Η πόρτα δεξιά

28.11.2016

Η πόρτα δεξιά·

τι στέκεις και τη θωρείς;

τη θύρα δε γνωρίζεις

μηδέ τα γράμματα, ευθύς

και το κεφάλι στρίβεις;

 

Τι νόμιζες, θ' άφηνα

τα χρόνια τα δικά μου

να γίνουν παραλήρημα

μέχρι τα στερνά μου;

 

Βήματα που θέλησα

με σε ν’ ευλογήσουν

στιγμές παντοτινές χαράς

μήπως και τάχα λείψουν;

 

Δε σκέφτηκες, δεν έπραξες

όπως η λογική διέπει

του παραλόγου θέατρο

αυτό το αποτρέπει.

 

Μα, ζήτησες αγόγγυστα

ακούραστα να βρεις

λιμάνια αλλού, απάνεμα

τρόπους πλείστους να εφεύρεις.

 

Στα μάτια μου θέλησες

στάχτη εσύ να ρίξεις

μα, λογάριασες άσκοπα·

τι θέλεις ν’ αποδείξεις;

 

Η πόρτα γράφει δεξιά·

σύρε κι ακολούθα

τα βέλη που εχάραξα

εγώ η ξανθομαλλούσα.

 

Να πάρεις μιαν απόφαση

θες μείνε, θέλεις φύγε

μα, λάθη που πονούν σκληρά

μάζεψέ τα και σύρε.

 

Στο καλό, στην Παναγιά

και στου Χριστού τα μέρη

άραξε πια μονομιάς

βρες εκεί λημέρι.

 

Ήσυχο, απάνεμο

θα βρεις για λιμάνι

απόμακρες οι σκέψεις σου,

ύπνος θα σε πιάνει;

 

Για τις τυχόν παράνομες

βλέψεις σου και προβλέψεις

άνομες, ανεπίτρεπτες·

τι τάχα να πιστέψεις;

 

Ήσουν είσαι και θα ζεις

πάντα μες το μυαλό μου

άσχετα αν εβρέθηκε

λύση μέσα στο μυαλό μου.

 

Λένε και μονολογούν

ζευγάρια και γιαγιάδες

την τύχη τους καλοτυχούν,

τι κι αν ζήσαν μπελάδες;

 

Φωνές, καυγάδες γίνανε

θηλιές και τους επνίξαν

τα όνειρά τους χάθηκαν

κι αυτοί τα στερηθήκαν.

 

Γι’ αυτό έχω να σας πω

κάτι να σας προϊδεάσω

την τύχη μας στα χέρια μας

κρατάμε, πριν το χάσω.

 

Το μήνυμα που θέλησα

σε μας ν’ απευθύνω

καρδιές, ψυχές αληθινές

στον κάθε Βαλεντίνο.

_

γράφει η Άννα Ζανιδάκη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι ταινίες της εβδομάδας

Γυναίκα

Γυναίκα

Ρόδο εσύ της άνοιξης, αστέρι της καρδιάς μας γλυκιά νότα της ποίησης, πηγή της ομορφιάς μας. Με σένα η μέρα ξεκινά και η ζωή αρχίζει με σένα αγάλλεται η αυγή κι ο έρωτας ανθίζει.   Κάθε ανάσα σου, πνοή, κάθε σου γέλιο, ελπίδα απάγκιο και αναπνοή, μέσα στην...

φαντάσου

φαντάσου

στον John Lennon    φαντάσου  γαλάζιο σύννεφο στου ορίζοντα τη ράχη  στάλες αγάπης να ραντίζουν τις καρδιές μας  της λήθης άγγιγμα να γίνεται το δάκρυ  κραυγές που ενώθηκαν σε μία οι πληγές μας   φαντάσου  πρασινοκίτρινο χειμέριο λουλούδι  ευωδιάζει μέσ’ στα...

Σ’ αγαπώ σαν το αλάτι

Σ’ αγαπώ σαν το αλάτι

Σ' αγαπώ σαν το αλάτι και σαν την άσπρη ζάχαρη πως την πίκρα μου να κρύψω στη ζωή την άχαρη Να 'σαι το ξινό λεμόνι το γλυκό αμύγδαλο να 'σαι το νερό στην βρύση το κρασί στο δίλαβο Να 'σαι ο γλυκός καφές μου φρούτο στο καλάθι μου να δροσίζεις τις βραδιές μου σαν μετρώ...

Αρμονία και ολοκλήρωση

Αρμονία και ολοκλήρωση

Της ψυχής μου το άδειο κατώφλι είναι γεμάτο από το βλέμμα της απουσίας σου. Οι θύμησες, ρεμβασμός και θεία λειτουργία, ρυθμικός χορός και θυσία στης μνήμης το βωμό και η νοσταλγία κρυφή σπονδή στο χρόνο να έχουν και πάλι τα όνειρα αρχή και χρώμα. Της ψυχής σου τ’...

Επίκληση γοερά χαμογελώντας

Επίκληση γοερά χαμογελώντας

Σ’ αχούς ασκητικούς ξέφρενο λαμνοκόπι, με λάβρους αυλούς κυλά το υδροκόπι. Της πεθυμιάς τα χείλη την φαντασιά φιλούν, σε ξομπλιαστό μαντήλι γλυκάνισο σφαλνούν. Σε ίσκιους ηλιοδέσμιους απόκαμα να ζω κι ό,τι δεν υποπτεύθηκα με φόβο αναζητώ. Αρχή, συγκίνησες, χαρές,...

Διαβάστε κι αυτά

Επίκληση γοερά χαμογελώντας

Επίκληση γοερά χαμογελώντας

Σ’ αχούς ασκητικούς ξέφρενο λαμνοκόπι, με λάβρους αυλούς κυλά το υδροκόπι. Της πεθυμιάς τα χείλη την φαντασιά φιλούν, σε ξομπλιαστό μαντήλι γλυκάνισο σφαλνούν. Σε ίσκιους ηλιοδέσμιους απόκαμα να ζω κι ό,τι δεν υποπτεύθηκα με φόβο αναζητώ. Αρχή, συγκίνησες, χαρές,...

Παξοί

Παξοί

Στων Επτανήσων τον ιστό σαν πίνακας ζωγραφιστό ένα νησάκι σπάνιο το κάλλος του ουράνιο   Γαλαζοπράσινα νερά καθάρια κρυσταλλένια ο ήλιος λούζει από ψηλά μ αστράκια ασημένια   Ο Ποσειδώνας διάλεξε την Κέρκυρα για στόχο και με την Τρίαινα έκοψε κομμάτι από τον...

Το τέλος

Το τέλος

Τα πάντα έχουν ένα τέλος. Τέλος καλό, τέλος στυφό ή θλιβερό. Το τέλος που μας αξίζει ή μας πρέπει ό,τι η μοίρα έχει γράψει ή προβλέπει για να κλείσει την αυλαία της ζωής.   Το ταξίδι, κάποτε τελειώνει ο κύκλος της ζωής, πρέπει να κλείσει. Μόνοι γεννιόμαστε και...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. Αννα Ζανιδακη

    Ευστοχότατη η αναφορή έμμεση,στο δεινό μας πεζογράφο Νίκο Καζαντζάκη.καθώς παρομοιάζεται με τους πολιτικούς,ως επάγγελμα,που θα πρεπε να το χουν απλά λειτούργημα ,αλλά στην Ελλάδα ζούμε όλοι.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου