πρέπει αγαπητοί μου φίλοι, να βρούμε μια νέα λύση που θα σταματήσει το θλιβερό αυτό σχέδιο! Θα πρέπει να κόψουμε την πράξη αυτή από τη ρίζα της! είπε θυμωμένα και με οργή ο βράχος δείχνοντας την πυγμή του και προκαλώντας ενθουσιασμό και χειροκροτήματα από όλους. Θα βρούμε λοιπόν μια νέα λύση που θα καλύψει και την προηγούμενη λύση και έτσι και θα διώξουμε τους τουρίστες και θα σταματήσουμε πάσα ενέργεια χτισίματος του ξενοδοχείου στην όμορφη παραλία μας!

Με τα λόγια αυτά, ξεκίνησε έντονος πανηγυρισμός και όλος ο θαλάσσιος κόσμος χοροπηδούσε στο ρυθμό της χαράς μα και της περηφάνιας που είχανε έναν άξιο αρχηγό που νοιαζόταν για το καλό όλων και κυρίως της παραλίας τους.

Έτσι, πέρασε άλλος ένας ανοιξιάτικος πλέον μήνας, στην όμορφη παραλία με όλον τον κόσμο πολύ ευχαριστημένο που συμφώνησαν όλοι μαζί να βρεθεί μια λύση που θα υπερτερεί και της προηγούμενης λύσης που θα βρίσκανε για την απαγόρευση της παραμονής τουριστών στα μέρη τους.

Μια μέρα όμως, τα πράγματα γίναν ιδιαιτέρως δυσάρεστα. Ήταν Πέμπτη πρωί, όταν ένας τεράστιος εκσκαφέας και ένα τσούρμο εργατών με κίτρινα κράνη αρχίσαν να κάνουν δουλειές δίπλα από την παραλία, πράγμα που σήμαινε πως οι ενέργειες για το χτίσιμο του ξενοδοχείου είχανε ήδη ξεκινήσει!

Ο θαλάσσιος κόσμος μαζεύτηκε γύρω από το βράχο φωνάζοντας εντόνως ότι ο βράχος είναι ένας μεγάλος ψεύτης. Πως τους είπε ότι θα βρει μια λύση που θα υπερτερεί της προηγούμενης λύσης που όλοι μαζί είχανε συμφωνήσει και δεν έκανε απολύτως τίποτα. Όλοι μαζί φωνάζανε, τσακωνόντουσαν και ρίχναν ευθύνες ο ένας στον άλλον. Τότε ο βράχος με δυνατή φωνή που τρόμαξε τους πάντες, ακόμα και τη θάλασσα που σταμάτησε να κυλά για λίγο, και είπε με λόγια απλά και κατανοητά:

-Κύριοι, μου ρίχνετε ευθύνες για κάτι που ποτέ δε σας υποσχέθηκα. Εγώ συμφώνησα μαζί σας πως είναι καιρός να βρούμε μία λύση. Στη συνέχεια, κατόπιν νέων δεδομένων, συμφώνησα και πάλι μαζί σας να βρούμε μία νέα λύση που θα καλύπτει και την προηγούμενη λύση που είχαμε συμφωνήσει ότι θα βρούμε! Πείτε μου λοιπόν γιατί με κατηγορείτε; Δεν υπήρξα συνεπής απέναντί σας; Δε συμφώνησα; Ή μήπως διαφώνησα και δεν το ενθυμούμαι; Αν διαφώνησα, τώρα εδώ, σας προκαλώ να πάρετε ό,τι αιχμηρό αντικείμενο διαθέτετε και να αρχίσετε να με γκρεμίζετε. Μιας και οι παράνομοι και οι ανήθικοι δεν έχουν θέση στην όμορφη παραλία μας… είπε και γέμισε δάκρυα τα κοφτερά του μάτια, ή έστω έπεσε ένα από τα κύματα της θάλασσας πάνω του και τα εκμεταλλεύτηκε για να δώσει μεγαλύτερη συγκίνηση στο κοινό του

Στο άκουσμα αυτό, όλοι σταμάτησαν να του φωνάζουν. Τον πήραν αγκαλιά και του είπανε ότι ήταν ο καλύτερος αρχηγός του κόσμου και ύστερα κλάψανε όλοι μαζί για την άδική τους μοίρα. Μετά από τρεις ολόκληρους μήνες, το ξενοδοχείο είχε χτιστεί, η παραλία είχε διαφημιστεί ακόμα περισσότερο και η παραλία γέμιζε από κόσμο κάθε μέρα και κάθε ώρα. Και δε φτάνει μόνο αυτό, κάθε χρονιά γέμιζε πλέον μήνες πριν ώσπου στο τέλος δεν υπήρχε εποχή που να μην ήταν γεμάτη.

Ο θαλάσσιος κόσμος υπέφερε, όπως και ο βράχος και η ίδια η θάλασσα μα όλοι μα όλοι λέγανε πως κάνανε ό,τι καλύτερο μπορούσαν για να βρουν μια λύση που θα τους λύτρωνε από όλα αυτά τα βάσανα. Και ευτυχώς, η νέα κρίση τους έφερε ενωμένους και δυνατούς να ξανασυμφωνούν με το βράχο πάλι αρχηγό πως πρέπει να βρεθεί μια νέα λύση που θα υπερτερεί της προηγούμενης λύσης που θα υπερτερούσε της προηγούμενης κάτι που συνεχίστηκε για αρκετό καιρό... χωρίς να θέλουμε και πάλι να κάνουμε κάποια σύγκριση με πραγματικά γεγονότα.

Όσο για το φινάλε αυτής της ιστορίας, τα πράγματα εξελίχθηκαν λιγάκι διαφορετικά από όσο θα περιμέναμε. Ύστερα από χρόνια σκλαβιάς από τους τουρίστες, κάτι θαρραλέα καβούρια τρύπωσαν μέσα στο ξενοδοχείο, κάποιοι αποφασιστικοί αχινοί και τσούχτρες μαζί με μεγάλα επαναστατικά ψάρια επιτέθηκαν στους λουόμενους διεκδικώντας την ησυχία και την καθαριότητα του τόπου τους και όλο το τουριστικό κατασκεύασμα διαλύθηκε μέσα σε ένα καυτό καλοκαίρι.

Γιατί… καμιά φορά, τα πράγματα είναι πολύ απλά και η λύση απλούστερη οποιουδήποτε μεγαλεπήβολου και θεωρητικού…σχεδίου λύσης!

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Μάχη Τζουγανάκη

Δηλώνω τυπικά αρχισυντάκτρια της σελίδας. Άτυπα όμως και πιο γνήσια, δηλώνω μέλος μιας όμορφης ομάδας πολύ δεμένης που οι «τίτλοι» του καθενός είναι περιττοί. Δηλώνω επίσης συγγραφέας, ποιήτρια, ερασιτέχνης φωτογράφος, μουσικόφιλή, βιβλιόφιλη, θεατρόφιλη, σινεφίλ και ερωτευμένη με οτιδήποτε ξυπνά τη δημιουργικότητά μου. Τελικά όμως έμαθα… πως το να δηλώνει κανείς τι είναι και τι δεν είναι, είναι ένα μεγάλο παραμύθι, όχι από εκείνα που μου αρέσει να διαβάζω, αλλά από εκείνα που σου θέτουν όρια και σε στριμώχνουν σε καλούπια. Μα εγώ τις λέξεις «όρια» και «καλούπια» τις έχω αφαιρέσει από το λεξικό της ψυχής μου…

5 Σχόλια

  1. ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΠΑΛΙΕΡΑΚΗΣ

    Λοιπόν, το μαθαίνω απ’ έξω κι αρχίζω, από τώρα, να το λέω στην εγγονή μου, να το έχει εμπεδώσει όταν θα μιλάει καλά!

    Απάντηση
  2. Άννα Ρουμελιώτη

    Απλά είναι τα πράγματα … εμείς τα μπερδεύουμε .. πολύ ωραίο και διδακτικό το παραμύθι σου Μάχη μου!!Μπράβο σου!!

    Απάντηση
  3. Ελένη Ιωαννάτου

    Αχ βρε Μάχη μου με έκανες και γέλασα!!! Πολύ πολύ ωραία η αλληγορία σου!!! Ας πάρουμε λοιπόν παράδειγμα απ’ τους μικρούς μας φίλους!!!

    Απάντηση
  4. metalkon

    Τουλάχιστον η παρέα της θάλασσας συμφωνούσε σε όλα! Σε αντίθεση με κάποιους άλλους που δε συμφωνούν σε τίποτα…

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Κερδίστε το!

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!