Η μπαλωματού

26.06.2017

Στη γωνία του θεάτρου, η Αλεξάνδρα δεν χειροκροτεί. Το έργο τελείωσε. Ο κόσμος σηκώνεται. Πάει τα πόδια της στο πλάι μηχανικά για να περάσουν οι διπλανοί. Κρατά τη τσάντα αγκαλιά. Τα δάχτυλα σφίγγουν το λουράκι.

«Ράψε ράψε ράψε, δυο γύρους κάνει η ομορφιά κι ύστερα σβήνει κλάψε» έλεγε η μάνα της και έραβε τα λουριά στη σάκα της κάθε χρονιά για να της κάνει και πάλι, προσθέτοντας ύφασμα. «Πάλι ψήλωσες εσύ!» της φώναζε σα να φταίει. «Τράβα να φέρεις και τα παντελόνια και τις μπλούζες σου να δω πώς θα στα μεγαλώσω κι αυτά πάλι». Η Αλεξάνδρα με τα ίδια ρούχα. Η φτωχή. Η κόρη της μοδίστρας. Ίδια σάκα. Ίδια ρούχα. Ίδια λόγια. Ίδια μάνα. Τη θέλησε πολλές φορές άλλη. Τη φαντάστηκε. Ύστερα κατάλαβε πως έτσι θα κυλήσουν τα χρόνια. «Ράψε ράψε ράψε, κι άμα θέλεις κλάψε» απαντούσε ψιθυριστά στο μαξιλάρι της. Αναμμένο το φως στη ραπτομηχανή να βγαίνει το ψωμί και η χολή μαζί. Αναμμένο το φως και στη δική της καρδιά. Με μπαλώματα από βελόνα μητρική, ύφασμα από εδώ, ύφασμα από εκεί να κρατά την αγάπη. Να αγαπά τη ζωή. Να μην τη μισήσει.

Το έργο τελείωσε. Το λουράκι στα χέρια φίδι τυλιχτό. «Ράψε ράψε ράψε»… ψιθυρίζει σαν φεύγει ο κόσμος. Καινούριο. Δερμάτινο. Μήκος του κουτιού. Κανένα μπάλωμα. Κανένα έξτρα δέρμα. «Σας πάει. Είστε ψηλή…» της είπε ο πωλητής. Τον κοίταξε με μίσος. Κι ύστερα είδε το είδωλό της στον καθρέφτη. «Πόσο θα ψηλώνεις πια; Δεν έχω άλλα μπαλώματα».

Έφυγε μια νύχτα. Τρέχοντας. Με εκείνο το φαρδύ φόρεμα από τη θεία στην Αμερική. Το μόνο αμπάλωτο. Το έσκισε σαν πέρναγε την πόλη. Κάθε κομμάτι κι ένας πόντος. Κάθε πόντος και μια ενοχή. «Ράψε ράψε ράψε πάψε πάψε πάψε» με τα χέρια στα αυτιά της τη βρήκε ένα αμάξι με έναν οδηγό σαν όλους. Την έφερε σε ένα άδειο καλύβι. «Τι ξέρεις να κάνεις;» της είπε αυστηρά. «Να ράβω» του είπε σα να κατάπιε. Της έφερνε υφάσματα και διαταγές. Και τα βράδια τη μπάλωνε. Κάθε επαφή κι ένα ύφασμα παραπάνω. Τυλιγόταν με τόπια. Σκέτη υποκρισία. Πόρτα ανοιχτή μα δεν έφευγε. Συνέχισε να ράβει και να ράβεται. «Ράψε ράψε ράψε δυο γύρους κάνει η ομορφιά κι ύστερα σβήνει κλάψε» έμαθε να το λέει ολόκληρο και σωστά. Χωρίς διασκευές. Αφού δεν ήταν ούτε αυτή κάτι καινούριο. Η Αλεξάνδρα με τα ίδια ρούχα. Η κόρη της μοδίστρας. Η φτωχή. Ένας πάκος από υφάσματα, εκείνα τα δεύτερα που μπαίνουν από κάτω από το ρούχο.

«Το έργο τελείωσε» της είπε η ταξιθέτρια ακουμπώντας την στην πλάτη

«Κιόλας;» της είπε χωρίς να την κοιτά. «Κράτησε πολύ λίγο. Αν βάζαμε ένα ύφασμα παραπάνω θα κράταγε άλλο λίγο. Ξέρετε είμαι μοδίστρα. Μπαλωματού βασικά. Κρύβω, στενεύω, μικραίνω, μεγαλώνω»

Έβαλε τη τσάντα στον ώμο και σηκώθηκε ρίχνοντας μια τελευταία ματιά στις κλειστές κουρτίνες. Κι ύστερα χάθηκε στο σκοτάδι του διαδρόμου.

«Ράψε ράψε ράψε… δυο γύρους κάνει η ζωή, όλα όσα θέλεις θάψε».

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Ανώνυμος τόπος

Ανώνυμος τόπος

Δεν ξέρω πως βρέθηκα εδώ σε αυτήν την παραλία να κοιτάζω τους γλάρους και να γεύομαι την μεθυστική αλμύρα της ατίθασης θάλασσας, το μόνο που επιθυμώ είναι να παραμείνω σε αυτόν τον αλλόκοτο τόπο που μου μιλά μέσα από τα τοπία του. Πριν λίγο τα χέρια μου άγγιξαν τα...

Η μάσκα

Η μάσκα

Μόλις πριν λίγα χρόνια, έβλεπε κανείς αραιά και πού, κανέναν ξένο, κυρίως Κινέζο- εύκολα εντοπίζεις την Εθνικότητά του,- να περιδιαβαίνει τους Αρχαιολογικούς χώρους του τόπου, σαν τουρίστας, φορώντας, περιέργως, χειρουργική μάσκα. Δεν ήξερα τι να υποθέσω. Να ήταν ο...

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Μ’ αρέσει να φτιάχνω πρωινό για τα παιδιά μου. Έρχονται στο σπίτια πια μόνο τις Κυριακές. Δουλειά, σπουδές, τρεχάματα, που να προλάβουν και αυτά. Τηγανίζω 2 αυγά και βράζω άλλα δύο δίπλα. Έτσι ήταν πάντα οι γιοι μου, ο ένας μέρα, ο...

Η απεργία

Η απεργία

Ο προϊστάμενος βγήκε απ’ το υπερυψωμένο γραφείο του διευθυντή, ακούμπησε στα κάγκελα και κοίταξε τους εργάτες που ήταν μαζεμένοι από κάτω. Όλα τα κεφάλια στράφηκαν στο μέρος του. -Ο κύριος Ηρακλής θέλει να κουβεντιάσει με την αντιπροσωπεία σας, είπε. Τέσσερις εργάτες...

Μια Φιλία

Μια Φιλία

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Υπάρχει άραγε φιλία ανάμεσα σε έναν άντρα και μια γυναίκα; Αυτό ίσως είναι το πιο αμφιλεγόμενο και σίγουρα ακόμη αναπάντητο ερώτημα της ιστορίας του ανθρώπου. Πιο εύκολα τετραγωνίζεται ο κύκλος. Οι απόψεις χωρίζονται σε ομάδες σαν το...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Μια Φιλία

Μια Φιλία

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Υπάρχει άραγε φιλία ανάμεσα σε έναν άντρα και μια γυναίκα; Αυτό ίσως είναι το πιο αμφιλεγόμενο και σίγουρα ακόμη αναπάντητο ερώτημα της ιστορίας του ανθρώπου. Πιο εύκολα τετραγωνίζεται ο κύκλος. Οι απόψεις χωρίζονται σε ομάδες σαν το...

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Η Ρίτα, φοιτήτρια στην Αρχιτεκτονική, στην επαρχιακή πόλη, χαιρόταν το επιτέλους κατάδικό της δωμάτιο, μια γκαρσονιέρα στο ισόγειο κεντρικής πολυκατοικίας. Έξι τα ξημερώματα ανυπόμονη για τις εξελίξεις των τελευταίων ημερών και για τη μέρα που ερχόταν. Ανακουφισμένη...

Θέα Θάλασσα

Θέα Θάλασσα

Εμπνευσμένο από τον πίνακα του Γ. Μόραλη “Έγκυος Γυναίκα”   Καστέλα 1948 Μήνες ολόκληρους καθόταν στην ίδια θέση κάθε απόγευμα. Από την ώρα που απόσωνε το λιγοστό γεύμα της μέχρι που ο ήλιος έδυε και τα μάτια της δεν έβλεπαν παρά μόνο πηχτό μαύρο, καθόταν ακίνητη...

6 σχόλια

6 Σχόλια

  1. Απόστολος Παλιεράκης

    Στο ύψος σου! Και πάλι μπράβο!

    Απάντηση
  2. Πουπερμίνα

    Υπέροχο! Αγαπημένο θέμα για πολλούς και πολλές. Το αποδώσατε πολύ ξεχωριστά!

    Απάντηση
  3. Χριστίνα Σουλελέ

    Από τα πολύ ωραία σου! Μπράβο!

    Απάντηση
  4. Σοφία Ντούπη

    Για μια ακόμη φορά με συγκλόνισες Μάχη μου…απ’ τα καλύτερά σου θα πω…κι ας ξέρω ότι το λέω κάθε που σε διαβάζω!!!Την αγάπη μου…σε όλους σας!!!!!

    Απάντηση
  5. Μάχη Τζουγανάκη

    Σας ευχαριστώ όλους για τα καλά σας λόγια. Δύσκολος ο ρόλος αυτός. Τι αφήνει η παιδική ηλικία, τι κουβαλά η ενηλικίωση τι απομένει στο τέλος να πολεμά κανείς. Τα μπαλώματα στην καρδιά δεν κρατάνε…σκίζουν εύκολα. Καλό βράδυ

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου