Η πόρτα δεξιά

28.11.2016

Η πόρτα δεξιά·

τι στέκεις και τη θωρείς;

τη θύρα δε γνωρίζεις

μηδέ τα γράμματα, ευθύς

και το κεφάλι στρίβεις;

 

Τι νόμιζες, θ' άφηνα

τα χρόνια τα δικά μου

να γίνουν παραλήρημα

μέχρι τα στερνά μου;

 

Βήματα που θέλησα

με σε ν’ ευλογήσουν

στιγμές παντοτινές χαράς

μήπως και τάχα λείψουν;

 

Δε σκέφτηκες, δεν έπραξες

όπως η λογική διέπει

του παραλόγου θέατρο

αυτό το αποτρέπει.

 

Μα, ζήτησες αγόγγυστα

ακούραστα να βρεις

λιμάνια αλλού, απάνεμα

τρόπους πλείστους να εφεύρεις.

 

Στα μάτια μου θέλησες

στάχτη εσύ να ρίξεις

μα, λογάριασες άσκοπα·

τι θέλεις ν’ αποδείξεις;

 

Η πόρτα γράφει δεξιά·

σύρε κι ακολούθα

τα βέλη που εχάραξα

εγώ η ξανθομαλλούσα.

 

Να πάρεις μιαν απόφαση

θες μείνε, θέλεις φύγε

μα, λάθη που πονούν σκληρά

μάζεψέ τα και σύρε.

 

Στο καλό, στην Παναγιά

και στου Χριστού τα μέρη

άραξε πια μονομιάς

βρες εκεί λημέρι.

 

Ήσυχο, απάνεμο

θα βρεις για λιμάνι

απόμακρες οι σκέψεις σου,

ύπνος θα σε πιάνει;

 

Για τις τυχόν παράνομες

βλέψεις σου και προβλέψεις

άνομες, ανεπίτρεπτες·

τι τάχα να πιστέψεις;

 

Ήσουν είσαι και θα ζεις

πάντα μες το μυαλό μου

άσχετα αν εβρέθηκε

λύση μέσα στο μυαλό μου.

 

Λένε και μονολογούν

ζευγάρια και γιαγιάδες

την τύχη τους καλοτυχούν,

τι κι αν ζήσαν μπελάδες;

 

Φωνές, καυγάδες γίνανε

θηλιές και τους επνίξαν

τα όνειρά τους χάθηκαν

κι αυτοί τα στερηθήκαν.

 

Γι’ αυτό έχω να σας πω

κάτι να σας προϊδεάσω

την τύχη μας στα χέρια μας

κρατάμε, πριν το χάσω.

 

Το μήνυμα που θέλησα

σε μας ν’ απευθύνω

καρδιές, ψυχές αληθινές

στον κάθε Βαλεντίνο.

_

γράφει η Άννα Ζανιδάκη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Θάλασσα

Θάλασσα

Ώω θάλασσα θεά θεούς θεριεύεις θνητούς θρηνείς θύελλες θερίζεις σύμπαντα καθρεφτίζεις - Ώω θάλασσα θεά ορίζοντες κλωθείς, τους ουρανούς ποθείς πλανήτες σαγηνεύεις τα πάθη γαληνεύεις - Ώω θάλασσα Θεά θωρείς με μάτια γαλανά πλέκεις θεόρατα μαλλιά δοσμένα στου Αιόλου τα...

Κανένα παιδί δεν είναι ανήμπορο

Κανένα παιδί δεν είναι ανήμπορο

Σε εκείνον που πονάει πιο ηχηρά ζητούσαν από παιδί να σωπάσει. Σε εκείνον που πονούσε σθεναρά ζητούσαν συγνώμη αφού είχε σπάσει. Πράξεις ισοδύναμες με χτυπήματα και λόγια που τον έπνιγαν σαν κύματα ή τον ξέσκιζαν σαν θαλάσσια ζώα, της φαντασίας όλων μας αποκυήματα....

Μια ήσυχη φιγούρα

Μια ήσυχη φιγούρα

Ήσυχη φιγούρα, ήσυχη προσωπικότητα που ταράζει άλλων τα νερά. Όχι και τόσο κοινωνική, ανήκει χωρίς να είναι ολόκληρη εκεί. Θέλησε να ζήσει διαφορετικά, με όνειρα και χωρίς σταθμά. Μα μάταιες σκέψεις ξεπρόβαλαν και μια πραγματικότητα αναπόφευκτη, Και στερνή της γνώση...

Σείριος

Σείριος

Σε είδα σήμερα Μυστική μου ερωμένη. Μικρή μελαγχολική απροστάτευτη με έψαχνες χωρίς να ξέρεις το γιατί σε έψαχνα σε έβρισκα σε έχανα. Και ήσουν παντού δεν ήθελα να σου μιλώ να σε αρπάξω ήθελα να καταστρέψω τη εύθραυστη ηρεμία σου Να σου γυμνώσω τα στήθη Να τα δαγκώσω...

Το φως δεν επαιτεί…

Το φως δεν επαιτεί…

- γράφει η Θεοδοσία Αργυράκη - Ασαργιωτάκη - Με αλαζονεία λεηλατήθηκε, δε νικήθηκε  ότι αναστήθηκε στο φως είναι εκεί  στις παγωμένες αίθουσες κραυγάζει με τέχνης ρωμαλέα, αιώνια φωνή. __Δεν σου ανήκω, δεν είμαι εδώ θρηνούν τα ακρωτηριασμένα μέλη μου  με το ρυθμό της...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Το φως δεν επαιτεί…

Το φως δεν επαιτεί…

- γράφει η Θεοδοσία Αργυράκη - Ασαργιωτάκη - Με αλαζονεία λεηλατήθηκε, δε νικήθηκε  ότι αναστήθηκε στο φως είναι εκεί  στις παγωμένες αίθουσες κραυγάζει με τέχνης ρωμαλέα, αιώνια φωνή. __Δεν σου ανήκω, δεν είμαι εδώ θρηνούν τα ακρωτηριασμένα μέλη μου  με το ρυθμό της...

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Πού να ’ξερες γέρο Έρνεστ πως θα γινόμασταν συμμαθητές   στην Αίθουσα του Ανοιχτού Ορίζοντα μαζί να έρπουμε με μάτια δακρυσμένα   Και εγώ σαν ένας από σένα να βλέπω, να μιλώ και  να απορώ Τι Λάθος Έκανα  όταν ξεκίνησα να Ζω και να Aγαπώ τη Θάλασσα   Ω!...

Μοναχικά Χριστούγεννα

Μοναχικά Χριστούγεννα

Έστρωσε το πιο όμορφο, χριστουγεννιάτικο τραπέζι  το γέμισε με καλούδια, τίποτα να μην λείπει έβαλε και την μουσική, στη διαπασών να παίζει να μην ακούγονται τόσο πολύ, της μοναξιάς οι χτύποι.   Γέμισε τα ποτήρια μέχρι πάνω, με κρασί κι ελπίζει πως κάποιος απόψε...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. Αννα Ζανιδακη

    Ευστοχότατη η αναφορή έμμεση,στο δεινό μας πεζογράφο Νίκο Καζαντζάκη.καθώς παρομοιάζεται με τους πολιτικούς,ως επάγγελμα,που θα πρεπε να το χουν απλά λειτούργημα ,αλλά στην Ελλάδα ζούμε όλοι.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου