Η προσμονή

15.12.2017

Χρόνια τώρα παλεύω

στην κορυφή να φτάσω

και να φανταστείς

δεν είναι τίποτα σπουδαίο.

 

Μια μικρή πλαγιά

στην άκρη του χωριού μου.

Μόνο μια φορά μικρή

κατάφερα να σκαρφαλώσω

και να δω τα μυστήρια

του κόσμου τούτου.

 

Από τότε παλεύω

εκεί ψηλά ν’ ανέβω.

Ένα αόρατο χέρι με κρατάει

καρφωμένη στη γήινη ζωή μου.

 

Συχνά παραπαίω

μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας

κυνηγάω χίμαιρες

και με κατατρέχουν φαντάσματα.

Στην αρχή της νιότης μου

βαριόμουνα νωρίς

εγκατέλειπα την προσπάθεια,

κυνήγι εύκολο η χαρά

σ’ ένα ανυποψίαστο αύριο.

 

Αργότερα βάρυναν τα πόδια μου

η ψυχή μου αλυσοδέθηκε στην πέτρα.

Όλο λέω να ξεκινήσω

μα  γι’ αύριο τ’ αναβάλλω.

 

Δύσκολο, θαρρώ, πως είναι

τις Συμπληγάδες να περάσω.

 

Ακονίζω τα φτερά μου

να πετάξω

αλλά μένει το πέταγμα μισό.

 

Αύριο, λέω,

δεν πειράζει.

 

Τίποτα πια δε  με λυτρώνει,

κι αυτός ο έρωτας

στην αρχή του δυναμίτης,

μα έμεινε μόνο το φιτίλι,

χωρίς φωτιά

το πάθος κοιμήθηκε νωρίς.

 

Κι εσύ, που είπες

πως θα με σώσεις

από του κόσμου τούτου τα δεινά,

δε  φάνηκες ακόμα.

 

Μονάχη πρέπει να σωθώ

να προλάβω τη φθορά

πριν πέσω στον  γκρεμό.

 

Μετρώντας  τα χρόνια μου

θρηνώ για τα περασμένα

ή για λύπες μελλούμενες

θαρρείς και μπορώ να τις προλάβω.

 

Τώρα στη δύση της ζωής μου

το ίδιο σαράκι με κατατρώει

να κάνω το ταξίδι.

Ή τώρα ή ποτέ.

Τα τείχη θα γκρεμίσω

τους δράκους θα σκοτώσω

και θα φωτίσω την ψυχή μου.

 

Απόφαση το πήρα

να εκδικηθώ τα όνειρά μου.

Αύριο, λέω,

και μέσα  σ’ αυτό το αύριο

κλείνω την ύπαρξή μου.

 

Ήρθε η νύχτα,

κοίμισε τις σκέψεις,

έσβησε το φως της προσδοκίας

κι έπεσε  βαριά  στα βλέφαρά μου.

Κύλησαν τα λιγοστά μου χρόνια

σαν το νερό της πηγής

που ποτέ δεν ήπια.

 

Κοιτάζω το ρολόι.

Δώδεκα και μισή.

Μπροστά μου, αλίμονο, ο Καβάφης

 

Δώδεκα και μισή πώς πέρασε η ώρα.

Δώδεκα και μισή πώς πέρασαν τα χρόνια.

_

γράφει η Μαρία Πολίτη





Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Του πεπρωμένου σκάλες

Του πεπρωμένου σκάλες

Ανηφοριές, κατηφοριές έχει η ζωή μεγάλες κύκλους διαγράφουν οι στιγμές όμορφες, γκρίζες κι άλλες του πεπρωμένου σκάλες . Όταν η λύπη σου χτυπά απρόσκλητη την πόρτα δοκιμασία που ζητά υπομονής την νότα . Πολλών σου στόχων το βουνό απότομο κι οδυνηρό θα το ανεβείς...

Βερούκης

Βερούκης

ΒΕΡΟΥΚΗΣ Ο μάστορας Βερούκης, συνεργείο ονομαστό,  μόνος ήρθε απ’ το χωριό, 17 στα 18, έφτυσε αίμα, να το ανοίξει, δούλευε σαν το σκυλί, μα η ζωή καλή μαζί του, έγινε κάποιος και αυτός, έχει πια 6 υπαλλήλους, χρειάζεται και έβδομο, του προτείνανε παιδί, πατριώτη, απ’...

πλάκες – συγγράμματα

πλάκες – συγγράμματα

  Στην ακατάστατη μάντρα των αζήτητων αναμνήσεων θα βρεις τις πλάκες με τα συγγράμματα, τα ρητά  που ανακατεμένα πια δε βγάζουν νόημα. Μόνο σε μπερδεύουν, το μηδέν και το άγαν, το τίποτα με το άπαν, η δόξα συναντά τη λόξα και οι προσευχές τις κατάρες. Τα ονόματα...

Στην ερημιά της ελπίδας

Στην ερημιά της ελπίδας

Η μέρα τελειώνει, το φως χαμηλώνει η δύση αρπάζει φωτιά και ματώνει ο ήλιος βαθιά στον ορίζοντα γέρνει στην μοναξιά της ελπίδας μια αχτίδα του στέλνει   Η νύχτα που φέρνει μια μπόρα θυμώνει η αγάπη μονάχη στο κρύο παγώνει της βροχής οι ριπές αντηχούν στο περβάζι...

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Διαβάστε κι αυτά

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Απογραφή

Απογραφή

Απόψε είχαμε απογραφή. Με επισκέφθηκαν όλες μου απελπισίες μαζεμένες.  Εγώ δεν είχα ιδέα – ποτέ δεν με ενημέρωσε καμία πριν έρθει. Με έπιασαν απροετοίμαστο. Πώς επισκέπτεσαι τον άλλο τέτοια ώρα κυρά μου; Είχα τροχιοδρομήσει να ζήσω μια ευτυχία – στον ύπνο μου....

Ρότα τ’ αγνώστου

Ρότα τ’ αγνώστου

Με τ’ ανοιξιάτικο αεράκι ένα πρωί, πανιά θ’ ανοίξω πάλι στο γαλάζιο, παίρνοντας μια βαθειά αναπνοή, της θάλασσας τις στράτες σαν διαβάζω. Η βάρκα μου ένα όμορφο σκαρί, σε ταρσανά χτισμένο με μεράκι, να σκίζει τα νερά και να ‘ν’ γερή, με μένα καπετάνιο στο δοιάκι. Ο...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου