Η προσμονή

15.12.2017

Χρόνια τώρα παλεύω

στην κορυφή να φτάσω

και να φανταστείς

δεν είναι τίποτα σπουδαίο.

 

Μια μικρή πλαγιά

στην άκρη του χωριού μου.

Μόνο μια φορά μικρή

κατάφερα να σκαρφαλώσω

και να δω τα μυστήρια

του κόσμου τούτου.

 

Από τότε παλεύω

εκεί ψηλά ν’ ανέβω.

Ένα αόρατο χέρι με κρατάει

καρφωμένη στη γήινη ζωή μου.

 

Συχνά παραπαίω

μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας

κυνηγάω χίμαιρες

και με κατατρέχουν φαντάσματα.

Στην αρχή της νιότης μου

βαριόμουνα νωρίς

εγκατέλειπα την προσπάθεια,

κυνήγι εύκολο η χαρά

σ’ ένα ανυποψίαστο αύριο.

 

Αργότερα βάρυναν τα πόδια μου

η ψυχή μου αλυσοδέθηκε στην πέτρα.

Όλο λέω να ξεκινήσω

μα  γι’ αύριο τ’ αναβάλλω.

 

Δύσκολο, θαρρώ, πως είναι

τις Συμπληγάδες να περάσω.

 

Ακονίζω τα φτερά μου

να πετάξω

αλλά μένει το πέταγμα μισό.

 

Αύριο, λέω,

δεν πειράζει.

 

Τίποτα πια δε  με λυτρώνει,

κι αυτός ο έρωτας

στην αρχή του δυναμίτης,

μα έμεινε μόνο το φιτίλι,

χωρίς φωτιά

το πάθος κοιμήθηκε νωρίς.

 

Κι εσύ, που είπες

πως θα με σώσεις

από του κόσμου τούτου τα δεινά,

δε  φάνηκες ακόμα.

 

Μονάχη πρέπει να σωθώ

να προλάβω τη φθορά

πριν πέσω στον  γκρεμό.

 

Μετρώντας  τα χρόνια μου

θρηνώ για τα περασμένα

ή για λύπες μελλούμενες

θαρρείς και μπορώ να τις προλάβω.

 

Τώρα στη δύση της ζωής μου

το ίδιο σαράκι με κατατρώει

να κάνω το ταξίδι.

Ή τώρα ή ποτέ.

Τα τείχη θα γκρεμίσω

τους δράκους θα σκοτώσω

και θα φωτίσω την ψυχή μου.

 

Απόφαση το πήρα

να εκδικηθώ τα όνειρά μου.

Αύριο, λέω,

και μέσα  σ’ αυτό το αύριο

κλείνω την ύπαρξή μου.

 

Ήρθε η νύχτα,

κοίμισε τις σκέψεις,

έσβησε το φως της προσδοκίας

κι έπεσε  βαριά  στα βλέφαρά μου.

Κύλησαν τα λιγοστά μου χρόνια

σαν το νερό της πηγής

που ποτέ δεν ήπια.

 

Κοιτάζω το ρολόι.

Δώδεκα και μισή.

Μπροστά μου, αλίμονο, ο Καβάφης

 

Δώδεκα και μισή πώς πέρασε η ώρα.

Δώδεκα και μισή πώς πέρασαν τα χρόνια.

_

γράφει η Μαρία Πολίτη





Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

O κόσμος μας

O κόσμος μας

Πόσο μικρή στα αλήθεια, μοιάζει η ζωή; Πόσο ασύστολα, παλεύει με τον χρόνο; σαν συμπυκνώνεται, σε μια μόνο στιγμή σε ένα παιχνίδι, που σε βρίσκει πάντα μόνο.   Πόσο μικρός μοιάζει ο κόσμος μας, αλήθεια;  σε ένα σύμπαν που ατέλειωτο φαντάζει όταν το συναίσθημα,...

Άνταμ Τολέντο: Καρδιά μου θυμήσου να γυρίσεις σπίτι νωρίς

Άνταμ Τολέντο: Καρδιά μου θυμήσου να γυρίσεις σπίτι νωρίς

Μπορείς να με λες Αδάμ ή ό, τι σου αρέσει Λέω στον φίλο μου Ρούμπιν στο όνειρό μου   Ξέρεις τι εννοώ Ρούμπιν Δώσε μου την εντολή σου Δώσε μου τις παραγγελίες σου   Είμαστε και τα δύο παιχνιδιάρικα παιδιά που συμπεριφέρονται σαν ενήλικες που θέλουν να γίνουν διάσημοι...

Αμείωτη ταλάντωση

Αμείωτη ταλάντωση

Και σιγανά είπε: «Είμαι λυπημένη Έχω κατάθλιψη Χρειάζομαι βοήθεια  την χρειάζομαι τώρα Γιατί είμαι εδώ πνιγμένη  Σε μία θάλασσα από ατυχή συμβάντα  και λάθος υποθέσεις Τη θεραπεύεις; Αυτή την έλλειψη γνώσεων που κυλά στα δικά μου  τα γονίδια Τη μαγεύεις; Την μάζωξη...

Εν συντομία

Εν συντομία

Σκηνοθετούσε τη ζωή αρνιόταν την ανατομία του χρόνου ερωτοτροπούσε με τα προσωποποιημένα όνειρα βάδιζε πάνω σε θραύσματα νεκρών τρεφόταν με άγριο ρεαλισμό αγαπούσε τις πληγές των εβένινων πλασμάτων μετρούσε τις γραμμές του πεπρωμένου πάντα κατέληγαν σε θηλιές άγγιζε...

Γόρδιος δεσμός

Γόρδιος δεσμός

Δεκαπέντε πουλιά σε χρώμα χακί τα φτερά μας ξύρισαν σήμερα. Αναπνεύσαμε κάπως βαριά Αργά το απόγευμα Ιούνη του ‘20 σαν πέρασαν τα θεριά στον αέρα τρώγοντας τις σκεπές απ' τις παλιές οικοδομές. Τις σκέψεις κάρφωσαν σαν πόνο στο στομάχι κι ας είπαν άσκηση πως ήταν....

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Γόρδιος δεσμός

Γόρδιος δεσμός

Δεκαπέντε πουλιά σε χρώμα χακί τα φτερά μας ξύρισαν σήμερα. Αναπνεύσαμε κάπως βαριά Αργά το απόγευμα Ιούνη του ‘20 σαν πέρασαν τα θεριά στον αέρα τρώγοντας τις σκεπές απ' τις παλιές οικοδομές. Τις σκέψεις κάρφωσαν σαν πόνο στο στομάχι κι ας είπαν άσκηση πως ήταν....

Ερωτικό

Ερωτικό

  γράφει η Άντια Αδαμίδου - Ερωτικό oι πόλεις συντρίβονται λίγο πριν εκτοξευθούμε στο φως μη με κοιτάζεις έτσι μόνο δώσε μου ένα μενεξέ του απρίλη -μα είναι χειμώνας- μια σταγόνα της αυγής -μα εδώ είναι έρημος- κοίταξε από το παράθυρό σου βλέπεις ό,τι βλέπεις δεν...

Πώς να ξεδιπλώσεις μια προσωπικότητα

Πώς να ξεδιπλώσεις μια προσωπικότητα

Ξεδιπλώνεις τον χάρτη και ψάχνεις για λαβύρινθο σε μια εικόνα ενός καθρέφτη μίας ασαφούς μάζας   Μπορείς να μυρίσεις τον δίχως βάρος καπνό του μελανιού του συγγραφέα προσπαθώντας να δημιουργήσει νέους κόσμους   Ένας σκοτεινός πίνακας σε χαρτί Μπορείτε να δεις...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου