Η προαγωγή

10.09.2017

Τρία χρόνια περίμενε ο Αντώνης αυτή τη στιγμή και τώρα δεν είχαν μείνει παρά μόνο είκοσι λεπτά. Καθισμένος στον καναπέ του σαλονιού προσπαθούσε να μαντέψει πως θα είναι το πρώτο βλέμμα που θα ανταλλάξουν. Θα του χαμογελάσει; Θα πέσει στην αγκαλιά του; Κι εκείνος τι έπρεπε να της πει; Να τη συγχωρέσει αμέσως ή να παρατείνει την αγωνία της, μια μικρή πληρωμή για τον πόνο που του προκάλεσε; Το τελευταίο σενάριο το απέρριψε με τη μια. Με το που θα την έβλεπε θα έπεφτε κι εκείνος στην αγκαλιά της και θα έκαναν μια καινούργια αρχή.

Δεκαπέντε λεπτά. Κοιτούσε το ρολόι κι ήταν σα να ήθελε με το βλέμμα του να το αναγκάσει να τρέξει και να τη δει να περνάει την πόρτα του σπιτιού του – που κάποτε ήταν και δικό της σπίτι – και να ξεκινήσει ξανά η ζωή τους, σαν να μην υπήρξε ποτέ εκείνο το απόγευμα της φυγής της.

Δέκα χρόνια γάμου κι όμως η Δέσποινα μέσα σε ένα απόγευμα τα διέγραψε λες κι ήταν μια στιγμή. Ο Αντώνης γύρισε από τη δουλειά και πάνω στο τραπέζι της κουζίνας, δίπλα από ένα πιάτο παγωμένα φασολάκια διάβασε το σημείωμα της “Στο είχα πει, η προαγωγή σου ήταν η μόνη λύση να σωθούμε. Τώρα δεν υπάρχει ελπίδα. Φεύγω…”. Κι όμως το μήνυμα που του έστειλε την προηγούμενη μέρα του γέννησε νέες ελπίδες.

Σηκώθηκε από τον καναπέ και πήγε μέχρι την κουζίνα. Πήρε μια μπύρα από το ψυγείο και βγήκε στο μπαλκόνι. Είχε σκοτεινιάσει από ώρα. Για λίγο σκοτείνιασε κι εκείνος όταν έφερε στο μυαλό του εκείνη την περίοδο της ζωής του.

Δεκαπέντε χρόνια δούλευε στην εταιρεία. Δεκαπέντε χρόνια ιδέες, ξενύχτια, ατελείωτες ώρες στο γραφείο… «Η θέση του διευθυντή είναι δίκη μου» της είχε πει και η Δέσποινα πίστεψε τα λόγια του μιας και δεν είχε κι άλλη επιλογή. Στην προαγωγή του Αντώνη στήριζε την ευτυχία της, την προοπτική της για μια καλύτερη ζωή.  Να ξεχάσει τις μέρες της ατέλειωτης μοναξιάς καθώς εκείνος έλειπε ώρες από το σπίτι, να πάψει να μετρά τα χρήματα που εκείνος της άφηνε κάθε πρωί στο κομοδίνο ώστε εκτός από τα ψώνια της ημέρας να καταφέρει να πάρει κάτι και για εκείνη (ίσως μια φθηνή μπλούζα στο κινέζικο της γωνίας ή το τεύχος του αγαπημένου της περιοδικού συνταγών)…

Βαρέθηκε τη μιζέρια Δέσποινα και όταν ο Αντώνης της ανακοίνωση την προοπτική να πάρει την θέση του διευθυντή στην εταιρεία μιας και ο προηγούμενος δεν άντεξε την πίεση και φούνταρε από την ταράτσα του κτηρίου, το μάτι της άστραψε. Μα τα πράγματα εξελίχθηκαν διαφορετικά. Λίγες μέρες αργότερα, ο Αντώνης μπήκε στο σπίτι με κατεβασμένο το κεφάλι και της ανακοίνωσε πως ο πρόεδρος έκανε διευθυντή τον Σταματίου και δεν άργησαν να ακουστούν και οι βροντές.

«Και σου έλεγα να τον έχεις από κοντά τον πρόεδρο. Ο Σταματίου είναι φίδι… Θα φύγω…» μουρμούριζε μια βδομάδα η Δέσποινα ώσπου μια μέρα μάζεψε τα μπογαλάκια της και ούτε πάτησε ξανά το πόδι της στο σπίτι.

Ο Αντώνης προσπάθησε, την παρακάλεσε να γυρίσει μα εκείνη δεν δέχτηκε ούτε να τον δει. Μόνο τη μέρα που ο δικηγόρος τους κάλεσε για τις τελικές υπογραφές του διαζυγίου συναντήθηκαν ξανά.

Δίκιο είχε. Δεν της πρόσφερα ότι άξιζε, σκέφτηκε ο Αντώνης και μπήκε ξανά στο σαλόνι. Κοίταξε για ακόμη μια φορά το ρολόι του. Δέκα λεπτά. Ο χρόνος δεν κυλούσε. Στάθηκε μπροστά στον καθρέφτη. Δεν ήταν σίγουρος αν τα ρούχα που αγόρασε το πρωί ήταν κατάλληλα για  επανασύνδεση ή αν το νέο του κούρεμα θα της άρεσε. Επανασύνδεση; Πώς ήταν σίγουρος πως ο σκοπός που του ζήτησε η Δέσποινα να συναντηθούν ήταν η επανασύνδεση; Η αμφιβολία έσβησε το χαμόγελο από το πρόσωπο του.

Πήρε το κινητό του και διάβασε ξανά το μήνυμα της: «Το απόγευμα, κατά τις οχτώ θα περάσω από το σπίτι…». Τίποτα άλλο. Μια πρόταση που ο Αντώνης εδώ και μια μέρα δεν μπήκε στον κόπο να την αναλύσει περισσότερο. Κάποια στιγμή, καθώς ανέβαινε τις κυλιόμενες σκάλες του εμπορικού όπου είχε πάει για να της αγοράσει το αγαπημένο της άρωμα, τρύπωσε στο μυαλό του ένα ερωτηματικό για το λόγο της επίσκεψης τρία χρόνια μετά, αλλά τη στιγμή που έμπαινε στο κατάστημα των καλλυντικών το χαμόγελο της που πλημμύρισε το μυαλό του, έσβησε όλα τα ερωτηματικά. Να που όμως τώρα έκαναν πάλι την εμφάνιση τους.

Το κουδούνι ακούστηκε. Ο ήχος τον έκανε να γυρίσει ξανά το βλέμμα στο ρολόι. Οχτώ ακριβώς. Έστρωσε τα μανίκια του πουκαμίσου του και διόρθωσε λίγο τα μαλλιά του. Στάθηκε για λίγο πίσω από την πόρτα και πήρε μια βαθιά ανάσα.  

Αμηχανία. Αυτό ένιωσε όταν την είδε να στέκεται μπροστά του. Είχε αλλάξει: η στάση του σώματος της, τα ρούχα της, η φωνή της… όλα ήταν διαφορετικά.

Όσο στεκόταν όρθιοι, η Δέσποινα είχε καρφώσει το βλέμμα της στο δικό του σα να ήθελε να το αποτρέψει να απλωθεί στη φουσκωμένη της κοιλιά.

Είχαν περάσει ήδη δέκα λεπτά που καθόταν ο ένας απέναντι από τον άλλο χωρίς να μιλούν. Ο Αντώνης προσπαθούσε να βρει απαντήσεις για τις εξελίξεις στη ζωή της, για το λόγο της επίσκεψης της ώσπου εκείνη έσπασε τη σιωπή.  

«Μετά το θάνατο του προέδρου, ο Σταματίου θα πάρει τη θέση του. Είναι ευκαιρία για εσένα να πάρεις τη θέση του διευθυντή. Του μίλησα… Είναι σύμφωνος…» είπε και σηκώθηκε από τη θέση της. Καθώς ετοιμαζόταν να κλείσει την πόρτα πίσω της στάθηκε. «Μη χάσεις για δεύτερη φορά την προαγωγή».

