Select Page

Η πάνινη κουκλίτσα

Η πάνινη κουκλίτσα

Απόγευμα Κυριακής. Η βροχή μαστίγωνε το στενό δρομάκι σχηματίζοντας μικρούς χείμαρρους στις άκρες του. Ένας τέτοιος χείμαρρος ήταν που σκάλωσε πάνω σε εμπόδια κι άλλαξε δρόμο. Ηταν σκουπίδια από τον ξέχειλο σκουπιδοτενεκέ· σωρός οι σακούλες, σκισμένες από λαίμαργες γάτες, κουτιά, χαρτιά και νάιλον.
Κάπου εκεί, ανάμεσα σε φύλλα, κουτιά και κλαδιά, η πάνινη κούκλα. Λασπωμένη, με σκισμένο το λιλά φουστανάκι της, έχοντας χάσει τα περισσότερα μαλλάκια από νήμα που σκέπαζαν το στρουμπουλό της προσωπάκι, αναρωτιόταν τι είχε πάει τόσο στραβά κι η Ελενίτσα, το χαριτωμένο μικρό κοριτσάκι, στην οποία την είχαν χαρίσει, την πέταξε με θυμό στα σκουπίδια, μετά από έναν έντονο καβγά, με τον μεγάλο της αδελφό;
Σκέψεις, απορίες και αναμνήσεις χωρούσαν με δυσκολία στο υφασμάτινο κεφαλάκι της. Με το νερό της βροχής να τη λούζει ασταμάτητα, της ήταν αδύνατο να ξεχάσει την πρώτη της συνάντηση με το κοριτσάκι, που μόλις την είδε, είπε μόνο ένα άχρωμο: «Α! μια πάνινη κούκλα, γούστο έχει!» και μετά την πέταξε στο λουλουδένιο της κρεβατάκι, για να ανοίξει περιχαρής και τα άλλα πακέτα με δώρα που της είχαν χαρίσει για τα γενέθλιά της. Η πίκρα δεν έλεγε να φύγει από τη σκέψη της μικρής, στρουμπουλής, πάνινης κουκλίτσας, καθώς θυμόταν την έκσταση στη φωνή του κοριτσιού, καθώς σ’ ένα άλλο κουτί αντίκριζε τη μοδάτη Μπάρμπι με την ατελείωτη συλλογή ρούχων! Μπάρμπι αεροσυνοδός, Μπάρμπι πριγκίπισσα, Μπάρμπι αστυνομικίνα, έως και Μπάρμπι αστροναύτης. Λαμπερή, πάντα κομψή, με άψογο κορμί, τέλεια μαλλιά και υπέροχα ρούχα, χαμογελούσε αυτάρεσκα μέσα από την αγκαλιά της μικρής Ελενίτσας, που σχεδόν ποτέ δεν την αποχωριζόταν.
Μάταια η πάνινη κουκλίτσα έπαιρνε το γοητευτικότερό της χαμόγελο, ικετεύοντας τη μικρούλα να της ρίξει μια ματιά. Τίποτα, το κοριτσάκι δεν την πρόσεχε, ούτε για μια στιγμή. Μετά από μια εβδομάδα την πέταξε μέσα σε ένα τετράγωνο παιχνιδόκουτο κι ούτε που την αναζήτησε ξανά. Παιχνίδια έμπαιναν κι έβγαιναν στο πορτοκαλί παιχνιδόκουτο, κουρασμένα και ξεθεωμένα από το παιχνίδι με την Ελενίτσα και τις φίλες της.
Μπάρμπι σπάνια τους έκανε την τιμή να τους επισκεφτεί μιας κι η μικρή την έπαιρνε ακόμα και στον ύπνο μαζί της. Μόνο κάτι λίγες μέρες που αρρώσταινε, η μαμά της την άφηνε μέσα στο παιχνιδόκουτο μαζί με άλλα παιχνίδια.
-Τι δουλειά έχω εγώ εδώ μέσα μαζί σας; Δεν είμαι φτιαγμένη για παιχνιδόκουτα, αλλά για να ζω πάντα δίπλα στη μικρή Ελενίτσα. Aχ! Τσαλάκωσες το φόρεμά μου, γκρίνιαξε σ’ ένα μικρό τρενάκι που το καημένο προσπαθούσε να μαζέψει τα βαγόνια του, αλλά δεν τα κατάφερνε από το συνωστισμό των παιχνιδιών που θαύμαζαν την υπέροχη Μπάρμπι.
-Εσύ μικρή χωριατοπούλα μάζεψε επιτέλους τις χοντροκομμένες κοτσίδες σου, ακουμπούν στο μάτι μου και θα μου χαλάσουν το μακιγιάζ.
Πάντα είχε κάτι κακό να πει στην πάνινη κουκλίτσα. Και πάντα γελούσε δυνατά. Αλλά και τα άλλα παιχνίδια, μη θέλοντας να κακοκαρδίσουν την υπέροχη Μπάρμπι, συναγωνίζονταν για το ποιο θα την προσβάλλει πρώτο.
-Γιατί δε σου φόρεσαν μαντίλα, να κρύψουν τις φριχτές σου κοτσίδες; Αυτό το λιλά σε παχαίνει πιο πολύ.
Πόσα λόγια μπήγαν σαν καρφιά στην καρδούλα της μικρούλας πάνινης κουκλίτσας! Τώρα που το σκεφτόταν “ίσως είναι καλύτερα εδώ” βρεγμένη κάτω από τον κάδο σκουπιδιών. Κρύωνε έτσι μούσκεμα, καθώς ήταν πεσμένη στο πεζοδρόμιο, αλλά επιτέλους την είχαν αφήσει ήσυχη.
Ήταν χαμένη στις σκέψεις της και δεν κατάλαβε ότι η βροχή είχε από ώρα κοπάσει. Μόνο όταν μια ηλιαχτίδα ξέφυγε απ’ τα σύννεφα που σκέπαζαν τον ουρανό κι ήρθε να της χαϊδέψει το στρουμπουλό της προσωπάκι, τότε και μόνο τότε επανήλθε στην πραγματικότητα. Φωνές ακουστήκαν δίπλα της. Γυναικείες και παιδικές. Αχ! Πόσο αγαπούσε τις παιδικές φωνές!
-Μαμά, κοίτα μια όμορφη, πάνινη κουκλίτσα! Αν την πλύνουμε και της μπαλώσεις το φορεματάκι της, θα μπορούσε να μου κάνει συντροφιά. Είναι τόσο γλυκιά! Θα της βάλεις κι άλλα μαλλάκια με τις κλωστές που έχεις και θα της κάνω περισσότερες κοτσίδες!
Η μαμά φάνηκε να διστάζει. “Μα είναι πολύ βρώμικη. Δεν ξέρω αν μπορούμε να τη διορθώσουμε!”
-Μπορούμε μανούλα! Εσύ όλα τα μπορείς! Έλα, σε παρακαλώ! Άλλωστε έχεις τόσο καιρό να μου πάρεις μια κούκλα! Τη θέλω! Έλα μανούλα, σίγουρα μπορείς να τα καταφέρεις!
Η μικρή χωρίς δισταγμό άρπαξε την κούκλα απ’ τα λασπόνερα. Κι η κούκλα ένιωσε την καρδιά της να σπάζει από ευτυχία!
Τη στιγμή εκείνη μία ακόμη ηλιαχτίδα έκανε εντυπωσιακότερη εμφάνιση από την προηγούμενη. Πιο δυνατή, πιο λαμπερή ήρθε για να στολίσει την όμορφες ψυχές τους· πιο αποφασιστική ήρθε για να μείνει. Σιγά - σιγά οι ηλιαχτίδες γίνηκαν πολλές και έδιωξαν μακριά τα γκρίζα σύννεφα από ουρανούς και καρδιές.

_

γράφει η Άννα Μάλαμα

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

2 Σχόλια

  1. elektra.alexaki

    Τρυφερό “μικροκείμενο” που με εντυπωσίασε.
    Η συγγραφέας έστησε μέσα σε λίγες παραγράφους διαφορετικά σκηνικά μεταφέροντάς μας τη μια στον δρόμο με τον τενεκέ των σκουπιδιών, την άλλη στο κοριτσίστικο δωμάτιο,έπειτα μέσα στο κουκλόσπιτο κι ύστερα πίσω στον δρόμο πάλι, με μία “λύση” όμως, που φέρνει την κάθαρση.
    Χωρίς να σχολιάζει τις αντιδράσεις των δύο κοριτσιών και χωρίς να στέκεται με αυστηρότητα ή με συμπάθεια απέναντι σε κανένα από τα δύο, ασκεί έμμεσα την κοινωνική της κριτική και μας παρασύρει κι εμάς να προβληματιστούμε, μάλιστα σε μια περίοδο χριστουγεννιάτικη, με βιτρίνες που βρίθουν παιχνιδιών,με παιδιά που ζητούν απαιτητικά πανάκριβα παιχνίδια, ενώ από την άλλη κάποιοι κοιμούνται στους δρόμους και αναζητούν φαγητό στους σκουπιδοτενεκέδες της πόλης

    Απάντηση
    • Άννα Μάλαμα

      Ευχαριστώ για το περιεκτικό σου σχόλιο. Μέσα από τα παιχνίδια τα παιδιά διδάσκονται τη ζωή.

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Ημερολόγιο 2018 – Πρόσκληση

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!