Η μουσική της ζωής μου

7.11.2016

mother_b

(αφιερωμένο στη μητέρα μου και σε όλες τις μανάδες του κόσμου)


Ήχος πρώτος:
Όταν ο ήχος της γεμάτης σου καρδιάς
καμπάνισε μέσα μου τον ήχο της ζωής
και το σώμα το δικό σου ήταν
ο πρώτος φυσικός μου χώρος.
Όταν τρυφερά την παλάμη σου
στο κοίλο ηχείο σου ακουμπούσες
κι έσπευδα ασύνειδα στη θέρμη
του χαδιού σου εκείνου,
«κλοτσάει», μαγευόσουν απ’ τη μαγεία
που είχε μέσα σου καρπίσει.
Δεν χρειαζόταν όνειρα να βλέπω
‒με κανοναρχούσε ο βόμβος
του αίματός σου.

Ήχος δεύτερος πλάγιος:
Όταν απ’ τον τρόμο της εξόδου
με παρηγόρησες
καθώς στον μουσκεμένο κόρφο σου
προσεκτικά μ’ απίθωσες,
φοβόσουνα μη σπάσω,
κλαράκια χέρια ‒ κλαράκια πόδια
γυάλινο μωρό το δισκοπότηρό σου
«γεια σου», άφησες τις λέξεις να κυλήσουν
σαν λεία βότσαλα, απαλά, μ’ ένα φιλί
στ’ αυτιού μου το κοχύλι.
Όταν παράγγελνες στην Πόλη τα προικιά μου
και μες απ’ τα βαριά, γλαρά μου βλέφαρα
τα χείλια σου έβλεπα στο τρυφερό τραγούδι
‒κρατούσαν το ρυθμό τ’ ακούραστά σου
μπράτσα, θερμό υποκατάστατο
της πρώτης μου στρωμνής‒
κι εσύ το βλέμμα έστελνες,
δυο πεταλούδες απαλές τα καστανά σου μάτια,
μεταφορείς της έγνοιας σου

Ήχος τρίτος:
αυτής της ίδιας έγνοιας για το ματωμένο
του παιχνιδιού το γόνατο.
Πού το ’χες το απόθεμα των τόσων τραγουδιών;
Σάμπως ποτάμι να ’γιναν
της πρώτης μάνας οι ήχοι
και πέρασε και πότισε όλη την αλυσίδα
έτσι κάθε φορά ξεκλείδωνες
και μια καινούρια νότα,
στο πρώτο μου το δόντι,
στο πρώτο μου το βήμα,
στον πυρετό μου επάνω.
Τραγουδιστά μου μάθαινες όλη την αλφαβήτα,
φαντάσου,
ακόμα δεν το φτάσαμε το τελευταίο γράμμα,
με το Άλφα της αγάπης σου μου σπόγγιζες το δάκρυ
με το κλειδί του Λα στα χέρια μου
το υψηλό το Ψι παρέδωσες
της θύρας της ψυχής σου,
σπηλιά του Αλαντίν να δω και να θαυμάσω.


Ήχος τέταρτος:
Στο πρώτο το πικρό του έρωτα ποτήρι
να αιμορραγώ με βρήκες
το χάραξες το στήθος σου, με βύζαξες,
αψήφησες τα τραύματα που σου ’χε προξενήσει
η ύβρις μου κι η ποίηση της νιότης
ως τετρωμένος πελεκάν τραγούδια
που ’πες τότε!
Άνοιξες τα παράθυρα, «πέτα, παιδί μου»,
είπες
«κι αν σου πληγώσει τα φτερά
μια κάποια φάλτσα νότα,
η μάνα είναι το πάπλωμα που όλα τα σκεπάζει»
και φύσηξες στο στόμα μου
τη νότα της ευχής σου.
Αδέξια τα βήματα της τρίτης μου εξόδου,
λάθεψα, λάθεψα πολύ και πάλι
σε λάθος τραγουδιών με βούτηξα τα θλιβερά τενάγη
ωσότου εκείνη σου η νότα μέσα μου
βλαστήσει, μεγαλώσει,
ν’ ανδρωθεί, ν’ απλώσει τα κλαδιά της,
να αποκτήσει υπόσταση, υφέσεις και διέσεις,
να δώσει χρώμα στο σκοπό, να έρθει ν’ αβγατίσει
και νέος κρίκος προστεθεί στη μακριά αλυσίδα
να πάρεις τη συνέχεια πίσω στην αγκαλιά σου
να σμίξουνε τα βλέμματα, δικό σου και δικό μου,
σ’ αυτού του νέου βλέμματος
να στάξουνε πρωτόγαλα καινούρια μελωδία.

Ήχος τέταρτος πλάγιος και με μια υποψία βάρους:
Τα χέρια μου θ’ απλώσω, μάνα μου,
για να σε κανακέψω,
αυτά τα ίδια χέρια που κάποτε τα κοίταζες
με του δημιουργού το δέος
‒πώς μπόρεσες το τέλειο απ’ τα σπλάχνα σου
να βγάλεις‒
αυτά τα χέρια τ’ ατελή θ’ απλώσω να σε πιάσω
χίλια τραγούδια για να πω
στις νότες της βιοτής μου
και στον βαρκάρη Χάροντα δεν θα σε παραδώσω
Μ’ εκείνο το κλειδί του Λα ονείρατα θ’ αφήσω
σαν ανεμώνες άγριες, που τόσο τις λατρεύεις,
μακάρια να ονειρεύεσαι στον τόπο της ψυχής σου
ώσπου ν’ ανταμωθούμε κάποτε,
όλοι οι κρίκοι στη σειρά και πάλι,
μέχρι την πρώτη μάνα.

-

γράφει η Θάλεια Π. Αντωνιάδη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Γλυκό μου Άλγος

Γλυκό μου Άλγος

Δεν παραδόθηκα στον Έρωτα Σε αυτόν που σε τρελαίνει  Που σου βυθίζει το κορμί σε κόκκινη άμμο Που σε γεμίζει με αισθήσεις μυστήρια όμορφες Δεν έχω παραδοθεί  Στον έρωτα εκείνο που σου γεμίζει μακάβριο φως τις νύχτες  Και σε σκεπάζει σαν δειλινό τα πρωινά Δεν έχω...

Ίσως

Ίσως

Ίσως αν πονούσα λιγότερο, να μπορούσα να μιλήσω για τα μαχαίρια. Ίσως αν δεν ήξερα όσα ξέρω, να μαχαίρωνα κι εγώ με την κάθε ευκαιρία. Ίσως τα μαχαίρια να φτιάχτηκαν για τα χέρια μου, για να καταφέρω να μάθω τα όρια μου. Και ίσως το αίμα της πληγής, που αναβλύζει από...

Μικρό παιδί

Μικρό παιδί

Ήτανε χρόνια δύσκολα Άκουγα απ τη γιαγιά μου Ζήσανε περάσανε  Και ήταν τα δικά μου.   Ευχετήρια ψυχής  Που θελα να της δώσω Να γυρίσει πίσω ευθύς Χαλί για να της στρώσω.   Να συναντήσει έλεγε Τα Άγια Χώματά τους  Να προσκυνήσει ζήταγε Κάθε στιγμή κοντά τους....

Ψαλμωδία του μοναδικού

Ψαλμωδία του μοναδικού

Εκείνο το βράδυ  Δεν στο κρύβω, δάκρυζα στο φεγγάρι Πώς γίνεται να δακρύζω σε κάτι μακρινό;΄ Πώς γίνεται να πονάω για κάτι άπιαστο και φευγαλέο; Δάκρυζα για μένα ή για σένα; Ή και για τους δυο; Έβλεπα εμένα στο πόνο και εσένα στο σκοτάδι Μα η ψυχή πονούσε στο σκοτάδι ...

Γυναίκα του Αιώνα

Γυναίκα του Αιώνα

Ηλιοβασίλεμα και ξάπλωσες σ' ένα λιβάδι με κόκκινες παπαρούνες… Κουράστηκες πολύ να τρέχεις Η φλόγα της ημέρας σβήνει,  η σπίθα του κεριού τρεμοπαίζει  και εσύ βυθίζεσαι όλο και πιο πολύ στον κόσμο των σκιών… Ακούς την ανάσα σου να γροθοκοπάει τα στήθη σου  και...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Γυναίκα του Αιώνα

Γυναίκα του Αιώνα

Ηλιοβασίλεμα και ξάπλωσες σ' ένα λιβάδι με κόκκινες παπαρούνες… Κουράστηκες πολύ να τρέχεις Η φλόγα της ημέρας σβήνει,  η σπίθα του κεριού τρεμοπαίζει  και εσύ βυθίζεσαι όλο και πιο πολύ στον κόσμο των σκιών… Ακούς την ανάσα σου να γροθοκοπάει τα στήθη σου  και...

Διερμηνείς του Πάθους

Διερμηνείς του Πάθους

Ξεδιπλώνοντας την ήρεμη ηλιαχτίδα το ουράνιο τόξο διαπερνά  τη ραχοκοκαλιά μας. Δεν απέχουμε παρά έτη φωτός  από τους συντοπίτες μας και θέλγουμε την άσχετη σχετικότητα της σχέσης μας Αιώνιο Άπειρο και εμπορική συναλλαγή Το Τρεχούμενο είμαστε εμείς εσαεί και διαπρεπώς...

Ψαλμωδία του μοναδικού

Στου κόσμου τις ανηφοριές

Έγειρε ο ήλιος χαμηλά, φλόγες του ακούμπησαν κορφές παίρνει μαζί του μυστικά, ανθρώπων μόνων τις σιωπές ταξίδι καθημερινό σ άγνωστες πολιτείες σ αυτά που κρύβουν οι ψυχές, λυγμών οι συνοικίες   Έπεσε η νύχτα στα στενά, στους δρόμους στις πλατείες στου κόσμου τις...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου