Η ταπετσαρία

26.04.2017

Καθόταν ήσυχα ήσυχα στην πολυθρόνα της και ατένιζε τον τοίχο απέναντι με τέτοια ένταση, που απορώ πώς και ακόμη δεν τον τρύπησε, όπως έκανε πριν λίγο με το καρφί και το σφυράκι της για να κρεμάσει το πεντηκοστό, ίσως, βραβείο της.

Βραβεία, βραβεία όλων των βαθμίδων, σε μιαν απίστευτη συλλογή. Μικρά μόνον κενά διαστήματα ανάμεσά τους, με τον τοίχο να έχει τώρα αυτήν την περίεργη ταπετσαρία, που ό,τι και να πεις την πρωτοτυπία της την έχει.

"Και τώρα που τον γέμισες τον τοίχο, κυρία μου, σαν τι σκοπεύεις να κάνεις; Γιατί για να σταματήσεις να διαγωνίζεσαι, να αγωνίζεσαι και να διεκδικείς, λίγο χλωμό το βλέπω. Αλήθεια, πες μου, γιατί το κάνεις; Τι είδους ματαιοδοξία είναι και τούτη η δική σου; Σε ποιον θέλεις να αποδείξεις κάτι και ποιο να ΄ναι αυτό;

Ξέρω, ξέρω τι θα μου απαντήσεις, αλλά πες το μου ξανά, δεν πλήττω ποτέ να το ακούω".

"Άκου. Άλλοι κάνουν συλλογή από πεταλούδες, τις βαλσαμώνουν, τις καδρώνουν και τις κρεμούν στους τοίχους τους. Άλλοι πάλι κορνιζάρουν συλλογές από σπιρτόκουτα, φερμένα από τα εστιατόρια της υφηλίου. Πέραν δε της πολυχρωμίας τους, ήθελα να ήξερα τι το ουσιώδες προσφέρουν σαν θέαμα. Τίποτα.

Όσο να 'ναι, λοιπόν, οι δικοί μου οι πάπυροι έχουν κάτι να πουν. Καθένας τους κρύβει μιαν ολόκληρη ιστορία πάνω του. Δεν είναι ανόητα χλωμά χαρτιά. Αποκτήθηκαν με αγώνα πνευματικό και σαν επισφράγιση του αγώνα αυτού ήρθε το χαρτί να προσφέρει χαρά, ικανοποίηση και περηφάνια. Ένας τοίχος ταπετσαρισμένος με απονομές, με κόσμο να χειροκροτεί και να θαυμάζει χαρτιά που υποδηλώνουν γράψιμο νύχτα μέρα, σε μιαν πνευματική άμιλλα. Είναι ο κότινος, το δάφνινο στεφάνι που μου αποδόθηκε και το κρέμασα στον τοίχο να το καμαρώνω πρώτη εγώ, να παίρνω κουράγιο και να συνεχίζω.

Βλέπω τους κότινους, λοιπόν, και θυμάμαι, ξαναζώ στιγμές υπέροχες και δεν τους αλλάζω με τους πίνακες των διασημότερων ζωγράφων. Αυτοί είναι η δική μου "ζωγραφική". Μια ζωγραφική που μεταφράζεται σε συλλογές διηγημάτων, μυθιστορήματα, νουβέλες, παραμύθια.

Αυτά θα σου έλεγα, λοιπόν, αν έπιανα μαζί σου τη συζήτηση για την πρωτότυπη ταπετσαρία μου. Δεν θα σου μιλούσα έτσι, ασαφώς και αορίστως. Θα διάλεγα μάλιστα και μια ιστορία να σου διηγηθώ. Πώς π.χ. αποκτήθηκε εκείνο το βραβείο, πώς το διπλανό του και το παραδιπλανό. Ιστορίες να ακούσουν τα αυτιά σου, όρεξη να ΄χεις. Αστυνομικές, ερωτικές με τα αχ και τα βαχ τους, ιστορίες μυστηρίου και άλλες χιουμοριστικές. Και ένα είναι το σίγουρο. Δεν πρόκειται ποτέ να πλήξεις μαζί τους και η απόδειξη είναι τούτα τα κορνιζαρισμένα χαρτιά. Και το μισό συναίσθημα να νιώσεις απ΄ ό,τι ένιωσαν οι διάφορες κριτικές επιτροπές που ασχολήθηκαν μαζί μου πολύ θα είναι και πάλι. Εσύ θα νιώθεις κι εγώ για μια ακόμη φορά θα καμαρώνω. Έγινα κατανοητή; Σε κάθε περίπτωση πάντως κενόδοξη δεν μπορείς να με πεις. Και επειδή με ρώτησες τι θα κάνω τώρα που γέμισε ο τοίχος μου, θα σου πω: το σπίτι μου άλλους τοίχους, βρε, δεν έχει; Καλά να 'μαι και θα γεμίσω και τους άλλους. Θα πάψω να καρφώνω καρφάκια, μόνον αν πάψω να σκέπτομαι και να γράφω με μανία και να ανταγωνίζομαι με νέους και συνομήλικούς μου, που πιθανόν να σκέπτονται, όπως σκέπτομαι εγώ, να αρέσκονται σ΄ αυτού του είδους την ταπετσαρία. Μόνον, λοιπόν, αν σταματήσει το μυαλό μου να γεννοβολά κείμενα ή πάψω να υπάρχω, τα παιδιά και τα εγγόνια μου, αν το θελήσουν, ας αποκαθηλώσουν - κυριολεκτώ εδώ - τα κάδρα μου και ας τα παραχώσουν, αν το θέλουν, σε συρτάρια ή πατάρια να τα φάνε οι σκόροι και τα χρόνια που θα κυλούν. Μέχρι τότε όμως, εγώ θα συνεχίζω ακάθεκτη να γεμίζω τους τοίχους τού καλυβιού και της ψυχής μου . Έγινα, ελπίζω, σαφής".

"Πώς, πώς, κατάλαβα και τον σκοπό σου και την γενεσιουργό του αιτία. Να πω ότι δεν σε θαυμάζω; Θα είναι ψέμα. Να πω ότι δεν σε ζηλεύω; Ψέμα θα είναι, επίσης. Μακάρι να είχα κι εγώ την ίδια μ' εσένα "λόξα". Είναι όμως πολύ αργά πια για να προσπαθήσω να σε μιμηθώ. Δεν κλαίω βέβαια γι' αυτό. Είναι αργά πια για δάκρυα, Στέλλα. Δυστυχώς!".

_

γράφει η Λένα Μαυρουδή Μούλιου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Λευκό πέπλο

Λευκό πέπλο

Δροσάτη νύχτα, αέρινη, Απριλίου. Στη λεωφόρο θόρυβος αυτοκινήτων. Χθες αρραβωνιάστηκαν δυο νέα παιδιά.  Το επόμενο Σάββατο, σε μια εξόρμησή τους στην εξοχική Ιερά Ανδρώα Μονή, περνούν τη μεγάλη πύλη με τον Σταυρό. Στην είσοδο του καθολικού δίπλα στο μανουάλι, ένας...

«ΑΓΑΠΗ, ΑΓΑΠΗ…»

«ΑΓΑΠΗ, ΑΓΑΠΗ…»

Φίλες, γειτόνισσες, συμμαθήτριες, αγαπημένες και κολλητές, η Σύλβια και η Μαρία, μακράν καλύτερες και από αδερφές, μοιράζονταν τη ζωή και τις ομορφιές της, σε ίσα μερίδια. Όλη την ημέρα μαζί, η μία στο σπίτι της άλλης και μόνο τη νύχτα, με βαριά καρδιά πήγαιναν για...

Βροντή

Βροντή

Αθήνα Απαυδισμένοι άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους. Αναμένονταν κινητοποιήσεις για το δημοψήφισμα με επίκεντρο την Πλατεία Συντάγματος. Αεροδρόμιο Μακεδονία «Σας μιλάει ο κυβερνήτης από το πιλοτήριο του αεροσκάφους. Αυτή είναι μια πτήση μη καπνιστών. Θερμοκρασία εδάφους...

Σκοτεινή εγγύτητα

Σκοτεινή εγγύτητα

Περπατούσε στο δρόμο σκυφτός, καταβεβλημένος. Ήταν απόγευμα και πριν από λίγη ώρα είχε βγει από το εξαώροφο κτίριο που στεγάζονταν τα γραφεία της εταιρείας που δούλευε. Στο κεφάλι του συνωστίζονταν σκέψεις βαριές, ετερόκλητες, που όλες τους συνηγορούσαν σε μια...

Ο προφήτης

Ο προφήτης

Τράβηξε το κάρο και το ζεύτηκε. Και έφερε και μια και δυο γυροβολιές και πόσες άλλες έφερε μέσα στο κύλισμα των χρόνων. Και έκαμε τον κόσμο του κατά πως τον ήθελε. Και με το βλέμμα έψαχνε να βρει, έβρισκε μονάχα τον εαυτό του.  Κάποτε κουράστηκε και τότε είδε.  Είδε...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Ο προφήτης

Ο προφήτης

Τράβηξε το κάρο και το ζεύτηκε. Και έφερε και μια και δυο γυροβολιές και πόσες άλλες έφερε μέσα στο κύλισμα των χρόνων. Και έκαμε τον κόσμο του κατά πως τον ήθελε. Και με το βλέμμα έψαχνε να βρει, έβρισκε μονάχα τον εαυτό του.  Κάποτε κουράστηκε και τότε είδε.  Είδε...

Αχρείαστοι ήρωες

Αχρείαστοι ήρωες

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Πάλι ξύπνησα μέσα στην αγκαλιά της μαμάς μου κι είναι ακόμα νύχτα νομίζω. Την αγαπάω τη μαμά μου πολύ αλλά τις τελευταίες μέρες που φύγαμε από το σπίτι και είμαστε σ’ αυτό το υπόγειο δε με αφήνει να κοιμηθώ καλά το βράδυ. Όλο με...

Δεκαοκτώ μήνες

Δεκαοκτώ μήνες

Κανείς δεν επρόκειτο να του πάρει την ελευθερία του. Ο Πέτρος έχει και νομικό οπλοστάσιο στα χέρια του και οργανώνεται μέσα από τη φυλακή. Με τα συντρόφια του επικοινωνεί συνέχεια, καθώς και με την Άννα, που είναι μαζί από το πρώτο έτος της νομικής. Όλοι αυτοί ήταν...

9 σχόλια

9 Σχόλια

  1. Χριστίνα Σουλελέ

    Λένα μου σου εύχομαι να γεμίσεις και τους άλλους τοίχους του σπιτιού σου και να το ευχαριστηθείς πολύ, γιατί σου αξίζει . Όταν πιστεύεις σε κάτι, όταν δίνεις την ψυχούλα σου για κάτι, είναι πολύ φυσικό να χαίρεσαι, που αυτό άρεσε και επιβραβεύτηκε.Όλοι χαίρονται όταν κατακτούν τις προσωπικές τους κορφές. Μου άρεσε ο τρόπος που έκανες αυτή την εξομολόγηση- ξεκαθάρισμα. Καληνύχτα!

    Απάντηση
    • ΛΕΝΑ ΜΑΥΡΟΥΔΗ ΜΟΥΛΙΟΥ

      Ευχαριστώ Σουλελάκι μου που με νιώθεις Μεγάλο το κέρδος αυτό.
      Σήμερα το απόγευμα θα κρατώ στα χέρια μου το βιβλίο μου και τη Δευτέρα ελπίζω να σού το στείλω με κούριερ

      Απάντηση
  2. Βάσω Καρλή

    Τόσο έξυπνα γραμμένο το κείμενό σου, Λένα. Τελικά ή το έχεις ή δεν το έχεις. Και εσύ αποδεικνύεται ΠΕΡΙΤΡΑΝΑ, ότι το έχεις. Πολύ ωραία διατυπωμένο. Συγχαρητήρια!!!

    Απάντηση
  3. ΛΕΝΑ ΜΑΥΡΟΥΔΗ ΜΟΥΛΙΟΥ

    ΒΑΣΟΎΛΑ έχεις πάντοτε δυο λόγια καλά να μού πεις και δεν ξέρεις πόσο σ’ευχαριστώ γι’ αυτή σου την …απλοχεριά.

    Απάντηση
    • Βάσω Καρλή

      Δε χρειάζεται να με ευχαριστείς. Βγαίνουν αυθόρμητα από μέσα μου, γιατί είναι αληθινά. Να είσαι καλά και με πολλές πολλές επιτυχίες.

      Απάντηση
  4. Άννα Ρουμελιώτη

    Είναι πολύ όμορφο να επιβραβεύεται ο κόπος και η προσπάθεια όταν κάνεις κάτι που αγαπάς!Η δημιουργικότητα και τα έργα μέσα από αυτήν είναι σπουδαία παρακαταθήκη Λένα!Την καλημέρα μου!

    Απάντηση
  5. ΛΕΝΑ ΜΑΥΡΟΥΔΗ ΜΟΥΛΙΟΥ

    Έτσι Άννα . Δεν πρόκειται ούτε για ματαιοδοξία ούτε κενοδοξία όπως με κατηγόρησε κάποια, αλλά για μία αν θέλεις επιβεβαίωση και ενθάρρυνση που όλοι την έχουμε ανάγκη ασχέτως ηλικίας.
    Ευχαριστώ.

    Απάντηση
  6. Ασημινα Λεοντη

    Τι ομορφη εικονα να γεμιζεις τους τοιχους του σπιτιου ..απο τα ονειρα σου.
    Να εισαι καλα και συνεχεια να καρφωνεις καδρακια…με τιτλους που γεμιζουν την ψυχη σου!!
    Θαυμασιο Λενα!!
    Καλο σαββατοκυριακο!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου