Η πολυτέλεια

19.05.2017

Πόσο πολύ λυπάμαι όταν βλέπω ότι είμαι κάτι σαν πολυτέλεια στη ζωή των ανθρώπων που αγαπώ και κυρίως των φίλων μου. Μια πολυτέλεια που ναι μεν μπορεί να ομορφαίνει τη ζωή τους, αλλά όμως μπορούν κάλλιστα να ζήσουν και χωρίς αυτήν (με αυτήν την έννοια η «πολυτέλεια»). Είμαι το περίσσιο τους, πιθανόν ο πασατέμπος τους, όχι το ουσιαστικό, το απαραίτητό τους, όπως το ψωμί και το αλάτι. Είμαι ο πρωινός καφές ή το δεύτερο πακέτο τσιγάρα τους, το τραγούδι στο ραδιόφωνο και ο ήλιος του μεσημεριού μια χειμωνιάτικη ημέρα, στο υπόλοιπο της οποίας απλά δεν υπάρχω, δεν είμαι κοντολογίς βασικό μέλος της ζωής τους. Στην στενοχώρια τους δεν θεωρούμαι αναγκαία σαν παρουσία, ενώ στο χα χα χα τους είμαι παρούσα ή ωσεί παρούσα για να το υπερτονίσω, ίσως.

Πόσο θα ήθελα να ήμουν ο ώμος που πάνω του θα σκύψουν για να βρουν παρηγοριά και στήριγμα, να τους είμαι δηλαδή απαραίτητη. Γιατί άλλο η πολυτέλεια του περίσσιου και άλλο η αναγκαιότητα. Για μένα στην ανάγκη κρύβεται η αγάπη, η στοργή, η αφοσίωση, ο ώμος, η παρηγοριά, η ουσία της συντροφικότητας και όχι το «ουφ κι εσύ» στο ωχ τους. Είμαι το «άντε και παράτα μας», όταν είναι απογοητευμένοι και όταν όλα βαίνουν καλώς με θυμούνται ξανά. Δεν τους λύνω προβλήματα, ούτε άλλωστε ζητούν τη βοήθειά μου. Πόσο λυπάμαι όμως γι’ αυτό, πόσο…

Για μένα ο φίλος είναι τόσο απαραίτητος όσο η ανάσα μου, ας θεωρηθώ υπερβολική με τούτο που λέω. Ο φίλος για μένα είναι οικογένειά μου, στον πυρήνα της ανήκει και όχι στις παρυφές ή στην περιφέρειά της, το έχω ξαναπεί. Μα σαν τέτοια οντότητα, κακά τα ψέματα, εγώ γι' αυτούς δεν υπάρχω. Θα το ξαναπώ για να το εμπεδώσω και ίσως να το πάρω και απόφαση ότι πια τίποτα δεν θ' αλλάξει. Είμαι το περίσσιο πράγμα βαθιά ριζωμένο στο DNA των συνανθρώπων για τους οποίους το «αίμα» μετρά πάνω απ' όλα με τον φίλο στην απ' έξω.

Εμ, εδώ σε θέλω, λοιπόν. Να με θέλεις όταν είσαι στις μαύρες σου, ας μην είμαι ομοαίματος ή συγγενής τρίτης και τέταρτης γενιάς…

Να είμαι ο κυματοθραύστης σου που θα σκάνε πάνω του τα βάσανά σου. Αλλιώς εγώ δεν είμαι φίλος, αλλά ένας πολύ «γνωστός» σου τύπος, που σήμερα τον έχεις και πιθανόν αύριο όχι.

_

γράφει η Λένα Μαυρουδή Μούλιου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Οδηγός ιστοσελίδας

Κερδίστε το!

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Γιατρός στον τόπο του

Γιατρός στον τόπο του

Τον γιατρό τον γνώρισα σε κάποιο «μακρινό» παρελθόν, τότε που προσποριζόμουν τα προς το ζην ως επαρχιακός δημοσιογράφος. Γιατρός με την απόλυτη Ιπποκράτεια έννοια. Καρδιολόγος στο τοπικό Νοσοκομείο, εξαίρετος ως επιστήμονας και ως άνθρωπος. Κάποιος φίλος νοσηλευτής...

Υπολείμματα χαράς

Υπολείμματα χαράς

Περπατάς στην παραλία. Είναι ξεκούραση για το μάτι και για την ψυχή η θάλασσα κι ο ουρανός που αγκαλιάζονται κι ας είσαι δίπλα στην πόλη που αγκομαχάει τους πόνους της. Βήματα που τά ’χεις ξανακάνει φορές ατέλειωτες. Άμμος και πάλι άμμος και βότσαλα και κράσπεδα από...

Βανίλια

Βανίλια

Μια πόρτα άνοιξε πίσω της. Ένιωσε τον βαρύ ίσκιο του να απλώνεται στο χώρο. Άκουσε την παλιά ψάθινη καρέκλα να τρίζει. Η αναπνοή της έμεινε να αφουγκράζεται. Ένα σούρσιμο κι ένα απαλό ρυθμικό χτύπημα των δακτύλων του στο τραπέζι. Έκανε να κινηθεί, μα τα πόδια της δεν...

3 σχόλια

3 Σχόλια

  1. Χριστίνα Σουλελέ

    Πολλές φορές, οι δυναμικοί άνθρωποι οχυρώνονται πίσω από την ασπίδα της αυτάρκειας και δεν αφήνουν τους άλλους να καταλάβουν τις πραγματικές τους ανάγκες. Δίνουν την εικόνα πως δεν έχουν ανάγκη κανέναν. Σίγουρα δεν είναι έτσι αλλά ο άλλος πώς να καταλάβει κι έτσι απομακρύνεται. Μου άρεσε ο μονόλογός σου Λένα, αν και με στενοχώρησε. Την καληνύχτα μου!

    Απάντηση
    • Χριστίνα Σουλελέ

      Μου άρεσε πολύ Λένα! Κράτα αυτό.

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου