Η πολυτέλεια

19.05.2017

Πόσο πολύ λυπάμαι όταν βλέπω ότι είμαι κάτι σαν πολυτέλεια στη ζωή των ανθρώπων που αγαπώ και κυρίως των φίλων μου. Μια πολυτέλεια που ναι μεν μπορεί να ομορφαίνει τη ζωή τους, αλλά όμως μπορούν κάλλιστα να ζήσουν και χωρίς αυτήν (με αυτήν την έννοια η «πολυτέλεια»). Είμαι το περίσσιο τους, πιθανόν ο πασατέμπος τους, όχι το ουσιαστικό, το απαραίτητό τους, όπως το ψωμί και το αλάτι. Είμαι ο πρωινός καφές ή το δεύτερο πακέτο τσιγάρα τους, το τραγούδι στο ραδιόφωνο και ο ήλιος του μεσημεριού μια χειμωνιάτικη ημέρα, στο υπόλοιπο της οποίας απλά δεν υπάρχω, δεν είμαι κοντολογίς βασικό μέλος της ζωής τους. Στην στενοχώρια τους δεν θεωρούμαι αναγκαία σαν παρουσία, ενώ στο χα χα χα τους είμαι παρούσα ή ωσεί παρούσα για να το υπερτονίσω, ίσως.

Πόσο θα ήθελα να ήμουν ο ώμος που πάνω του θα σκύψουν για να βρουν παρηγοριά και στήριγμα, να τους είμαι δηλαδή απαραίτητη. Γιατί άλλο η πολυτέλεια του περίσσιου και άλλο η αναγκαιότητα. Για μένα στην ανάγκη κρύβεται η αγάπη, η στοργή, η αφοσίωση, ο ώμος, η παρηγοριά, η ουσία της συντροφικότητας και όχι το «ουφ κι εσύ» στο ωχ τους. Είμαι το «άντε και παράτα μας», όταν είναι απογοητευμένοι και όταν όλα βαίνουν καλώς με θυμούνται ξανά. Δεν τους λύνω προβλήματα, ούτε άλλωστε ζητούν τη βοήθειά μου. Πόσο λυπάμαι όμως γι’ αυτό, πόσο…

Για μένα ο φίλος είναι τόσο απαραίτητος όσο η ανάσα μου, ας θεωρηθώ υπερβολική με τούτο που λέω. Ο φίλος για μένα είναι οικογένειά μου, στον πυρήνα της ανήκει και όχι στις παρυφές ή στην περιφέρειά της, το έχω ξαναπεί. Μα σαν τέτοια οντότητα, κακά τα ψέματα, εγώ γι' αυτούς δεν υπάρχω. Θα το ξαναπώ για να το εμπεδώσω και ίσως να το πάρω και απόφαση ότι πια τίποτα δεν θ' αλλάξει. Είμαι το περίσσιο πράγμα βαθιά ριζωμένο στο DNA των συνανθρώπων για τους οποίους το «αίμα» μετρά πάνω απ' όλα με τον φίλο στην απ' έξω.

Εμ, εδώ σε θέλω, λοιπόν. Να με θέλεις όταν είσαι στις μαύρες σου, ας μην είμαι ομοαίματος ή συγγενής τρίτης και τέταρτης γενιάς…

Να είμαι ο κυματοθραύστης σου που θα σκάνε πάνω του τα βάσανά σου. Αλλιώς εγώ δεν είμαι φίλος, αλλά ένας πολύ «γνωστός» σου τύπος, που σήμερα τον έχεις και πιθανόν αύριο όχι.

_

γράφει η Λένα Μαυρουδή Μούλιου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

_ γράφει η Μαργαρίτα Κτωρίδου - «Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής σου!». Έτσι της έλεγαν όλοι. Μα εκείνη δεν ένιωθε έτσι. Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της είχε περάσει. Ξημέρωσε κι έφυγε μαζί του. Η Μένη. Πού είναι η Μένη;  Τη βρίσκει πάνω από το τραπέζι -φυσικά. Η...

Ιστορίες καραντίνας

Ιστορίες καραντίνας

_ γράφει η Μαργαρίτα Κτωρίδου - Ι. ΤΙ ΜΕΡΑ ΕΙΝΑΙ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ; Είναι Κυριακή. Όχι είναι Τρίτη. Αποκλείεται να είναι Κυριακή σήμερα, γιατί τότε σημαίνει πως χθες που έκανα φασόλια ήταν Σάββατο. Δεν είναι μέρα για φασόλια το Σάββατο. Και αν χθες ήταν Σάββατο κι εμείς...

Όνειρο ήταν θαρρώ

Όνειρο ήταν θαρρώ

Παράπονο το είχε να δει τους δικούς της στα όνειρά της, ώσπου η επιθυμία της επιτέλους ικανοποιήθηκε. Ξημερώνοντας Κυριακή, την επισκέφθηκαν, αλλά δεν ήταν αγαπημένοι όπως συνήθως. Υπήρχε μια σχετική ένταση και διαπληκτίζονταν καθόλη τη διάρκεια του ονείρου. Έστω και...

O Φυλακισμένος

O Φυλακισμένος

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη - Κοιτάω έξω από το παράθυρο. Ο ουρανός είναι γκρίζος και ο ήλιος κρύβεται πίσω από τα θυμωμένα σύννεφα. Τα πράσινα δέντρα στέκονται επιβλητικά κοιτώντας προς όλες τις πλευρές σαν άγρυπνοι φρουροί. Λες και χρειαζόμασταν περισσότερους από...

Γλυκό ψέμα

Γλυκό ψέμα

Ο Πέτρος, βαδίζει με τον σκύλο του στο πλακόστρωτο πεζοδρόμιο, φτάνουν στην είσοδο της πολυκατοικίας, ο Πέτρος κοντοστέκεται για δυό στιγμές και κάνει να γυρίσει πίσω, όμως ο σκύλος του τον σταματάει. Το χέρι του Πέτρου, υπακούοντας στον σκύλο, χτυπά το κουδούνι του...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Γλυκό ψέμα

Γλυκό ψέμα

Ο Πέτρος, βαδίζει με τον σκύλο του στο πλακόστρωτο πεζοδρόμιο, φτάνουν στην είσοδο της πολυκατοικίας, ο Πέτρος κοντοστέκεται για δυό στιγμές και κάνει να γυρίσει πίσω, όμως ο σκύλος του τον σταματάει. Το χέρι του Πέτρου, υπακούοντας στον σκύλο, χτυπά το κουδούνι του...

διττή μνήμη

διττή μνήμη

Ο χρόνος δεν κυλάει εδώ. Είναι ο χώρος φαρδύς, μια άπλα ανάμεσα σε δυο δάση, από εδώ με πεύκα, στην άλλη με ελιές και ο χρόνος, αν και υπάρχει τεράστια έκταση, παίρνει εκείνο το στενό ρυάκι, ήταν κάποτε ένα χειμαρρώδες ποτάμι και προχωρεί ο χρόνος, σκοντάφτει στις...

Α-ΝΟΣΤΟΣ

Α-ΝΟΣΤΟΣ

_ γράφει η Αγγελίνα Σοφιάδη - O Κωστής ένιωσε πολύ τυχερός όταν βρήκε τραπεζάκι στο καφέ. Τρία τραπέζια όλα κι όλα, στον πεζόδρομο, Σάββατο πρωί και η ανοιχτή αγορά του Πορτομπέλο είχε ήδη αρχίσει να αγκομαχά από τον κόσμο, κάτω από τον ανέλπιστο ήλιο του Λονδίνου. ...

3 σχόλια

3 Σχόλια

  1. Χριστίνα Σουλελέ

    Πολλές φορές, οι δυναμικοί άνθρωποι οχυρώνονται πίσω από την ασπίδα της αυτάρκειας και δεν αφήνουν τους άλλους να καταλάβουν τις πραγματικές τους ανάγκες. Δίνουν την εικόνα πως δεν έχουν ανάγκη κανέναν. Σίγουρα δεν είναι έτσι αλλά ο άλλος πώς να καταλάβει κι έτσι απομακρύνεται. Μου άρεσε ο μονόλογός σου Λένα, αν και με στενοχώρησε. Την καληνύχτα μου!

    Απάντηση
    • Χριστίνα Σουλελέ

      Μου άρεσε πολύ Λένα! Κράτα αυτό.

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου