Η ταπετσαρία

26.04.2017

Καθόταν ήσυχα ήσυχα στην πολυθρόνα της και ατένιζε τον τοίχο απέναντι με τέτοια ένταση, που απορώ πώς και ακόμη δεν τον τρύπησε, όπως έκανε πριν λίγο με το καρφί και το σφυράκι της για να κρεμάσει το πεντηκοστό, ίσως, βραβείο της.

Βραβεία, βραβεία όλων των βαθμίδων, σε μιαν απίστευτη συλλογή. Μικρά μόνον κενά διαστήματα ανάμεσά τους, με τον τοίχο να έχει τώρα αυτήν την περίεργη ταπετσαρία, που ό,τι και να πεις την πρωτοτυπία της την έχει.

"Και τώρα που τον γέμισες τον τοίχο, κυρία μου, σαν τι σκοπεύεις να κάνεις; Γιατί για να σταματήσεις να διαγωνίζεσαι, να αγωνίζεσαι και να διεκδικείς, λίγο χλωμό το βλέπω. Αλήθεια, πες μου, γιατί το κάνεις; Τι είδους ματαιοδοξία είναι και τούτη η δική σου; Σε ποιον θέλεις να αποδείξεις κάτι και ποιο να ΄ναι αυτό;

Ξέρω, ξέρω τι θα μου απαντήσεις, αλλά πες το μου ξανά, δεν πλήττω ποτέ να το ακούω".

"Άκου. Άλλοι κάνουν συλλογή από πεταλούδες, τις βαλσαμώνουν, τις καδρώνουν και τις κρεμούν στους τοίχους τους. Άλλοι πάλι κορνιζάρουν συλλογές από σπιρτόκουτα, φερμένα από τα εστιατόρια της υφηλίου. Πέραν δε της πολυχρωμίας τους, ήθελα να ήξερα τι το ουσιώδες προσφέρουν σαν θέαμα. Τίποτα.

Όσο να 'ναι, λοιπόν, οι δικοί μου οι πάπυροι έχουν κάτι να πουν. Καθένας τους κρύβει μιαν ολόκληρη ιστορία πάνω του. Δεν είναι ανόητα χλωμά χαρτιά. Αποκτήθηκαν με αγώνα πνευματικό και σαν επισφράγιση του αγώνα αυτού ήρθε το χαρτί να προσφέρει χαρά, ικανοποίηση και περηφάνια. Ένας τοίχος ταπετσαρισμένος με απονομές, με κόσμο να χειροκροτεί και να θαυμάζει χαρτιά που υποδηλώνουν γράψιμο νύχτα μέρα, σε μιαν πνευματική άμιλλα. Είναι ο κότινος, το δάφνινο στεφάνι που μου αποδόθηκε και το κρέμασα στον τοίχο να το καμαρώνω πρώτη εγώ, να παίρνω κουράγιο και να συνεχίζω.

Βλέπω τους κότινους, λοιπόν, και θυμάμαι, ξαναζώ στιγμές υπέροχες και δεν τους αλλάζω με τους πίνακες των διασημότερων ζωγράφων. Αυτοί είναι η δική μου "ζωγραφική". Μια ζωγραφική που μεταφράζεται σε συλλογές διηγημάτων, μυθιστορήματα, νουβέλες, παραμύθια.

Αυτά θα σου έλεγα, λοιπόν, αν έπιανα μαζί σου τη συζήτηση για την πρωτότυπη ταπετσαρία μου. Δεν θα σου μιλούσα έτσι, ασαφώς και αορίστως. Θα διάλεγα μάλιστα και μια ιστορία να σου διηγηθώ. Πώς π.χ. αποκτήθηκε εκείνο το βραβείο, πώς το διπλανό του και το παραδιπλανό. Ιστορίες να ακούσουν τα αυτιά σου, όρεξη να ΄χεις. Αστυνομικές, ερωτικές με τα αχ και τα βαχ τους, ιστορίες μυστηρίου και άλλες χιουμοριστικές. Και ένα είναι το σίγουρο. Δεν πρόκειται ποτέ να πλήξεις μαζί τους και η απόδειξη είναι τούτα τα κορνιζαρισμένα χαρτιά. Και το μισό συναίσθημα να νιώσεις απ΄ ό,τι ένιωσαν οι διάφορες κριτικές επιτροπές που ασχολήθηκαν μαζί μου πολύ θα είναι και πάλι. Εσύ θα νιώθεις κι εγώ για μια ακόμη φορά θα καμαρώνω. Έγινα κατανοητή; Σε κάθε περίπτωση πάντως κενόδοξη δεν μπορείς να με πεις. Και επειδή με ρώτησες τι θα κάνω τώρα που γέμισε ο τοίχος μου, θα σου πω: το σπίτι μου άλλους τοίχους, βρε, δεν έχει; Καλά να 'μαι και θα γεμίσω και τους άλλους. Θα πάψω να καρφώνω καρφάκια, μόνον αν πάψω να σκέπτομαι και να γράφω με μανία και να ανταγωνίζομαι με νέους και συνομήλικούς μου, που πιθανόν να σκέπτονται, όπως σκέπτομαι εγώ, να αρέσκονται σ΄ αυτού του είδους την ταπετσαρία. Μόνον, λοιπόν, αν σταματήσει το μυαλό μου να γεννοβολά κείμενα ή πάψω να υπάρχω, τα παιδιά και τα εγγόνια μου, αν το θελήσουν, ας αποκαθηλώσουν - κυριολεκτώ εδώ - τα κάδρα μου και ας τα παραχώσουν, αν το θέλουν, σε συρτάρια ή πατάρια να τα φάνε οι σκόροι και τα χρόνια που θα κυλούν. Μέχρι τότε όμως, εγώ θα συνεχίζω ακάθεκτη να γεμίζω τους τοίχους τού καλυβιού και της ψυχής μου . Έγινα, ελπίζω, σαφής".

"Πώς, πώς, κατάλαβα και τον σκοπό σου και την γενεσιουργό του αιτία. Να πω ότι δεν σε θαυμάζω; Θα είναι ψέμα. Να πω ότι δεν σε ζηλεύω; Ψέμα θα είναι, επίσης. Μακάρι να είχα κι εγώ την ίδια μ' εσένα "λόξα". Είναι όμως πολύ αργά πια για να προσπαθήσω να σε μιμηθώ. Δεν κλαίω βέβαια γι' αυτό. Είναι αργά πια για δάκρυα, Στέλλα. Δυστυχώς!".

_

γράφει η Λένα Μαυρουδή Μούλιου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

_ γράφει η Μαργαρίτα Κτωρίδου - «Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής σου!». Έτσι της έλεγαν όλοι. Μα εκείνη δεν ένιωθε έτσι. Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της είχε περάσει. Ξημέρωσε κι έφυγε μαζί του. Η Μένη. Πού είναι η Μένη;  Τη βρίσκει πάνω από το τραπέζι -φυσικά. Η...

Ιστορίες καραντίνας

Ιστορίες καραντίνας

_ γράφει η Μαργαρίτα Κτωρίδου - Ι. ΤΙ ΜΕΡΑ ΕΙΝΑΙ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ; Είναι Κυριακή. Όχι είναι Τρίτη. Αποκλείεται να είναι Κυριακή σήμερα, γιατί τότε σημαίνει πως χθες που έκανα φασόλια ήταν Σάββατο. Δεν είναι μέρα για φασόλια το Σάββατο. Και αν χθες ήταν Σάββατο κι εμείς...

Όνειρο ήταν θαρρώ

Όνειρο ήταν θαρρώ

Παράπονο το είχε να δει τους δικούς της στα όνειρά της, ώσπου η επιθυμία της επιτέλους ικανοποιήθηκε. Ξημερώνοντας Κυριακή, την επισκέφθηκαν, αλλά δεν ήταν αγαπημένοι όπως συνήθως. Υπήρχε μια σχετική ένταση και διαπληκτίζονταν καθόλη τη διάρκεια του ονείρου. Έστω και...

O Φυλακισμένος

O Φυλακισμένος

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη - Κοιτάω έξω από το παράθυρο. Ο ουρανός είναι γκρίζος και ο ήλιος κρύβεται πίσω από τα θυμωμένα σύννεφα. Τα πράσινα δέντρα στέκονται επιβλητικά κοιτώντας προς όλες τις πλευρές σαν άγρυπνοι φρουροί. Λες και χρειαζόμασταν περισσότερους από...

Γλυκό ψέμα

Γλυκό ψέμα

Ο Πέτρος, βαδίζει με τον σκύλο του στο πλακόστρωτο πεζοδρόμιο, φτάνουν στην είσοδο της πολυκατοικίας, ο Πέτρος κοντοστέκεται για δυό στιγμές και κάνει να γυρίσει πίσω, όμως ο σκύλος του τον σταματάει. Το χέρι του Πέτρου, υπακούοντας στον σκύλο, χτυπά το κουδούνι του...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Γλυκό ψέμα

Γλυκό ψέμα

Ο Πέτρος, βαδίζει με τον σκύλο του στο πλακόστρωτο πεζοδρόμιο, φτάνουν στην είσοδο της πολυκατοικίας, ο Πέτρος κοντοστέκεται για δυό στιγμές και κάνει να γυρίσει πίσω, όμως ο σκύλος του τον σταματάει. Το χέρι του Πέτρου, υπακούοντας στον σκύλο, χτυπά το κουδούνι του...

διττή μνήμη

διττή μνήμη

Ο χρόνος δεν κυλάει εδώ. Είναι ο χώρος φαρδύς, μια άπλα ανάμεσα σε δυο δάση, από εδώ με πεύκα, στην άλλη με ελιές και ο χρόνος, αν και υπάρχει τεράστια έκταση, παίρνει εκείνο το στενό ρυάκι, ήταν κάποτε ένα χειμαρρώδες ποτάμι και προχωρεί ο χρόνος, σκοντάφτει στις...

Α-ΝΟΣΤΟΣ

Α-ΝΟΣΤΟΣ

_ γράφει η Αγγελίνα Σοφιάδη - O Κωστής ένιωσε πολύ τυχερός όταν βρήκε τραπεζάκι στο καφέ. Τρία τραπέζια όλα κι όλα, στον πεζόδρομο, Σάββατο πρωί και η ανοιχτή αγορά του Πορτομπέλο είχε ήδη αρχίσει να αγκομαχά από τον κόσμο, κάτω από τον ανέλπιστο ήλιο του Λονδίνου. ...

9 σχόλια

9 Σχόλια

  1. Χριστίνα Σουλελέ

    Λένα μου σου εύχομαι να γεμίσεις και τους άλλους τοίχους του σπιτιού σου και να το ευχαριστηθείς πολύ, γιατί σου αξίζει . Όταν πιστεύεις σε κάτι, όταν δίνεις την ψυχούλα σου για κάτι, είναι πολύ φυσικό να χαίρεσαι, που αυτό άρεσε και επιβραβεύτηκε.Όλοι χαίρονται όταν κατακτούν τις προσωπικές τους κορφές. Μου άρεσε ο τρόπος που έκανες αυτή την εξομολόγηση- ξεκαθάρισμα. Καληνύχτα!

    Απάντηση
    • ΛΕΝΑ ΜΑΥΡΟΥΔΗ ΜΟΥΛΙΟΥ

      Ευχαριστώ Σουλελάκι μου που με νιώθεις Μεγάλο το κέρδος αυτό.
      Σήμερα το απόγευμα θα κρατώ στα χέρια μου το βιβλίο μου και τη Δευτέρα ελπίζω να σού το στείλω με κούριερ

      Απάντηση
  2. Βάσω Καρλή

    Τόσο έξυπνα γραμμένο το κείμενό σου, Λένα. Τελικά ή το έχεις ή δεν το έχεις. Και εσύ αποδεικνύεται ΠΕΡΙΤΡΑΝΑ, ότι το έχεις. Πολύ ωραία διατυπωμένο. Συγχαρητήρια!!!

    Απάντηση
  3. ΛΕΝΑ ΜΑΥΡΟΥΔΗ ΜΟΥΛΙΟΥ

    ΒΑΣΟΎΛΑ έχεις πάντοτε δυο λόγια καλά να μού πεις και δεν ξέρεις πόσο σ’ευχαριστώ γι’ αυτή σου την …απλοχεριά.

    Απάντηση
    • Βάσω Καρλή

      Δε χρειάζεται να με ευχαριστείς. Βγαίνουν αυθόρμητα από μέσα μου, γιατί είναι αληθινά. Να είσαι καλά και με πολλές πολλές επιτυχίες.

      Απάντηση
  4. Άννα Ρουμελιώτη

    Είναι πολύ όμορφο να επιβραβεύεται ο κόπος και η προσπάθεια όταν κάνεις κάτι που αγαπάς!Η δημιουργικότητα και τα έργα μέσα από αυτήν είναι σπουδαία παρακαταθήκη Λένα!Την καλημέρα μου!

    Απάντηση
  5. ΛΕΝΑ ΜΑΥΡΟΥΔΗ ΜΟΥΛΙΟΥ

    Έτσι Άννα . Δεν πρόκειται ούτε για ματαιοδοξία ούτε κενοδοξία όπως με κατηγόρησε κάποια, αλλά για μία αν θέλεις επιβεβαίωση και ενθάρρυνση που όλοι την έχουμε ανάγκη ασχέτως ηλικίας.
    Ευχαριστώ.

    Απάντηση
  6. Ασημινα Λεοντη

    Τι ομορφη εικονα να γεμιζεις τους τοιχους του σπιτιου ..απο τα ονειρα σου.
    Να εισαι καλα και συνεχεια να καρφωνεις καδρακια…με τιτλους που γεμιζουν την ψυχη σου!!
    Θαυμασιο Λενα!!
    Καλο σαββατοκυριακο!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου