Η πόρτα δεξιά

28.11.2016

Η πόρτα δεξιά·

τι στέκεις και τη θωρείς;

τη θύρα δε γνωρίζεις

μηδέ τα γράμματα, ευθύς

και το κεφάλι στρίβεις;

 

Τι νόμιζες, θ' άφηνα

τα χρόνια τα δικά μου

να γίνουν παραλήρημα

μέχρι τα στερνά μου;

 

Βήματα που θέλησα

με σε ν’ ευλογήσουν

στιγμές παντοτινές χαράς

μήπως και τάχα λείψουν;

 

Δε σκέφτηκες, δεν έπραξες

όπως η λογική διέπει

του παραλόγου θέατρο

αυτό το αποτρέπει.

 

Μα, ζήτησες αγόγγυστα

ακούραστα να βρεις

λιμάνια αλλού, απάνεμα

τρόπους πλείστους να εφεύρεις.

 

Στα μάτια μου θέλησες

στάχτη εσύ να ρίξεις

μα, λογάριασες άσκοπα·

τι θέλεις ν’ αποδείξεις;

 

Η πόρτα γράφει δεξιά·

σύρε κι ακολούθα

τα βέλη που εχάραξα

εγώ η ξανθομαλλούσα.

 

Να πάρεις μιαν απόφαση

θες μείνε, θέλεις φύγε

μα, λάθη που πονούν σκληρά

μάζεψέ τα και σύρε.

 

Στο καλό, στην Παναγιά

και στου Χριστού τα μέρη

άραξε πια μονομιάς

βρες εκεί λημέρι.

 

Ήσυχο, απάνεμο

θα βρεις για λιμάνι

απόμακρες οι σκέψεις σου,

ύπνος θα σε πιάνει;

 

Για τις τυχόν παράνομες

βλέψεις σου και προβλέψεις

άνομες, ανεπίτρεπτες·

τι τάχα να πιστέψεις;

 

Ήσουν είσαι και θα ζεις

πάντα μες το μυαλό μου

άσχετα αν εβρέθηκε

λύση μέσα στο μυαλό μου.

 

Λένε και μονολογούν

ζευγάρια και γιαγιάδες

την τύχη τους καλοτυχούν,

τι κι αν ζήσαν μπελάδες;

 

Φωνές, καυγάδες γίνανε

θηλιές και τους επνίξαν

τα όνειρά τους χάθηκαν

κι αυτοί τα στερηθήκαν.

 

Γι’ αυτό έχω να σας πω

κάτι να σας προϊδεάσω

την τύχη μας στα χέρια μας

κρατάμε, πριν το χάσω.

 

Το μήνυμα που θέλησα

σε μας ν’ απευθύνω

καρδιές, ψυχές αληθινές

στον κάθε Βαλεντίνο.

_

γράφει η Άννα Ζανιδάκη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Θα σε περιμένω

Θα σε περιμένω

Στου κόσμου τα τελευταία απομεινάρια  στου Ήλιου την ατελεύτητη σιωπή  τα άστρα αφήνουν χρώματα και σημάδια  να βρίσκεις το δρόμο σ’ άγνωστη εποχή.  Η μέρα που φεύγει όμορφη και σκληρή  το ίδιο θα ‘ναι κι η άλλη που ξεκινάει  ας ήταν μετά τη δύση της ν’ ακουστεί ...

Μπαλάντα μέσα στο Χάος που τραγουδάει

Μπαλάντα μέσα στο Χάος που τραγουδάει

Στου κόσμου τα τελευταία απομεινάρια  στου Ήλιου την ατελεύτητη σιωπή  τα άστρα αφήνουν χρώματα και σημάδια  να βρίσκεις το δρόμο σ’ άγνωστη εποχή.  Η μέρα που φεύγει όμορφη και σκληρή  το ίδιο θα ‘ναι κι η άλλη που ξεκινάει  ας ήταν μετά τη δύση της ν’ ακουστεί ...

Κορίτσια και Άνοιξη

Κορίτσια και Άνοιξη

Απρίλης, Μάης καθοδόν.  Κορίτσια στου έρωτα το ρουν.  Έχουν το ένστικτο των λουλουδιών:  να μην ανθίσουν δε μπορούν.   _ γράφει ο Σπύρος...

Στην ωραία Ελένη μας

Στην ωραία Ελένη μας

Στην ωραία Ελένη μας -Στη μνήμη της συμμαθήτριας Ελένης Μ.-    Γλυκούλα και ονειρική,  οι δυο σε ένα θρανίο.  Δεν ήσουν καν ομηρική,  μα άγγιζες το Θείο.    Δεν ήσουνα του Μενελά*, βασίλισσα της Σπάρτης.  χωριατοπούλα, που γελά  και τη γελάει ο Μάρτης....

Η αρένα

Η αρένα

Είμαστε όλοι σε μια αρένα, όπου τέρατα κάθε λογής ορμάνε. Το κοινό ζητωκραυγάζει με την πρώτη σταγόνα αίματος, με το πρώτο σημάδι ήττας. Κρατώντας ένα μικρό σπαθί τι να καταφέρεις; Εχθροί τέτοιας ρώμης πάντα κερδίζουν. Ποιος ο λόγος να αγωνίζεσαι; Ποιος ο λόγος να...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Η αρένα

Η αρένα

Είμαστε όλοι σε μια αρένα, όπου τέρατα κάθε λογής ορμάνε. Το κοινό ζητωκραυγάζει με την πρώτη σταγόνα αίματος, με το πρώτο σημάδι ήττας. Κρατώντας ένα μικρό σπαθί τι να καταφέρεις; Εχθροί τέτοιας ρώμης πάντα κερδίζουν. Ποιος ο λόγος να αγωνίζεσαι; Ποιος ο λόγος να...

Βαρκάδα

Βαρκάδα

Ξέρεις, μου μοιάζει όλο αυτό σαν βαρκάδα. Στη μέση του σύμπαντος. Κουκίδα ασήμαντη. Να θες να βγεις να ξεσκάσεις. Να πας μια βόλτα στα μαγαζιά. Να μυρίζεις τον αέρα στην Αιόλου, Τα ασβεστωμένα παρτέρια της παλιάς πόλης, Τα πεύκα του Σειχ - Σου, Το μοναστήρι της...

Πεταμένες λέξεις

Πεταμένες λέξεις

Σε μιαν άλλη εποχή, σε ένα παλιό ξεχασμένο βιβλίο, βρέθηκε μια ιστορία. Πεταμένες λέξεις σε σελίδες που ξεθώριασαν βρέθηκε σε ένα κουτί σκονισμένο. Το βρήκες και το σκούπισες, το άνοιξες και το ξεφύλλισες, την σκέφτηκες στο λεπτό.   Όσο Ιστορία μύριζε και το...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. Αννα Ζανιδακη

    Ευστοχότατη η αναφορή έμμεση,στο δεινό μας πεζογράφο Νίκο Καζαντζάκη.καθώς παρομοιάζεται με τους πολιτικούς,ως επάγγελμα,που θα πρεπε να το χουν απλά λειτούργημα ,αλλά στην Ελλάδα ζούμε όλοι.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου