Η πολυτέλεια

19.05.2017

Πόσο πολύ λυπάμαι όταν βλέπω ότι είμαι κάτι σαν πολυτέλεια στη ζωή των ανθρώπων που αγαπώ και κυρίως των φίλων μου. Μια πολυτέλεια που ναι μεν μπορεί να ομορφαίνει τη ζωή τους, αλλά όμως μπορούν κάλλιστα να ζήσουν και χωρίς αυτήν (με αυτήν την έννοια η «πολυτέλεια»). Είμαι το περίσσιο τους, πιθανόν ο πασατέμπος τους, όχι το ουσιαστικό, το απαραίτητό τους, όπως το ψωμί και το αλάτι. Είμαι ο πρωινός καφές ή το δεύτερο πακέτο τσιγάρα τους, το τραγούδι στο ραδιόφωνο και ο ήλιος του μεσημεριού μια χειμωνιάτικη ημέρα, στο υπόλοιπο της οποίας απλά δεν υπάρχω, δεν είμαι κοντολογίς βασικό μέλος της ζωής τους. Στην στενοχώρια τους δεν θεωρούμαι αναγκαία σαν παρουσία, ενώ στο χα χα χα τους είμαι παρούσα ή ωσεί παρούσα για να το υπερτονίσω, ίσως.

Πόσο θα ήθελα να ήμουν ο ώμος που πάνω του θα σκύψουν για να βρουν παρηγοριά και στήριγμα, να τους είμαι δηλαδή απαραίτητη. Γιατί άλλο η πολυτέλεια του περίσσιου και άλλο η αναγκαιότητα. Για μένα στην ανάγκη κρύβεται η αγάπη, η στοργή, η αφοσίωση, ο ώμος, η παρηγοριά, η ουσία της συντροφικότητας και όχι το «ουφ κι εσύ» στο ωχ τους. Είμαι το «άντε και παράτα μας», όταν είναι απογοητευμένοι και όταν όλα βαίνουν καλώς με θυμούνται ξανά. Δεν τους λύνω προβλήματα, ούτε άλλωστε ζητούν τη βοήθειά μου. Πόσο λυπάμαι όμως γι’ αυτό, πόσο…

Για μένα ο φίλος είναι τόσο απαραίτητος όσο η ανάσα μου, ας θεωρηθώ υπερβολική με τούτο που λέω. Ο φίλος για μένα είναι οικογένειά μου, στον πυρήνα της ανήκει και όχι στις παρυφές ή στην περιφέρειά της, το έχω ξαναπεί. Μα σαν τέτοια οντότητα, κακά τα ψέματα, εγώ γι' αυτούς δεν υπάρχω. Θα το ξαναπώ για να το εμπεδώσω και ίσως να το πάρω και απόφαση ότι πια τίποτα δεν θ' αλλάξει. Είμαι το περίσσιο πράγμα βαθιά ριζωμένο στο DNA των συνανθρώπων για τους οποίους το «αίμα» μετρά πάνω απ' όλα με τον φίλο στην απ' έξω.

Εμ, εδώ σε θέλω, λοιπόν. Να με θέλεις όταν είσαι στις μαύρες σου, ας μην είμαι ομοαίματος ή συγγενής τρίτης και τέταρτης γενιάς…

Να είμαι ο κυματοθραύστης σου που θα σκάνε πάνω του τα βάσανά σου. Αλλιώς εγώ δεν είμαι φίλος, αλλά ένας πολύ «γνωστός» σου τύπος, που σήμερα τον έχεις και πιθανόν αύριο όχι.

_

γράφει η Λένα Μαυρουδή Μούλιου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Ανώνυμος τόπος

Ανώνυμος τόπος

Δεν ξέρω πως βρέθηκα εδώ σε αυτήν την παραλία να κοιτάζω τους γλάρους και να γεύομαι την μεθυστική αλμύρα της ατίθασης θάλασσας, το μόνο που επιθυμώ είναι να παραμείνω σε αυτόν τον αλλόκοτο τόπο που μου μιλά μέσα από τα τοπία του. Πριν λίγο τα χέρια μου άγγιξαν τα...

Η μάσκα

Η μάσκα

Μόλις πριν λίγα χρόνια, έβλεπε κανείς αραιά και πού, κανέναν ξένο, κυρίως Κινέζο- εύκολα εντοπίζεις την Εθνικότητά του,- να περιδιαβαίνει τους Αρχαιολογικούς χώρους του τόπου, σαν τουρίστας, φορώντας, περιέργως, χειρουργική μάσκα. Δεν ήξερα τι να υποθέσω. Να ήταν ο...

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Μ’ αρέσει να φτιάχνω πρωινό για τα παιδιά μου. Έρχονται στο σπίτια πια μόνο τις Κυριακές. Δουλειά, σπουδές, τρεχάματα, που να προλάβουν και αυτά. Τηγανίζω 2 αυγά και βράζω άλλα δύο δίπλα. Έτσι ήταν πάντα οι γιοι μου, ο ένας μέρα, ο...

Η απεργία

Η απεργία

Ο προϊστάμενος βγήκε απ’ το υπερυψωμένο γραφείο του διευθυντή, ακούμπησε στα κάγκελα και κοίταξε τους εργάτες που ήταν μαζεμένοι από κάτω. Όλα τα κεφάλια στράφηκαν στο μέρος του. -Ο κύριος Ηρακλής θέλει να κουβεντιάσει με την αντιπροσωπεία σας, είπε. Τέσσερις εργάτες...

Μια Φιλία

Μια Φιλία

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Υπάρχει άραγε φιλία ανάμεσα σε έναν άντρα και μια γυναίκα; Αυτό ίσως είναι το πιο αμφιλεγόμενο και σίγουρα ακόμη αναπάντητο ερώτημα της ιστορίας του ανθρώπου. Πιο εύκολα τετραγωνίζεται ο κύκλος. Οι απόψεις χωρίζονται σε ομάδες σαν το...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Μια Φιλία

Μια Φιλία

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Υπάρχει άραγε φιλία ανάμεσα σε έναν άντρα και μια γυναίκα; Αυτό ίσως είναι το πιο αμφιλεγόμενο και σίγουρα ακόμη αναπάντητο ερώτημα της ιστορίας του ανθρώπου. Πιο εύκολα τετραγωνίζεται ο κύκλος. Οι απόψεις χωρίζονται σε ομάδες σαν το...

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Η Ρίτα, φοιτήτρια στην Αρχιτεκτονική, στην επαρχιακή πόλη, χαιρόταν το επιτέλους κατάδικό της δωμάτιο, μια γκαρσονιέρα στο ισόγειο κεντρικής πολυκατοικίας. Έξι τα ξημερώματα ανυπόμονη για τις εξελίξεις των τελευταίων ημερών και για τη μέρα που ερχόταν. Ανακουφισμένη...

Θέα Θάλασσα

Θέα Θάλασσα

Εμπνευσμένο από τον πίνακα του Γ. Μόραλη “Έγκυος Γυναίκα”   Καστέλα 1948 Μήνες ολόκληρους καθόταν στην ίδια θέση κάθε απόγευμα. Από την ώρα που απόσωνε το λιγοστό γεύμα της μέχρι που ο ήλιος έδυε και τα μάτια της δεν έβλεπαν παρά μόνο πηχτό μαύρο, καθόταν ακίνητη...

3 σχόλια

3 Σχόλια

  1. Χριστίνα Σουλελέ

    Πολλές φορές, οι δυναμικοί άνθρωποι οχυρώνονται πίσω από την ασπίδα της αυτάρκειας και δεν αφήνουν τους άλλους να καταλάβουν τις πραγματικές τους ανάγκες. Δίνουν την εικόνα πως δεν έχουν ανάγκη κανέναν. Σίγουρα δεν είναι έτσι αλλά ο άλλος πώς να καταλάβει κι έτσι απομακρύνεται. Μου άρεσε ο μονόλογός σου Λένα, αν και με στενοχώρησε. Την καληνύχτα μου!

    Απάντηση
    • Χριστίνα Σουλελέ

      Μου άρεσε πολύ Λένα! Κράτα αυτό.

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου