Η φωνή της σιωπής

10.04.2017

Βρήκα τη φωνή μου να κρύβεται σε ένα κουτί

Πεταμένο σε μια σκονισμένη γωνία της σοφίτας

Την καλόπιασα να βγει και την ξεσκόνισα

Της έδωσα λίγο ζεστό τσάι για παρηγοριά.

 

Βρήκα τη φωνή μου, αλλά έπρεπε να την ξεγελάσω για να μιλήσει

Γιατί αρνήθηκε να αρθρώσει λέξη κι έμεινε σιωπηλή

Βρήκα τη φωνή μου, αλλά άρχισα να αναρωτιέμαι

Τι σημασία έχει, αν εκείνη δεν με θέλει;

 

Εγκατέλειψα κάθε προσπάθεια, την έβαλα στην τσέπη μου

Ξέχασα ότι υπήρχε, μέχρι που έπεσες επάνω μου

"Ω!" η φωνή μου κραύγασε, ραγίζοντας και σπάζοντας

Και μείναμε κι οι δύο άναυδοι απ' τον θόρυβο.

 

Και έτσι η φωνή μου εξημερώθηκε

Καθώς την έπεισες να επιστρέψει στην πραγματικότητα

Και όλα εκείνα που μοιραζόμαστε

Έγιναν μέρος της κανονικότητάς μου.

 

Και ξέχασα να αναρωτιέμαι πώς η φωνή μου ακούγεται

Γιατί της έδωσες δύναμη για να ακούγεται κάθε μέρα

Και άρχισα να αγαπώ τη φωνή μου και ό, τι έλεγε

Αλλά ξέχασα πως είχε γίνει δυνατή χάρη σ' εσένα.

 

Δεν έχω ακούσει τη φωνή μου καιρό τώρα

Τη μέρα που έφυγες, με εγκατέλειψε η φωνή μου

Περιπλανήθηκα πολλές φορές στο παρελθόν αποζητώντας

Το μυστικό της δύναμης εκείνης, μόνο για μένα να κρατήσω.

 

Κάθε νοσταλγική διαδρομή με βρήκε απελπισμένη

Καθώς έσκυβα ν' ακούσω μια φωνή, έβρισκα τη φωνή σου

Άσε με τώρα λοιπόν με τη σιωπή μου να σου μιλήσω

Γιατί η φωνή μου πια, εσένα δεν σε φτάνει.

_

γράφει η Βασιλική Δραγούνη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Κέρδισέ το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Οι μέρες φεύγουν άβουλες, νωθρές κυλούν οι νύκτες  με ορχήστρα μοιάζει η ζωή που έχασε τον τόνο δίχως σκουριά σταμάτησαν το μέτρημα οι δείκτες στάθηκαν σαν να ‘ναι φιλί, μηδένισαν το χρόνο...     Αποκοιμήθηκε η ανατολή, αλάργεψε η δύση  σταμάτησε και η ψυχή δάκρυα να...

Πλάνη

Πλάνη

Ταξιδιώτη αέναε στο γνέψιμό μου αποκρίθηκες. Στης λήθης τ’ ακρογιάλι ξεκουράσου. Βότσαλα μικρά οι αναμνήσεις λαχταρούν την αλμύρα, στη σάρκα τους λουσμένη. Να γευτούν στα χείλη τον αφρό της ελπίδας και να μεθύσουν απ’ τα τσαλακωμένα βήματά σου. Η σιωπή σκεπάζει τη...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου