Η σημαία

4.11.2016

kefalas_4-11-16

«Πόσο μάταιο είναι να κάθεσαι να γράψεις, όταν δεν έχεις σηκωθεί να ζήσεις!»

Χ. Ντ. Θορώ (1817-62)

 

     Σε κάθε εθνική εορτή την έβλεπες γαλανόλευκη να κυματίζει από τη σιδερένια κουπαστή του μικρού μπαλκονιού. Ευμεγέθης, συγκριτικά με το ταπεινό διαμέρισμα του ισογείου, προκαλούσε εντύπωση από μακριά. Η ίδια η κυρα-Αντωνία με περηφάνια την τοποθετούσε από την προηγούμενη, πάντα κάνοντας τον σταυρό της. Ανήμερα την έβλεπες καλοχτενισμένη – επισκεπτόταν τακτικά το συνοικιακό κομμωτήριο για κους-κους και περιποίηση, μοναδική πολυτέλεια στην κατά τα άλλα συγκρατημένη της ζωή – να επιστρέφει κεφάτη από τη δοξολογία, μοιράζοντας αντίδωρα στους γείτονες. Ήταν θεοσεβούμενη η κυρα-Αντωνία και ασκούσε τακτικά τα θρησκευτικά της καθήκοντα. Η είσοδος της πολυκατοικίας της μύριζε λιβάνι κάθε πρώτη του μήνα, τις Κυριακές και τις μεγάλες θρησκευτικές εορτές. Δεν είχε παντρευτεί ούτε είχε πολλούς στενούς συγγενείς. Μια ανιψιά μονάχα, που την επισκεπτόταν στη χάση και στη φέξη ίσα-ίσα για τα μάτια του κόσμου, μιας και ήταν η μοναδική κληρονόμος του μικρού της διαμερίσματος. 

     Φέτος έμεινε ορφανό το μπαλκονάκι από τη σημαία. Η είσοδος  δεν ευωδίασε λιβάνι, ούτε αντίδωρα πρόσφερε στους γείτονες ευλαβικά η κυρα-Αντωνία. Παρ’ όλα αυτά, η φωνή της – τρεμάμενη, βραχνή, επιτακτική – ακούγεται συχνά πίσω από την κλειστή της πόρτα να φωνάζει με αγωνία το βουλγάρικο όνομα, μοναδική της συντροφιά τους τελευταίους μήνες που βρίσκεται κατάκοιτη…

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Μα εγώ… ξέρω

Μα εγώ… ξέρω

Χτες το μεσημέρι, πήδηξε από τον 5ο ένας παππούς. Σκεπασμένος με μια κουβέρτα, λίγη ώρα μετά, στο αίμα μουσκεμένη,  να κρύβει το παράταιρο θέαμα της σπασμένης μαριονέτας. Φωνές, ασθενοφόρα, κόσμος. Κόσμος… κουτσομπολιά … μα εγώ ξέρω Ανέβηκα στην ταράτσα και κοίταξα...

5. Πού είναι;

5. Πού είναι;

«Είναι μαζί σου;», τη ρωτά εξερευνώντας τον κόσμο τριγύρω της. «Τι να είναι μαζί μου;», αποκρίνεται η Καίτη νιώθοντας τα πόδια να μουδιάζουν. «Η Πηγή είναι μαζί σου; Πού είναι;», συνεχίζει και το παγωτό γλιστρά από το χέρι. Συνειδητοποιεί πως το κινητό είναι ακόμη...

5. Πού είναι;

4. Το παγωτό στο χέρι

«Αυτή είναι μία από τις εισόδους της Παλιάς Πόλης», λέει ο Πρόδρομος δείχνοντας την κεντρική πύλη. «Έναν καφέ, αγναντεύοντας αυτά τα τείχη, τον πίνω με μεγάλη ευχαρίστηση», ολοκληρώνει κλείνοντας το μάτι στη μικρή που τον παρατηρούσε μέσα από τον καθρέφτη. Αυτό ήταν...

Προσμονή

Προσμονή

«Πόσο μάταιο είναι να κάθεσαι να γράψεις, όταν δεν έχεις σηκωθεί να ζήσεις!» Χ. Ντ. Θορώ (1817-62)   Ξημερώματα. Παραμονή της Παναγίας... Μήτε σε Παναγίες μήτε σε Χριστούς πίστευε η Λένα. Μικροαστισμός η θρησκεία, αποκούμπι για τους αδύναμους. Δεν είχε ανάγκη τον Θεό...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Προσμονή

Προσμονή

«Πόσο μάταιο είναι να κάθεσαι να γράψεις, όταν δεν έχεις σηκωθεί να ζήσεις!» Χ. Ντ. Θορώ (1817-62)   Ξημερώματα. Παραμονή της Παναγίας... Μήτε σε Παναγίες μήτε σε Χριστούς πίστευε η Λένα. Μικροαστισμός η θρησκεία, αποκούμπι για τους αδύναμους. Δεν είχε ανάγκη τον Θεό...

5. Πού είναι;

3. Στο νησί

Αύριο Το πλοίο προσεγγίζει το λιμάνι του νησιού. Οι καμαρότοι χτυπούν βιαστικά τις πόρτες στις καμπίνες, ενημερώνοντας τους επιβάτες για την άφιξη στη Ρόδο. Στα μεγάφωνα ακούγεται η επιβεβαίωση στα ελληνικά και σε δύο ακόμη γλώσσες. Ο Πρόδρομος γυρνά πλευρό και κοιτά...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου