Select Page

Η σιωπή

Η σιωπή

Η Παναγία, όπως ξέρουμε όλοι, είναι η μάνα εκείνη που βλέπει τον μονάκριβό της να βασανίζεται, να ατιμώνεται και να οδηγείται στον θάνατο, με τον πιο εξευτελιστικό τρόπο, στην Σταύρωση. Και όλα αυτά γιατί; Διότι Εκείνος τόλμησε να μιλήσει για την Αγάπη.

«Ν’ αγαπάς Τον Πατέρα και Θεό σου με όλη την δύναμη της ψυχής σου και ν’ αγαπάς τον συνάνθρωπό σου, όπως αγαπάς τον εαυτό σου. Σε αυτά τα δύο οφείλει να στηρίζεται όλη η πορεία της ζωής σου…»

Αυτά είναι τα λόγια Εκείνου που κατηγορήθηκε, βασανίστηκε και σταυρώθηκε. Και σ’ αυτά στηρίχτηκε όλη Του η διδασκαλία.

Και η Παναγία, η Μάνα Του, τι έκανε; Οι μαθητές και οι μαθήτριές του τι έκαναν; Έβρισαν; Φώναξαν; Ούρλιαξαν;

Όχι. Σιώπησαν. Βουβά δάκρυα και αγωνία αυλάκωναν τα πρόσωπά τους, όσο Εκείνος υπέφερε σαν άνθρωπος.

Θα λέγαμε σήμερα πως τόσο Εκείνος, όσο και οι δικοί Του, δέχτηκαν τη μοίρα τους σιωπηλά και με αξιοπρέπεια…

Το ίδιο, όμως, δεν έγινε και με την Αντιγόνη, όταν ο Κρέων την καταδίκασε σε θάνατο, ενώ ετοιμαζόταν να παντρευτεί τον γιο του; Κι εκείνη γιατί τιμωρήθηκε; Διότι πήγε ενάντια στους νόμους και τους κανόνες του άρχοντα. Αγνόησε τις εντολές του και έθαψε τα αδέλφια της, γνωρίζοντας τις συνέπειες. Κι όταν καταδικάστηκε, τι έκανε;

Φώναξε; Ούρλιαξε; Χτυπήθηκε;

Όχι.

Ακόμα και ο δικός της θρήνος, για το νυφιάτικο κρεβάτι που δεν θα γνώριζε, είναι θρήνος σιωπηλός, χωρίς φωνές, κορόνες, σπαραγμούς και εξάρσεις.

Πόσο σπουδαία είναι η σιωπή, αλήθεια, τις περισσότερες φορές. Σιωπή που μπορεί να κραυγάζει και που μόνον ελάχιστοι και προικισμένοι μπορούν ν’ αφουγκραστούν.

Έχουμε διαβάσει πολλές φορές σε κείμενα σπουδαίων ανθρώπων για τις εκκωφαντικές σιωπές που “ουρλιάζουν” με πόνο και απόγνωση. Και πόση δύναμη ψυχής πρέπει να έχει εκείνος που σιωπά, ειδικά στον προσωπικό του πόνο. Όπως και πόσο περίεργος γίνεται αυτός που κραυγάζει για τον πόνο του και γελοιοποιείται, όταν στο επόμενο λεπτό τον βλέπεις ν’ ασχολείται με οτιδήποτε άλλο.

Ειλικρινά, δεν ξέρω, και δεν είμαι ικανή να κρίνω, ποιο είναι το σωστό και ποιο το λάθος. Και ποιος είναι αυτός που καθορίζει, στην εν γένει ζωή μας, το σωστό και το λάθος. Όλοι ζούμε και βιώνουμε τα λάθη των άλλων μαζί με τα δικά μας. Πόσο υπεύθυνοι, όμως, είμαστε κι εμείς γι’  αυτούς τους άλλους; Μήπως εμείς δεν τους έχουμε δώσει το δικαίωμα και αυτή την εξουσία να καθορίζουν τις ζωές μας;

Αλήθεια, έχουμε δει με πόση σιωπή και πόνο αντιμετωπίζουν οι Σύριοι -το έχουμε βιώσει και με τους Παλαιστίνιους, αλλά το έχουμε ξεχάσει- συνάνθρωποί μας, το στοίχημα που έχουν βάλει οι έχοντες και κατέχοντες για τον αφανισμό τους; Πόσο σιωπηλά θρηνούν για τα παιδιά, τους ανθρώπους τους που θερίζουν καθημερινά τα σημερινά μας όπλα, που πουλάνε όλοι αυτοί οι έχοντες και κατέχοντες;

Τελικά, η σιωπή, για μένα τουλάχιστον, είναι το αποκορύφωμα της γνώσης και της αξιοπρέπειας. Είναι εκείνη η κραυγή που αφανίζει τους ήχους πολλών ντεσιμπέλ. Αυτή ή σε ηρεμεί και παίρνεις κάποιες αποφάσεις ζωής ή αυτή η ίδια σιωπή, στην χειρότερη περίπτωση, μπορεί να είναι το προμήνυμα ενός τυφώνα που μπορεί ν’ ακολουθήσει και ο οποίος δεν θ’ αφήσει τίποτα όρθιο…

Κλινική η περίπτωσή μου; Ίσως.

Τι να κάνουμε, όμως;

_

γράφει η Αθηνά Μαραβέγια

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Χαρούλα Σμαρνάκη

Η αγάπη και το πάθος μου για τη μελέτη της ελληνικής γλώσσας αλλά και της κλασικής γραμματείας με οδήγησαν στη Φιλοσοφική Σχολή τού Πανεπιστημίου Κρήτης, στο Τμήμα Φιλολογίας, με ειδίκευση στον Τομέα Κλασικών Σπουδών. Ωστόσο μου άρεσε πάντοτε να γράφω. Ή πιο συγκεκριμένα, μου άρεσε να γράφω περισσότερο από το να μιλάω. Μάλλον από νωρίς πίστεψα στη δύναμη, τη γοητεία του γραπτού λόγου και στον τρόπο που εκφράζεται η ψυχή και τα συναισθήματά της μέσα από αυτόν. Και κάπως έτσι ξεκίνησα να γράφω άρθρα, κείμενα, ποίηση και παιδικά παραμύθια. Για να βάζω σε κάποια άκρη του μυαλού μου χωριστά τα καλά από τα άσχημα, τα αληθινά από τα ψεύτικα και μέσα από το παιχνίδισμα και το συνταίριασμα των λέξεων να τους αλλάζω θέση και να γίνονται όλα ξανά από την αρχή. Γράφω για να να ξεθυμώνω με τον κόσμο που ζω και για να θυμώνω περισσότερο με όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μου και δεν πολυκαταλαβαίνω. Και για να μπορώ κάθε βράδυ να ονειρεύομαι πως αυτός ο κόσμος ίσως γίνει κάποτε λίγο καλύτερος.

2 Σχόλια

  1. ΛΕΝΑ ΜΑΥΡΟΥΔΗ ΜΟΥΛΙΟΥ

    Aθηνά πολύ ωραίο το κείμενό σου, Η σιωπή εΊναι και αυτή ΛΟΓΟΣ, ΌΠΩς ΟΙ ΠΑΥΣΕΙΣΤΗ ΜΟΥΣΙΚΉ ΠΟΥ ΕΊΝΑΙ ΚΑΙ ΑΥΤΈΣ ΜΟΥΣΙΚΉ

    Απάντηση
  2. Βάσω Καρλή

    Με τη σιωπή έχεις τη δυνατότητα ν’ αφουγκράζεσαι τους ανθρώπους γύρω σου, να εκτιμάς πιο προσεκτικά κάποιες καταστάσεις και πάνω απ’ όλα είναι μια δοκιμασία ψυχικής δύναμης και αντοχής. Με τη σιωπή, τα μηνύματα που στέλνουμε, βρίσκουν ανταπόκριση. Ενδιαφέρον θέμα, Αθηνά!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Ημερολόγιο 2018 – Πρόσκληση

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!