Ο χτύπος της πόρτας έβγαλε τον Αντώνη από τις σκέψεις του. Βγήκε στο μπαλκόνι και την είδε να διασχίζει τον κήπο. Το τρίξιμο της σιδερένιας πόρτας έδωσε σήμα στον οδηγό του μαύρου τζιπ που βρισκόταν παρκαρισμένο μπροστά από το σπίτι να κατέβει. Ο Σταματίου αφού την έκλεισε τρυφερά στην αγκαλιά του της άνοιξε την πόρτα του συνοδηγού και χάθηκαν στη στροφή. Μαζί τους χάθηκε και η ζωή του Αντώνη.

 

_

γράφει ο Χάρης Γαντζούδης

 

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ. Μεγάλη εφεύρεση του ανθρώπου. Εκτός των πολλαπλών χρήσεών του και εφαρμογών, έχει γίνει απαραίτητο συμπλήρωμα, ας το πούμε κι’ έτσι, της καθημερινότητάς μας είτε μέσα στο σπίτι είτε έξω απ΄ αυτό. Αν τύχει και συμβεί κάποια βλάβη στο δίκτυο και δεν...

Το φλερτ

Το φλερτ

_ γράφει ο Νίκος Πουλικίδης _ Η οθόνη του κινητού αναβόσβηνε. Μόλις ήρθε το μήνυμα από το αγόρι της. Περιχαρής πληκτρολόγησε την απάντηση αγάπης. Όλα ήταν τόσο αυτοματοποιημένα πλέον. Η αγάπη μπορούσε να βρει καταφύγιο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, να γίνει story...

Ανώνυμος τόπος

Ανώνυμος τόπος

Δεν ξέρω πως βρέθηκα εδώ σε αυτήν την παραλία να κοιτάζω τους γλάρους και να γεύομαι την μεθυστική αλμύρα της ατίθασης θάλασσας, το μόνο που επιθυμώ είναι να παραμείνω σε αυτόν τον αλλόκοτο τόπο που μου μιλά μέσα από τα τοπία του. Πριν λίγο τα χέρια μου άγγιξαν τα...

Η μάσκα

Η μάσκα

Μόλις πριν λίγα χρόνια, έβλεπε κανείς αραιά και πού, κανέναν ξένο, κυρίως Κινέζο- εύκολα εντοπίζεις την Εθνικότητά του,- να περιδιαβαίνει τους Αρχαιολογικούς χώρους του τόπου, σαν τουρίστας, φορώντας, περιέργως, χειρουργική μάσκα. Δεν ήξερα τι να υποθέσω. Να ήταν ο...

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Μ’ αρέσει να φτιάχνω πρωινό για τα παιδιά μου. Έρχονται στο σπίτια πια μόνο τις Κυριακές. Δουλειά, σπουδές, τρεχάματα, που να προλάβουν και αυτά. Τηγανίζω 2 αυγά και βράζω άλλα δύο δίπλα. Έτσι ήταν πάντα οι γιοι μου, ο ένας μέρα, ο...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Μ’ αρέσει να φτιάχνω πρωινό για τα παιδιά μου. Έρχονται στο σπίτια πια μόνο τις Κυριακές. Δουλειά, σπουδές, τρεχάματα, που να προλάβουν και αυτά. Τηγανίζω 2 αυγά και βράζω άλλα δύο δίπλα. Έτσι ήταν πάντα οι γιοι μου, ο ένας μέρα, ο...

Η απεργία

Η απεργία

Ο προϊστάμενος βγήκε απ’ το υπερυψωμένο γραφείο του διευθυντή, ακούμπησε στα κάγκελα και κοίταξε τους εργάτες που ήταν μαζεμένοι από κάτω. Όλα τα κεφάλια στράφηκαν στο μέρος του. -Ο κύριος Ηρακλής θέλει να κουβεντιάσει με την αντιπροσωπεία σας, είπε. Τέσσερις εργάτες...

Μια Φιλία

Μια Φιλία

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Υπάρχει άραγε φιλία ανάμεσα σε έναν άντρα και μια γυναίκα; Αυτό ίσως είναι το πιο αμφιλεγόμενο και σίγουρα ακόμη αναπάντητο ερώτημα της ιστορίας του ανθρώπου. Πιο εύκολα τετραγωνίζεται ο κύκλος. Οι απόψεις χωρίζονται σε ομάδες σαν το...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου