Η πολυθρόνα

22.02.2017

Πριν από μερικά μόλις χρόνια, δεν ήθελα να έχω παρτίδες μαζί της. Την απέφευγα, όπως ο διάολος το λιβάνι. «Από τώρα στην πολυθρόνα; Θεός φυλάξοι!», έλεγα.

Με τρόμαζε καλέ, η ιδέα της πρόωρης κοινωνικής μου, αποστρατείας. Ερχόταν στιγμές, που την έβλεπα για ηλεκτρική καρέκλα, που πάνω της θα καβούρντιζα τις όποιες αναμνήσεις μου, θα σιγόψηνα τις όποιες προσδοκίες μου, όσες θα μου έχουν απομείνει. Άι στο καλό της, για πολυθρόνα!

Ήταν όμορφη, δεν λέω και πολύ μαλακιά, μαλακότατη. Κούκλα, όπως την είδα στην βιτρίνα και μου τράβηξε το μάτι. Δεν δίστασα, να πληρώσω κάμποσα λεφτά γι αυτήν κι από ό,τι φάνηκε, το πήρε πάνω της και καμάρωνε. Ήταν και που στο σαλόνι, την έστησα φάτσα απέναντι από την τηλεόραση και η εύνοια αυτή την έκανε να βγάλει από μέσα της, όλη της την ωραιοπάθεια.

Καθόμουν επάνω της και ζωντάνευε, για να ξέρετε. Άπλωνε, θαρρείς τα δυο μπράτσα της και μ’ αγκάλιαζε. Στην αρχή, κάπως διακριτικά και δεν έδωσα σημασία. Μα… σιγά-σιγά, πήρα να καταλαβαίνω, πως ο σκοπός της ήταν κομμάτι πρόστυχος. Μαλάκωνε, σαν να ’ταν φτιαγμένη από ζυμάρι και μ’ έκανε, να βουλιάζω μέσα της, αν το πιστεύετε. Να βουλιάξω, να κολλήσω και να μην ξανάβγαινα ποτέ από κει μέσα. Αιχμάλωτος μιας πολυθρόνας!  

Την άκουγα, που έβγαζε τους βόγγους της ξαναμμένης και άναβε και κόρωνε, σαν νιόπαντρη της πρώτης βραδιάς. Αλήθεια λέω!  Κι όταν εγώ αποτραβιόμουν από αιδώ, θύμωνε μαζί μου. Να ήταν τρόπος, θα με κατάπινε ζωντανό, ίδια με κάποια λουλούδια της ζούγκλας, που καταπίνουν ζουζούνια και τέτοια αηδιαστικά πράγματα. Λίγο ακόμη και δεν θα ξεκολλούσα από πάνω της.

Πέρασε καιρός, που μια σημασία δεν της έδινα. Είχα κάποια νιάτα υπόλοιπο και κοίταζα, να τα καταναλώσω έξω από το σπίτι. Τι να την έκανα την πολυθρόνα;

Όμως… λένε, πως όσα φέρνει η ώρα, δεν τα φέρνει ο κόσμος όλος. Τα λεφτάκια μου πήραν ολοένα να λιγοστεύουν. Κι όχι που τα έτρωγα από δω κι από κει, νοικοκύρης άνθρωπος! Ήταν λέει, γιατί χρωστούσα σε «δανειστές», σε κάποια φαντάσματα της ζωής μου, που έτσι ξαφνικά, μπήκαν από την πίσω πόρτα της ζωής μου και την ροκανίζουν μέχρι τώρα, που τα συζητάμε. Ούτε που τους ήξερα! Άκουγα πρωτόγνωρα ονόματα, κακόηχα τα πιο πολλά, που το ένα ήταν για το χρέος μου, το άλλο για τις δόσεις που έπρεπε να πληρώσω, το παρ’ άλλο για φόρους που μου ’ρθαν κατακέφαλα, δεν πέρασαν δυο-τρία χρόνια και φτώχαινα. 

Πολύ θέλει, για να φτωχαίνει κανείς;

Σιγά-σιγά και χωρίς να το καταλάβω, κατέβασα τον αμανέ της ζωής μου. Άρχισαν τα κοψίματα. Κόψε το ένα, κόψε το άλλο, έμεινε μια ψυχούλα …η ψυχούλα μου… όλο παράπονα. Και σε ποιον να τα κάνεις δηλαδή; Α! Ναι! Μου έμεινε και ένα μυαλό που δουλεύει με την αρχική ταχύτητα, που είχε. Δεν γεννάει πια επιθυμίες, όνειρα, ελπίδες. Απλά τις αναπολεί και με βασανίζει. Πάνε τα ταβερνάκια μου, πάνε τα ταξιδάκια μου, τα χουβαρνταλίκια μου πάνε κι αυτά κι έμειναν οι αθλητικές φόρμες που φορώ μέσα στο σπίτι, κάποια βιβλία αγαπημένα από τα παλιά και… η πολυθρόνα μου.

Την αγάπησα ξαφνικά, χωρίς να την φοβάμαι. Της είπα, «αν με αντέξεις πάνω σου, να γκρινιάζω και να βρίζω φωναχτά την ώρα των ειδήσεων, έχω ελπίδες, να βγω κάποτε ζωντανός, από την φυλακή μου». Έτσι κάθισα επάνω της διστακτικά, να κάνω κι εγώ τους απαίσιους λογαριασμούς μου.

Ποιους λογαριασμούς κάθομαι και σας λέω;

Όποιον κι αν δοκίμασα, με έβγαζε να χρωστώ. Και βλάκα, αν σας πω πως μ’ έβγαζε, ψέμα δεν θα ήταν. Στα σχολεία που πέρασα από παιδί: Λίαν καλώς με άριστα! Στην δουλειά μου: Πολύ καλός! Στην ζωή, ας πούμε καλούτσικος. Από πού κι ως πού το «βλάκας»;

Το δέχτηκα, γιατί είναι η μόνη λέξη, που αποδίδει την φρικτή πραγματικότητά μου. Δεν με ενοχλεί! Γιατί να με ενοχλεί; Ένας που πληρώνει ανύπαρκτα χρέη του, βλάκας δεν είναι;

Η πολυθρόνα μου, λοιπόν! Πάνω της εγώ και φάτσα απέναντι, μια τηλεόραση να αναμασά τα βάσανα του κόσμου.

Υπέροχα!

Σήμερα τα δελτία των ειδήσεων είναι πλουσιοπάροχα, χορταστικά θα έλεγα. Έχει απ’ όλα! Τρομοκρατία, βομβαρδισμούς, πνιγμένους. Ομολογώ, πως χάνομαι, που βλέπω τους πνιγμένους. Η προσφυγιά! Μια οικεία σε μένα τραγωδία, παρ’ όλο που δεν την έζησα ποτέ μου. Η φυγή! Ένας θάνατος που σε παίρνει από πίσω, να σε καταπιεί. Άγνωστα μέρη, ξένος στην ερημιά του αφιλόξενου. Κακό αφεντικό, με ένα τυποποιημένο χαμόγελο στο πρόσωπό του, που στάζει …αν το προσέξεις καλά… το φαρμάκι της εκμετάλλευσης. Δεν θα υπάρχει πατρίδα πια! Πάει η πατρίδα! Μπορεί, για κάποιον τυχερό, να βρεθεί ένα κεραμίδι και μια φέτα ψωμί. Μπορεί! Πατρίδα όμως, ποτέ. Τα ξένα μέρη δεν κάνουν για πατρίδα, κακά τα ψέματα. Ούτε και ο πνιγμός ενός παιδιού, ξεχνιέται.
«Γιατί;», κάνω την χαζή ερώτηση.

Καλύτερα, να βρω άλλο κανάλι, να δω κανένα ελληνικό σίριαλ.

Έχουμε και λέμε.

Αυτός δεν θα έμενε πιστός στο στεφάνι του, έχετέ το υπόψη σας αυτό από τώρα. Φαινόταν από την μούρη του. Έκανε τον γκόμενο! Εμένα, δεν με ξεγελάνε κάτι τέτοιοι μασκαράδες. Στην δουλειά του, που λέτε, μια καινούρια δικηγορίνα τον πλάνεψε κι αυτός αραίωσε τα πάρε δώσε με την γυναίκα του. Εγώ του φώναξα μια φορά, « Α ρε μεγάλε! Γλιτώνεις από το ένστικτο της γυναίκας σου;». Δεν μ’ άκουσε και την διέλυσε την οικογένειά του, ο χαμένος. Τον παράτησε και η δικηγορίνα και… ας τον διάτανο κι αυτή! Αντροχωρίστρα!

Καλύτερα, να δω τα φίδια της Αυστραλίας.

Στην Αυστραλία δεν πρόκειται να πάω ποτέ. Ας δω λοιπόν, τα φίδια της και πώς αυτός ο τολμηρός τα πιάνει με τα χέρια. Υπέροχα φίδια! Ωραία χρώματα, κάτι δοντάρες, να! Μια δαγκανιά και σέκος. Στην Αυστραλία για να ξέρετε, υπάρχουν και δηλητηριώδη φίδια μέσα στην θάλασσα. Αυτό δεν το ήξερα! Να, και κάτι που έμαθα.

Τι ώρα πήγε, ρε παιδιά;

Δώδεκα;

Δέκα ώρες στην πολυθρόνα, δηλαδή;

Ναι! Αλλά, σε τι πολυθρόνα!

_

γράφει ο Γιώργος Ψύλλας

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

_ γράφει η Μαργαρίτα Κτωρίδου - «Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής σου!». Έτσι της έλεγαν όλοι. Μα εκείνη δεν ένιωθε έτσι. Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της είχε περάσει. Ξημέρωσε κι έφυγε μαζί του. Η Μένη. Πού είναι η Μένη;  Τη βρίσκει πάνω από το τραπέζι -φυσικά. Η...

Ιστορίες καραντίνας

Ιστορίες καραντίνας

_ γράφει η Μαργαρίτα Κτωρίδου - Ι. ΤΙ ΜΕΡΑ ΕΙΝΑΙ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ; Είναι Κυριακή. Όχι είναι Τρίτη. Αποκλείεται να είναι Κυριακή σήμερα, γιατί τότε σημαίνει πως χθες που έκανα φασόλια ήταν Σάββατο. Δεν είναι μέρα για φασόλια το Σάββατο. Και αν χθες ήταν Σάββατο κι εμείς...

Όνειρο ήταν θαρρώ

Όνειρο ήταν θαρρώ

Παράπονο το είχε να δει τους δικούς της στα όνειρά της, ώσπου η επιθυμία της επιτέλους ικανοποιήθηκε. Ξημερώνοντας Κυριακή, την επισκέφθηκαν, αλλά δεν ήταν αγαπημένοι όπως συνήθως. Υπήρχε μια σχετική ένταση και διαπληκτίζονταν καθόλη τη διάρκεια του ονείρου. Έστω και...

O Φυλακισμένος

O Φυλακισμένος

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη - Κοιτάω έξω από το παράθυρο. Ο ουρανός είναι γκρίζος και ο ήλιος κρύβεται πίσω από τα θυμωμένα σύννεφα. Τα πράσινα δέντρα στέκονται επιβλητικά κοιτώντας προς όλες τις πλευρές σαν άγρυπνοι φρουροί. Λες και χρειαζόμασταν περισσότερους από...

Γλυκό ψέμα

Γλυκό ψέμα

Ο Πέτρος, βαδίζει με τον σκύλο του στο πλακόστρωτο πεζοδρόμιο, φτάνουν στην είσοδο της πολυκατοικίας, ο Πέτρος κοντοστέκεται για δυό στιγμές και κάνει να γυρίσει πίσω, όμως ο σκύλος του τον σταματάει. Το χέρι του Πέτρου, υπακούοντας στον σκύλο, χτυπά το κουδούνι του...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Γλυκό ψέμα

Γλυκό ψέμα

Ο Πέτρος, βαδίζει με τον σκύλο του στο πλακόστρωτο πεζοδρόμιο, φτάνουν στην είσοδο της πολυκατοικίας, ο Πέτρος κοντοστέκεται για δυό στιγμές και κάνει να γυρίσει πίσω, όμως ο σκύλος του τον σταματάει. Το χέρι του Πέτρου, υπακούοντας στον σκύλο, χτυπά το κουδούνι του...

διττή μνήμη

διττή μνήμη

Ο χρόνος δεν κυλάει εδώ. Είναι ο χώρος φαρδύς, μια άπλα ανάμεσα σε δυο δάση, από εδώ με πεύκα, στην άλλη με ελιές και ο χρόνος, αν και υπάρχει τεράστια έκταση, παίρνει εκείνο το στενό ρυάκι, ήταν κάποτε ένα χειμαρρώδες ποτάμι και προχωρεί ο χρόνος, σκοντάφτει στις...

Α-ΝΟΣΤΟΣ

Α-ΝΟΣΤΟΣ

_ γράφει η Αγγελίνα Σοφιάδη - O Κωστής ένιωσε πολύ τυχερός όταν βρήκε τραπεζάκι στο καφέ. Τρία τραπέζια όλα κι όλα, στον πεζόδρομο, Σάββατο πρωί και η ανοιχτή αγορά του Πορτομπέλο είχε ήδη αρχίσει να αγκομαχά από τον κόσμο, κάτω από τον ανέλπιστο ήλιο του Λονδίνου. ...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

Υποβολή σχολίου