Επιλέξτε Page

Η συμπόνοια ενάντια στην απονιά

30.07.2017

Γεννήθηκα από μια υπέροχη μάνα, λίγο αλήτισσα και αλανιάρα, αλλά υπέροχη. Μαζί με τα αδέλφια μου, που δεν ήμαστε από τον ίδιο πατέρα, δεν την αφήναμε σε ησυχία. Την κυνηγούσαμε συνέχεια από πίσω και σαν την βλέπαμε ξαπλωμένη, τσουπ εμείς, μη χάσουμε ευκαιρία. Μας φρόντιζε, μας τάιζε κάθε που πεινούσαμε, και πεινούσαμε διαρκώς τα σκασμένα, μας άφηνε να την βυζαίνουμε με τις ώρες, χωρίς να διαμαρτύρεται. Εμείς στο βυζί κι εκείνη να μας καθαρίζει, να μας φροντίζει και να μας γεμίζει φιλιά και χάδια.

Είχε αρχίσει, όσο περνούσε ο καιρός, να μας εκπαιδεύει, όταν μια μέρα, εκεί που ήμαστε και χοροπηδούσαμε δώθε-κείθε με την μικρότερη αδελφή μου, ήμουν και το πιο αδύνατο μωρό, μας βούτηξαν δυο κακάσχημα χέρια. Μας έβαλαν μέσα σε μια νάιλον σακούλα, έτσι νομίζω λέγεται. Εμείς νομίζαμε πως ήταν κάποιο παιχνίδι, αλλά αυτά τα κακοτράχαλα χέρια, μας πέταξαν σ’ ένα σκοτεινό μέρος που είχε και άλλες τέτοιες σακούλες. στον κάδο σκουπιδιών. Στην αρχή δεν βγάλαμε άχνα. Περιμέναμε να φανεί η μανούλα μας να μας πάρει μαζί της, μα σαν περνούσαν οι ώρες, αρχίσαμε να πεινάμε, να την αποζητούμε και να κλαίμε.

Κάποια στιγμή, εκεί που η μια παρηγορούσε την άλλη, βλέπουμε με κουβέρτα να προσγειώνεται στον κάδο. Δεν την πέταξαν όπως εμάς, δεν την εκσφενδόνισαν, αλλά την ακούμπησαν με περισσότερη προσοχή.

Σταματήσαμε να κλαίμε και προσπαθούσαμε να δούμε μήπως και βρεθεί κάποιος να μας βγάλει απ’ αυτό το απαίσιο μέρος που μύριζε και άσχημα, πολύ άσχημα…

«Καλέ, κι άλλα έφεραν;» ρώτησα την αδελφή μου. «Αυτά μέσα στην κουβέρτα κι εμείς στην παλιοσακούλα…»

Βρήκα άνοιγμα και πλησίασα. Ακουγόταν μια αχνή φωνούλα, πιο αδύναμη από τη δική μας, μα έμοιαζε τόσο πολύ…
«Τρέξε. Έλα γρήγορα. Τούτο εδώ είναι μικρό ανθρωπάκι. Τρέχα…» φώναξα.

Από κείνη την ώρα αρχίσαμε να φωνάζουμε ακόμα πιο δυνατά. Πήγαμε δίπλα στο ανθρωπάκι, ενώσαμε τις δυνάμεις μας κι αρχίσαμε να κλαίμε και να φωνάζουμε, όσο γίνεται πιο δυνατά, όταν είδαμε ν’ ανεβοκατεβαίνει ένα μικρό κεφαλάκι. Τώρα φωνάζαμε με όση δύναμη μας είχε μείνει…

«Σωπάτε, σωπάτε. Πάω να φέρω βοήθεια…» ακούστηκε να λέει αυτό το κεφαλάκι και αμέσως μετά ακούστηκε ένας απαίσιος θόρυβος, ένας θόρυβος τρομακτικός, που όμοιό του δεν είχαμε ακούσει ξανά.

«Μη, μην αδειάσετε τον κάδο…» ακούστηκε πάλι η φωνή. «Μη, σας παρακαλώ. Μέσα στα σκουπίδια έχουν πετάξει δυο γατάκια κι ένα μωρό. Σας παρακαλώ, περιμένετε να έρθει η γιαγιά μου…» φώναξε ξανά η φωνή.

Σαν να κατάλαβε το μικρό ανθρωπάκι πως έπρεπε να φωνάξει πιο δυνατά και το ίδιο κάναμε κι εμείς.

«Ο πιτσιρικάς έχει δίκιο…» είπε ένας μεγαλόσωμος άντρας, που φορούσε κάτι απαίσια πράγματα στα χέρια του. «Ειδοποίησε την αστυνομία…» φώναξε, προφανώς σε κάποιον άλλο, ενώ έβγαζε αυτά τα πράγματα από τα χέρια του.

Έσκυψε επάνω μας και με προσοχή σήκωσε το μικρό ανθρωπάκι.

«Ε, εμάς, εμάς δεν θα μας πάρεις; Εδώ θα μας αφήσεις;» φώναξα εγώ με όση δύναμη μου είχε απομείνει.

«Έλα, έλα γρήγορα, γιαγιά…» ακούστηκε τώρα η φωνή η πρώτη. «Είδες που σου είπα αλήθεια; Να το μωρό. Τα γατάκια; Τα γατάκια, κύριε, γιατί δεν τα βγάλατε;» “μάλωσε” αυτόν που πήρε το ανθρωπάκι. «Σας παρακαλώ, βγάλτε και τα γατάκια. Θα τα πάρουμε εμείς και τα τρία, έτσι δεν είναι, γιαγιά;»

«Πώς σε λένε, μπόμπιρα;»

«Γιάννη, κύριε. Αλλά, σας παρακαλώ, δώστε το μωρό στην γιαγιά μου και βγάλτε και τα γατάκια. Δύο είδα. Μπορεί να είναι και περισσότερα. Σας παρακαλώ, κύριε…»

«Εντάξει, Γιάννη. Αρκεί να μη με γρατζουνίσουν, γιατί τότε θα πάνε από κει που ήρθαν…»

«Μη μου λέτε τέτοια πράγματα, κύριε. Μη γίνετε κι εσείς σαν αυτόν τον κακό άνθρωπο που τα πέταξε και τα τρία στα σκουπίδια. Αν, όμως, φοβάστε, βοηθήστε με να τα φτάσω εγώ, σε μένα δεν θα βγάλουν νύχια…»

Δεν πέρασαν πολλά ανθρώπινα λεπτά, όταν είδαμε, η αδελφή μου κι εγώ, το κεφαλάκι που ανεβοκατέβαινε πριν, να ξεπροβάλλει και με το υπόλοιπο σώμα του, ν’ απλώνει απαλά τα μικρά του χεράκια και να μας σβερκώνει.

«Ουφ! Αέρας καθαρός!» φώναξα με νάζι, όταν βρέθηκα στην αγκαλιά του Γιάννη κι ένοιωσα τόσο όμορφα!

Φίλησα την αδελφή μου κι αρχίσαμε κι οι δύο να του φιλάμε τα χέρια και να γουργουρίζουμε…, ενώ το μικρό ανθρωπάκι το κρατούσε η γιαγιά με τόση αγάπη και τρυφερότητα, σαν αυτή που μας χάριζε η δική μας μανούλα, πριν μας αρπάξουν…
«Νιάου…, νιάρρρρ…»

 

-

γράφει η Αθηνά Μαραβέγια

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Ανώνυμος τόπος

Ανώνυμος τόπος

Δεν ξέρω πως βρέθηκα εδώ σε αυτήν την παραλία να κοιτάζω τους γλάρους και να γεύομαι την μεθυστική αλμύρα της ατίθασης θάλασσας, το μόνο που επιθυμώ είναι να παραμείνω σε αυτόν τον αλλόκοτο τόπο που μου μιλά μέσα από τα τοπία του. Πριν λίγο τα χέρια μου άγγιξαν τα...

Η μάσκα

Η μάσκα

Μόλις πριν λίγα χρόνια, έβλεπε κανείς αραιά και πού, κανέναν ξένο, κυρίως Κινέζο- εύκολα εντοπίζεις την Εθνικότητά του,- να περιδιαβαίνει τους Αρχαιολογικούς χώρους του τόπου, σαν τουρίστας, φορώντας, περιέργως, χειρουργική μάσκα. Δεν ήξερα τι να υποθέσω. Να ήταν ο...

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Μ’ αρέσει να φτιάχνω πρωινό για τα παιδιά μου. Έρχονται στο σπίτια πια μόνο τις Κυριακές. Δουλειά, σπουδές, τρεχάματα, που να προλάβουν και αυτά. Τηγανίζω 2 αυγά και βράζω άλλα δύο δίπλα. Έτσι ήταν πάντα οι γιοι μου, ο ένας μέρα, ο...

Η απεργία

Η απεργία

Ο προϊστάμενος βγήκε απ’ το υπερυψωμένο γραφείο του διευθυντή, ακούμπησε στα κάγκελα και κοίταξε τους εργάτες που ήταν μαζεμένοι από κάτω. Όλα τα κεφάλια στράφηκαν στο μέρος του. -Ο κύριος Ηρακλής θέλει να κουβεντιάσει με την αντιπροσωπεία σας, είπε. Τέσσερις εργάτες...

Μια Φιλία

Μια Φιλία

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Υπάρχει άραγε φιλία ανάμεσα σε έναν άντρα και μια γυναίκα; Αυτό ίσως είναι το πιο αμφιλεγόμενο και σίγουρα ακόμη αναπάντητο ερώτημα της ιστορίας του ανθρώπου. Πιο εύκολα τετραγωνίζεται ο κύκλος. Οι απόψεις χωρίζονται σε ομάδες σαν το...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Μια Φιλία

Μια Φιλία

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Υπάρχει άραγε φιλία ανάμεσα σε έναν άντρα και μια γυναίκα; Αυτό ίσως είναι το πιο αμφιλεγόμενο και σίγουρα ακόμη αναπάντητο ερώτημα της ιστορίας του ανθρώπου. Πιο εύκολα τετραγωνίζεται ο κύκλος. Οι απόψεις χωρίζονται σε ομάδες σαν το...

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Η Ρίτα, φοιτήτρια στην Αρχιτεκτονική, στην επαρχιακή πόλη, χαιρόταν το επιτέλους κατάδικό της δωμάτιο, μια γκαρσονιέρα στο ισόγειο κεντρικής πολυκατοικίας. Έξι τα ξημερώματα ανυπόμονη για τις εξελίξεις των τελευταίων ημερών και για τη μέρα που ερχόταν. Ανακουφισμένη...

Θέα Θάλασσα

Θέα Θάλασσα

Εμπνευσμένο από τον πίνακα του Γ. Μόραλη “Έγκυος Γυναίκα”   Καστέλα 1948 Μήνες ολόκληρους καθόταν στην ίδια θέση κάθε απόγευμα. Από την ώρα που απόσωνε το λιγοστό γεύμα της μέχρι που ο ήλιος έδυε και τα μάτια της δεν έβλεπαν παρά μόνο πηχτό μαύρο, καθόταν ακίνητη...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

Υποβολή σχολίου