Η ποίηση – Φώτης Τρυφωνόπουλος

23.07.2018

Είναι η φωνή της σιωπής

τα χρώματα του ονείρου.

Η παρτιτούρα

με τις μελωδίες της ψυχής.

Το αντίδοτο της μοναξιάς

και του θανάτου.

Το χρώμα

στο γκρίζο της ζωής.

Η πρωινή δροσοσταλιά.

Η  Άνοιξη

στην απεραντοσύνη του Χειμώνα.

Η αρχέγονη σειρήνα του έρωτα.

Μα πιο πολύ,

είναι η αλήθεια της ψυχής μας.

Ένα απάνεμο ακρογιάλι,

των ονείρων μας.

Ένα ταξίδι μαγικό

στη φεγγαρόφωτη νύχτα

της μοναξιάς μας.

Ένα παράξενο ταξίδι της φωτιάς,

στην όαση,

μιας ατέρμονης ουτοπίας.

Η έμπνευση, με νότες της καρδιάς,

με νότες της σιωπής

ή των αισθήσεων

 

_

γράφει ο  Φώτης Τρυφονόπουλος

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Οδηγός ιστοσελίδας

Κερδίστε το!

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Ταραγμένοι καιροί

Ταραγμένοι καιροί

Άρρωστο το κύμα ξεψυχάει στην αμμουδιά. Θύελλες μου είχες τάξει φουρτουνιασμένα νερά. Κι εγώ ήσυχος κάλπαζα σε αναζητήσεις γι' άγριους καιρούς κι αιθερογέννητους βοριάδες. Με υποσχέσεις έωλες και χλιαρές σιωπές πότισες το βλέμμα μου μια θάλασσα λάδι να με κρατάει...

Πρωινό φιλί

Πρωινό φιλί

ΠΡΩΙΝΟ ΦΙΛΙ (τιμήθηκε με το Α’ Βραβείο Μουσικού Στίχου στον 10ο Παγκόσμιο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό του Ελληνικού Πολιτιστικού Ομίλου Κυπρίων Ελλάδας) - Ήλιε μου που ξημέρωσες, ψάξε για την καλή μου όταν τα μάτια της σε δουν δώσε της το φιλί μου - Αύρα γλυκιά της...

Κόκκινη κλωστή δεμένη…

Κόκκινη κλωστή δεμένη…

Μια φορά κι έναν καιρό, δεν είχαμε τι να πούμε, έδεσα μια κόκκινη κλωστή στο δάχτυλο για να θυμηθώ να πω όταν έχω. - Μια φορά κι έναν καιρό, είχες μια κόκκινη κλωστή στο δάχτυλο αλλά δεν θυμόσουν γιατί. - Μια φορά κι έναν καιρό, δυο κόκκινες κλωστές ενώθηκαν σε μια...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου