Επιλέξτε Page

Η μετακόμιση των χρωμάτων

23.02.2017

Οι αχτίδες του ήλιου βαμμένες κίτρινες, τα βουνά καταπράσινα, ο ουρανός γαλάζιος, η θάλασσα μπλε βαθύ, το χιόνι λευκό, οι παπαρούνες κόκκινες...
Όλα αυτά τα χρώματα μαζί, λες και είχαν μετακομίσει στο σπίτι μας και εγκατασταθεί για τα καλά, χρόνια τώρα. Βλέπετε, ελαιοχρωματιστής ο παππούς, ζωγράφος ο μπαμπάς. Αυτό δεν ήταν σπίτι. Παντού βούρτσες, πινέλα, μπογιές, διαλυτικά, σπάτουλες, χρώματα, καβαλέτα, χαρτιά κάθε είδους.
Ο παππούς, για λόγους βιοποριστικούς, έμαθε και εξάσκησε το επάγγελμα τού ελαιοχρωματιστή, το οποίο με τα χρόνια τον κέρδισε. Ο πατέρας πάλι, από μικρό παιδί είχε μεγάλη αγάπη για τη ζωγραφική. Στην αρχή, δεν τα κατάφερνε και πολύ καλά, αλλά έχοντας μεγάλο πείσμα και υπομονή, έγινε ζωγράφος. Αγαπούσε αυτό που έκανε και ζωντανό παράδειγμα ήταν οι πίνακές του, οι οποίοι ήταν τόσο αληθινοί, λες και σου μίλαγαν. Όλοι ήταν αξιοζήλευτοι, εκεί όμως που "το είχε" ήταν στις προσωπογραφίες. Λες και είχε κόψει τα κεφάλια των ανθρώπων και τα είχε τοποθετήσει πάνω στον πίνακα. Τόσο καλοσχηματισμένα και καλοδουλεμένα ήταν, που αποτυπώνονταν επάνω σ' αυτά, όλες οι εκφράσεις, με κάθε λεπτομέρεια. «Ακτινογραφίες ψυχών», αποκαλούσε τα έργα του, η μητέρα.
Μοναχικός τύπος ο  πατέρας, όπως και κάθε καλλιτέχνης, από τη στιγμή που γνώρισε τη μητέρα, άνθισε η ψυχή του και η μοσχοβολιά αναδύθηκε σ' όλο μας το σπίτι. Η γιαγιά διπλά περήφανη, αφού σύζυγος και γιος, έκαναν το ίδιο επάγγελμα. Με χρώματα, ασχολείται ο ένας, με χρώματα και ο άλλος, έλεγε χαρακτηριστικά. Ευτυχώς, εγώ ξέφυγα του καλλιτεχνικού. Μεταξύ μας, όταν έβλεπα χρώματα, ανακατευόμουν. Σχεδόν τα μισούσα. Απ' όσο θυμάμαι, δεν είχα πιάσει, σχεδόν ποτέ, μαρκαδόρο στα χέρια μου για να ζωγραφίσω. Τη σιχαινόμουν τη ζωγραφική. Και ευτυχώς για εμένα, ποτέ δε μου επέβαλε η οικογένειά μου ν' ασχοληθώ με τη συγκεκριμένη τέχνη.  Το μόνο παράπονο που είχαν από εμένα, ήταν ότι δεν παντρευόμουν. Ήμουν επιλεκτικός, λίγο περίεργος, λίγο αναποφάσιστος, λίγο απ'  όλα τελοσπάντων. Η δουλειά μου, εξάλλου, μου απορροφούσε πολύ από το χρόνο μου. Δίκαιος καθώς ήμουν και μισώντας το ψέμα και τα επακόλουθά του, είχα βάλει σκοπό να τιμωρήσω τους κακούς όλου του κόσμου.
Έτσι λοιπόν, με κέρδισε ο δικαστικός κλάδος και η απονομή της δικαιοσύνης. Εισαγγελέας στο επάγγελμα, ήμουν τυπικός και σοβαρός, και εν ώρα υπηρεσίας λειτουργούσα σα ρομπότ. Άδειαζα από συναισθήματα και επικρατούσαν οι γνώσεις μου, αλλά κυρίως η φωνή της λογικής μου. Έτσι ήμουν σίγουρος για τις ποινές που επέβαλλα, χωρίς να έχω καμία τύψη ή ενοχή. Κοιμόμουν ήσυχος τα βράδια, γνωρίζοντας ότι έχω πράξει το σωστό.
Στην τελευταία δίκη, για αυτή τη σεζόν, το σκηνικό άλλαξε ξαφνικά. Μπαίνοντας η κατηγορούμενη στην αίθουσα, όλα φωτίστηκαν. Η ομορφιά της, εξωτική. Με το διαπεραστικό βλέμμα της μαγνήτισε όλο το κοινό, μαζί και εμένα. Όλα τα συναισθήματα, μεμιάς, ξεπήδησαν από μέσα μου. Πρώτη φορά ευχόμουν να σταματούσε εδώ ο χρόνος και αυτή η υπόθεση να μην τελείωνε ποτέ. Εκείνο το μεσημέρι γύρισα στο σπίτι άλλος άνθρωπος. Αποχωρίστηκα το αγαπημένο μου κοστούμι και φορώντας κάτι παλιόρουχα, έπεσα με τα μούτρα μες στα χρώματα. Τα πυρόξανθα μαλλιά της σκέπαζαν ελαφρά τους ώμους της. Η λευκή της επιδερμίδα έφερε φως στην ψυχή μου. Τα γαλανά μάτια της με αιχμαλώτισαν δίχως προσπάθεια. Τα βαμμένα κόκκινα χείλη της έσταζαν μέλι. Το άψυχο χαρτί μου, ολοκληρώνοντας το πρώτο μου έργο, πήρε πνοή και η κατηγορούμενη αθωώθηκε πανηγυρικά μπρος στους οφθαλμούς μου. Τελικά ήμουν σπουδαίος ζωγράφος. Η στροφή του επαγγέλματός μου ήταν θέμα χρόνου. Από τότε έργα μου φιλοξενούνται σε όλες τις γκαλερί και η σύντροφός μου πάντα δίπλα μου, να με στηρίζει σε κάθε μου βήμα. Η ζωή μου ξεκίνησε από την αρχή, βουτηγμένη μες τα χρώματα. Παντού στο σπίτι σκόρπια πινέλα, καβαλέτα, χαρτιά κάθε είδους...

_

γράφει η Βάσω Καρλή

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Ανώνυμος τόπος

Ανώνυμος τόπος

Δεν ξέρω πως βρέθηκα εδώ σε αυτήν την παραλία να κοιτάζω τους γλάρους και να γεύομαι την μεθυστική αλμύρα της ατίθασης θάλασσας, το μόνο που επιθυμώ είναι να παραμείνω σε αυτόν τον αλλόκοτο τόπο που μου μιλά μέσα από τα τοπία του. Πριν λίγο τα χέρια μου άγγιξαν τα...

Η μάσκα

Η μάσκα

Μόλις πριν λίγα χρόνια, έβλεπε κανείς αραιά και πού, κανέναν ξένο, κυρίως Κινέζο- εύκολα εντοπίζεις την Εθνικότητά του,- να περιδιαβαίνει τους Αρχαιολογικούς χώρους του τόπου, σαν τουρίστας, φορώντας, περιέργως, χειρουργική μάσκα. Δεν ήξερα τι να υποθέσω. Να ήταν ο...

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Μ’ αρέσει να φτιάχνω πρωινό για τα παιδιά μου. Έρχονται στο σπίτια πια μόνο τις Κυριακές. Δουλειά, σπουδές, τρεχάματα, που να προλάβουν και αυτά. Τηγανίζω 2 αυγά και βράζω άλλα δύο δίπλα. Έτσι ήταν πάντα οι γιοι μου, ο ένας μέρα, ο...

Η απεργία

Η απεργία

Ο προϊστάμενος βγήκε απ’ το υπερυψωμένο γραφείο του διευθυντή, ακούμπησε στα κάγκελα και κοίταξε τους εργάτες που ήταν μαζεμένοι από κάτω. Όλα τα κεφάλια στράφηκαν στο μέρος του. -Ο κύριος Ηρακλής θέλει να κουβεντιάσει με την αντιπροσωπεία σας, είπε. Τέσσερις εργάτες...

Μια Φιλία

Μια Φιλία

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Υπάρχει άραγε φιλία ανάμεσα σε έναν άντρα και μια γυναίκα; Αυτό ίσως είναι το πιο αμφιλεγόμενο και σίγουρα ακόμη αναπάντητο ερώτημα της ιστορίας του ανθρώπου. Πιο εύκολα τετραγωνίζεται ο κύκλος. Οι απόψεις χωρίζονται σε ομάδες σαν το...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Μια Φιλία

Μια Φιλία

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Υπάρχει άραγε φιλία ανάμεσα σε έναν άντρα και μια γυναίκα; Αυτό ίσως είναι το πιο αμφιλεγόμενο και σίγουρα ακόμη αναπάντητο ερώτημα της ιστορίας του ανθρώπου. Πιο εύκολα τετραγωνίζεται ο κύκλος. Οι απόψεις χωρίζονται σε ομάδες σαν το...

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Η Ρίτα, φοιτήτρια στην Αρχιτεκτονική, στην επαρχιακή πόλη, χαιρόταν το επιτέλους κατάδικό της δωμάτιο, μια γκαρσονιέρα στο ισόγειο κεντρικής πολυκατοικίας. Έξι τα ξημερώματα ανυπόμονη για τις εξελίξεις των τελευταίων ημερών και για τη μέρα που ερχόταν. Ανακουφισμένη...

Θέα Θάλασσα

Θέα Θάλασσα

Εμπνευσμένο από τον πίνακα του Γ. Μόραλη “Έγκυος Γυναίκα”   Καστέλα 1948 Μήνες ολόκληρους καθόταν στην ίδια θέση κάθε απόγευμα. Από την ώρα που απόσωνε το λιγοστό γεύμα της μέχρι που ο ήλιος έδυε και τα μάτια της δεν έβλεπαν παρά μόνο πηχτό μαύρο, καθόταν ακίνητη...

8 σχόλια

8 Σχόλια

  1. Άννα Ρουμελιώτη

    Ο έρωτας και η αγάπη πόσο αλλάζουν τη ζωή μας…πόσο όμορφα τη στολιζουν με όλα τα χρώματα!!Και πόσο ωραία αποτυπώθηκαν στην ιστορία σου Βάσω. Μπράβο σου από τις καλύτερες ιστορίες σου!!! Την καλημέρα μου.

    Απάντηση
    • Βάσω Καρλή

      Σε ευχαριστώ για το γεμάτο αγάπη σχόλιό σου, Άννα μου. Χαίρομαι πάρα πολύ, που σου άρεσε. Καλή συνέχεια.

      Απάντηση
  2. Ελένη Ιωαννάτου

    Βάσω πολύ τρυφερή η ιστορία σου!! Μου άρεσε πολύ!
    Σε μια στιγμή τα πάντα αλλάζουν. Αρκεί ένα δευτερόλεπτο να σου μεταμορφώσει όλη τη ζωή. Όπως μια πινελιά, σε μια στιγμή, αλλάζει την εικόνα την λευκής σελίδας…

    Απάντηση
    • Βάσω Καρλή

      Σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια. Όντως ένα δευτερόλεπτο είναι αρκετό για να φέρει τα πάνω – κάτω.

      Απάντηση
  3. Λ'ΕΝΑ ΜΑΥΡΟΥΔΗ ΜΟΥΛΙΟΥ

    ΑΧ ΒΡΕ Βάσω μου θαύματα που τα κάνει η Αγάπη… Σε κάνει ποιητή , σε κάνει συγγραφέα , καλλιτέχνη αρκεί όλα να βρίσκονται εν υπνώσει μέσα σου και να θέλεις να εκφραστείς μέσω αυτών.

    Απάντηση
  4. Βάσω Καρλή

    Λένα μου, πάντα τα σχόλιά σου πιάνουν τον παλμό του κάθε κειμένου. Αχ! αυτή η αγάπη… Να είσαι πάντα καλά.

    Απάντηση
  5. Σοφία Ντούπη

    Κινητήριος δύναμη ο έρωτας…η αγάπη…σαρώνει, αλλάζει, μεταμορφώνει!!!Πολύ τρυφερό το κείμενό σου Βάσω μου, μπράβο!!!!!!!

    Απάντηση
  6. Βάσω Καρλή

    Σαρώνει, αλλάζει, μεταμορφώνει. Τα είπες όλα Σοφία μου. Να είσαι καλά. Καλή Σαρακοστή.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου