Η ταπετσαρία

26.04.2017

Καθόταν ήσυχα ήσυχα στην πολυθρόνα της και ατένιζε τον τοίχο απέναντι με τέτοια ένταση, που απορώ πώς και ακόμη δεν τον τρύπησε, όπως έκανε πριν λίγο με το καρφί και το σφυράκι της για να κρεμάσει το πεντηκοστό, ίσως, βραβείο της.

Βραβεία, βραβεία όλων των βαθμίδων, σε μιαν απίστευτη συλλογή. Μικρά μόνον κενά διαστήματα ανάμεσά τους, με τον τοίχο να έχει τώρα αυτήν την περίεργη ταπετσαρία, που ό,τι και να πεις την πρωτοτυπία της την έχει.

"Και τώρα που τον γέμισες τον τοίχο, κυρία μου, σαν τι σκοπεύεις να κάνεις; Γιατί για να σταματήσεις να διαγωνίζεσαι, να αγωνίζεσαι και να διεκδικείς, λίγο χλωμό το βλέπω. Αλήθεια, πες μου, γιατί το κάνεις; Τι είδους ματαιοδοξία είναι και τούτη η δική σου; Σε ποιον θέλεις να αποδείξεις κάτι και ποιο να ΄ναι αυτό;

Ξέρω, ξέρω τι θα μου απαντήσεις, αλλά πες το μου ξανά, δεν πλήττω ποτέ να το ακούω".

"Άκου. Άλλοι κάνουν συλλογή από πεταλούδες, τις βαλσαμώνουν, τις καδρώνουν και τις κρεμούν στους τοίχους τους. Άλλοι πάλι κορνιζάρουν συλλογές από σπιρτόκουτα, φερμένα από τα εστιατόρια της υφηλίου. Πέραν δε της πολυχρωμίας τους, ήθελα να ήξερα τι το ουσιώδες προσφέρουν σαν θέαμα. Τίποτα.

Όσο να 'ναι, λοιπόν, οι δικοί μου οι πάπυροι έχουν κάτι να πουν. Καθένας τους κρύβει μιαν ολόκληρη ιστορία πάνω του. Δεν είναι ανόητα χλωμά χαρτιά. Αποκτήθηκαν με αγώνα πνευματικό και σαν επισφράγιση του αγώνα αυτού ήρθε το χαρτί να προσφέρει χαρά, ικανοποίηση και περηφάνια. Ένας τοίχος ταπετσαρισμένος με απονομές, με κόσμο να χειροκροτεί και να θαυμάζει χαρτιά που υποδηλώνουν γράψιμο νύχτα μέρα, σε μιαν πνευματική άμιλλα. Είναι ο κότινος, το δάφνινο στεφάνι που μου αποδόθηκε και το κρέμασα στον τοίχο να το καμαρώνω πρώτη εγώ, να παίρνω κουράγιο και να συνεχίζω.

Βλέπω τους κότινους, λοιπόν, και θυμάμαι, ξαναζώ στιγμές υπέροχες και δεν τους αλλάζω με τους πίνακες των διασημότερων ζωγράφων. Αυτοί είναι η δική μου "ζωγραφική". Μια ζωγραφική που μεταφράζεται σε συλλογές διηγημάτων, μυθιστορήματα, νουβέλες, παραμύθια.

Αυτά θα σου έλεγα, λοιπόν, αν έπιανα μαζί σου τη συζήτηση για την πρωτότυπη ταπετσαρία μου. Δεν θα σου μιλούσα έτσι, ασαφώς και αορίστως. Θα διάλεγα μάλιστα και μια ιστορία να σου διηγηθώ. Πώς π.χ. αποκτήθηκε εκείνο το βραβείο, πώς το διπλανό του και το παραδιπλανό. Ιστορίες να ακούσουν τα αυτιά σου, όρεξη να ΄χεις. Αστυνομικές, ερωτικές με τα αχ και τα βαχ τους, ιστορίες μυστηρίου και άλλες χιουμοριστικές. Και ένα είναι το σίγουρο. Δεν πρόκειται ποτέ να πλήξεις μαζί τους και η απόδειξη είναι τούτα τα κορνιζαρισμένα χαρτιά. Και το μισό συναίσθημα να νιώσεις απ΄ ό,τι ένιωσαν οι διάφορες κριτικές επιτροπές που ασχολήθηκαν μαζί μου πολύ θα είναι και πάλι. Εσύ θα νιώθεις κι εγώ για μια ακόμη φορά θα καμαρώνω. Έγινα κατανοητή; Σε κάθε περίπτωση πάντως κενόδοξη δεν μπορείς να με πεις. Και επειδή με ρώτησες τι θα κάνω τώρα που γέμισε ο τοίχος μου, θα σου πω: το σπίτι μου άλλους τοίχους, βρε, δεν έχει; Καλά να 'μαι και θα γεμίσω και τους άλλους. Θα πάψω να καρφώνω καρφάκια, μόνον αν πάψω να σκέπτομαι και να γράφω με μανία και να ανταγωνίζομαι με νέους και συνομήλικούς μου, που πιθανόν να σκέπτονται, όπως σκέπτομαι εγώ, να αρέσκονται σ΄ αυτού του είδους την ταπετσαρία. Μόνον, λοιπόν, αν σταματήσει το μυαλό μου να γεννοβολά κείμενα ή πάψω να υπάρχω, τα παιδιά και τα εγγόνια μου, αν το θελήσουν, ας αποκαθηλώσουν - κυριολεκτώ εδώ - τα κάδρα μου και ας τα παραχώσουν, αν το θέλουν, σε συρτάρια ή πατάρια να τα φάνε οι σκόροι και τα χρόνια που θα κυλούν. Μέχρι τότε όμως, εγώ θα συνεχίζω ακάθεκτη να γεμίζω τους τοίχους τού καλυβιού και της ψυχής μου . Έγινα, ελπίζω, σαφής".

"Πώς, πώς, κατάλαβα και τον σκοπό σου και την γενεσιουργό του αιτία. Να πω ότι δεν σε θαυμάζω; Θα είναι ψέμα. Να πω ότι δεν σε ζηλεύω; Ψέμα θα είναι, επίσης. Μακάρι να είχα κι εγώ την ίδια μ' εσένα "λόξα". Είναι όμως πολύ αργά πια για να προσπαθήσω να σε μιμηθώ. Δεν κλαίω βέβαια γι' αυτό. Είναι αργά πια για δάκρυα, Στέλλα. Δυστυχώς!".

_

γράφει η Λένα Μαυρουδή Μούλιου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Βήματα στη γειτονιά

Βήματα στη γειτονιά

Τον φίλο από τα παλιά τον συνάντησα στη γειτονιά του πατρικού. Έμοιαζε φευγάτος. Δεν ξέρω τι είχε καταφέρει από όσα ζητούσε, όμως έμοιαζε να μην τον ενδιαφέρει πια το ρήμα. ''Ζω ανάμεσα στο παρελθόν και στο τώρα'' μου είπε και δεν πολυκατάλαβα. ''Με δένει ένα περίεργο...

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ. Μεγάλη εφεύρεση του ανθρώπου. Εκτός των πολλαπλών χρήσεών του και εφαρμογών, έχει γίνει απαραίτητο συμπλήρωμα, ας το πούμε κι’ έτσι, της καθημερινότητάς μας είτε μέσα στο σπίτι είτε έξω απ΄ αυτό. Αν τύχει και συμβεί κάποια βλάβη στο δίκτυο και δεν...

Το φλερτ

Το φλερτ

_ γράφει ο Νίκος Πουλικίδης _ Η οθόνη του κινητού αναβόσβηνε. Μόλις ήρθε το μήνυμα από το αγόρι της. Περιχαρής πληκτρολόγησε την απάντηση αγάπης. Όλα ήταν τόσο αυτοματοποιημένα πλέον. Η αγάπη μπορούσε να βρει καταφύγιο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, να γίνει story...

Ανώνυμος τόπος

Ανώνυμος τόπος

Δεν ξέρω πως βρέθηκα εδώ σε αυτήν την παραλία να κοιτάζω τους γλάρους και να γεύομαι την μεθυστική αλμύρα της ατίθασης θάλασσας, το μόνο που επιθυμώ είναι να παραμείνω σε αυτόν τον αλλόκοτο τόπο που μου μιλά μέσα από τα τοπία του. Πριν λίγο τα χέρια μου άγγιξαν τα...

Η μάσκα

Η μάσκα

Μόλις πριν λίγα χρόνια, έβλεπε κανείς αραιά και πού, κανέναν ξένο, κυρίως Κινέζο- εύκολα εντοπίζεις την Εθνικότητά του,- να περιδιαβαίνει τους Αρχαιολογικούς χώρους του τόπου, σαν τουρίστας, φορώντας, περιέργως, χειρουργική μάσκα. Δεν ήξερα τι να υποθέσω. Να ήταν ο...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Η μάσκα

Η μάσκα

Μόλις πριν λίγα χρόνια, έβλεπε κανείς αραιά και πού, κανέναν ξένο, κυρίως Κινέζο- εύκολα εντοπίζεις την Εθνικότητά του,- να περιδιαβαίνει τους Αρχαιολογικούς χώρους του τόπου, σαν τουρίστας, φορώντας, περιέργως, χειρουργική μάσκα. Δεν ήξερα τι να υποθέσω. Να ήταν ο...

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Μ’ αρέσει να φτιάχνω πρωινό για τα παιδιά μου. Έρχονται στο σπίτια πια μόνο τις Κυριακές. Δουλειά, σπουδές, τρεχάματα, που να προλάβουν και αυτά. Τηγανίζω 2 αυγά και βράζω άλλα δύο δίπλα. Έτσι ήταν πάντα οι γιοι μου, ο ένας μέρα, ο...

Η απεργία

Η απεργία

Ο προϊστάμενος βγήκε απ’ το υπερυψωμένο γραφείο του διευθυντή, ακούμπησε στα κάγκελα και κοίταξε τους εργάτες που ήταν μαζεμένοι από κάτω. Όλα τα κεφάλια στράφηκαν στο μέρος του. -Ο κύριος Ηρακλής θέλει να κουβεντιάσει με την αντιπροσωπεία σας, είπε. Τέσσερις εργάτες...

9 σχόλια

9 Σχόλια

  1. Χριστίνα Σουλελέ

    Λένα μου σου εύχομαι να γεμίσεις και τους άλλους τοίχους του σπιτιού σου και να το ευχαριστηθείς πολύ, γιατί σου αξίζει . Όταν πιστεύεις σε κάτι, όταν δίνεις την ψυχούλα σου για κάτι, είναι πολύ φυσικό να χαίρεσαι, που αυτό άρεσε και επιβραβεύτηκε.Όλοι χαίρονται όταν κατακτούν τις προσωπικές τους κορφές. Μου άρεσε ο τρόπος που έκανες αυτή την εξομολόγηση- ξεκαθάρισμα. Καληνύχτα!

    Απάντηση
    • ΛΕΝΑ ΜΑΥΡΟΥΔΗ ΜΟΥΛΙΟΥ

      Ευχαριστώ Σουλελάκι μου που με νιώθεις Μεγάλο το κέρδος αυτό.
      Σήμερα το απόγευμα θα κρατώ στα χέρια μου το βιβλίο μου και τη Δευτέρα ελπίζω να σού το στείλω με κούριερ

      Απάντηση
  2. Βάσω Καρλή

    Τόσο έξυπνα γραμμένο το κείμενό σου, Λένα. Τελικά ή το έχεις ή δεν το έχεις. Και εσύ αποδεικνύεται ΠΕΡΙΤΡΑΝΑ, ότι το έχεις. Πολύ ωραία διατυπωμένο. Συγχαρητήρια!!!

    Απάντηση
  3. ΛΕΝΑ ΜΑΥΡΟΥΔΗ ΜΟΥΛΙΟΥ

    ΒΑΣΟΎΛΑ έχεις πάντοτε δυο λόγια καλά να μού πεις και δεν ξέρεις πόσο σ’ευχαριστώ γι’ αυτή σου την …απλοχεριά.

    Απάντηση
    • Βάσω Καρλή

      Δε χρειάζεται να με ευχαριστείς. Βγαίνουν αυθόρμητα από μέσα μου, γιατί είναι αληθινά. Να είσαι καλά και με πολλές πολλές επιτυχίες.

      Απάντηση
  4. Άννα Ρουμελιώτη

    Είναι πολύ όμορφο να επιβραβεύεται ο κόπος και η προσπάθεια όταν κάνεις κάτι που αγαπάς!Η δημιουργικότητα και τα έργα μέσα από αυτήν είναι σπουδαία παρακαταθήκη Λένα!Την καλημέρα μου!

    Απάντηση
  5. ΛΕΝΑ ΜΑΥΡΟΥΔΗ ΜΟΥΛΙΟΥ

    Έτσι Άννα . Δεν πρόκειται ούτε για ματαιοδοξία ούτε κενοδοξία όπως με κατηγόρησε κάποια, αλλά για μία αν θέλεις επιβεβαίωση και ενθάρρυνση που όλοι την έχουμε ανάγκη ασχέτως ηλικίας.
    Ευχαριστώ.

    Απάντηση
  6. Ασημινα Λεοντη

    Τι ομορφη εικονα να γεμιζεις τους τοιχους του σπιτιου ..απο τα ονειρα σου.
    Να εισαι καλα και συνεχεια να καρφωνεις καδρακια…με τιτλους που γεμιζουν την ψυχη σου!!
    Θαυμασιο Λενα!!
    Καλο σαββατοκυριακο!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου