Η φωνή της σιωπής

10.04.2017

Βρήκα τη φωνή μου να κρύβεται σε ένα κουτί

Πεταμένο σε μια σκονισμένη γωνία της σοφίτας

Την καλόπιασα να βγει και την ξεσκόνισα

Της έδωσα λίγο ζεστό τσάι για παρηγοριά.

 

Βρήκα τη φωνή μου, αλλά έπρεπε να την ξεγελάσω για να μιλήσει

Γιατί αρνήθηκε να αρθρώσει λέξη κι έμεινε σιωπηλή

Βρήκα τη φωνή μου, αλλά άρχισα να αναρωτιέμαι

Τι σημασία έχει, αν εκείνη δεν με θέλει;

 

Εγκατέλειψα κάθε προσπάθεια, την έβαλα στην τσέπη μου

Ξέχασα ότι υπήρχε, μέχρι που έπεσες επάνω μου

"Ω!" η φωνή μου κραύγασε, ραγίζοντας και σπάζοντας

Και μείναμε κι οι δύο άναυδοι απ' τον θόρυβο.

 

Και έτσι η φωνή μου εξημερώθηκε

Καθώς την έπεισες να επιστρέψει στην πραγματικότητα

Και όλα εκείνα που μοιραζόμαστε

Έγιναν μέρος της κανονικότητάς μου.

 

Και ξέχασα να αναρωτιέμαι πώς η φωνή μου ακούγεται

Γιατί της έδωσες δύναμη για να ακούγεται κάθε μέρα

Και άρχισα να αγαπώ τη φωνή μου και ό, τι έλεγε

Αλλά ξέχασα πως είχε γίνει δυνατή χάρη σ' εσένα.

 

Δεν έχω ακούσει τη φωνή μου καιρό τώρα

Τη μέρα που έφυγες, με εγκατέλειψε η φωνή μου

Περιπλανήθηκα πολλές φορές στο παρελθόν αποζητώντας

Το μυστικό της δύναμης εκείνης, μόνο για μένα να κρατήσω.

 

Κάθε νοσταλγική διαδρομή με βρήκε απελπισμένη

Καθώς έσκυβα ν' ακούσω μια φωνή, έβρισκα τη φωνή σου

Άσε με τώρα λοιπόν με τη σιωπή μου να σου μιλήσω

Γιατί η φωνή μου πια, εσένα δεν σε φτάνει.

_

γράφει η Βασιλική Δραγούνη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Ο χρόνος κι ο καιρός

Ο χρόνος κι ο καιρός

Πέρασε τώρα ο καιρός να μην φοβάσαι κι αυτό το μούδιασμα  του πόνου που θυμάσαι μια ζάλη είναι, π’ αντιστέκεται στην σκέψη   Πέρασε τώρα ο καιρός να μην γκρινιάξεις τον εαυτό σου ερειπωμένο να κοιτάξεις αν χρειαστεί, δωσ’ του μια ανάμνηση να παίξει   Γιατί...

Acqua

Acqua

Η θάλασσα σκοπός γι’ αυτούς που δεν φοβούνται Ν’ αγγίξουν τον βυθό κι ας μην ξαναγυρίσουν Στην έρημη ακτή τα πάντα λησμονιούνται  Ο βράχος πάπλωμα σκληρό Η άμμος το σεντόνι  Αέρας που σφυρά στ’ αυτιά Τις σκέψεις σου σαρώνει  Οι γλάροι που πετούν ψηλά Τα κύματα κοιτάνε...

Ο κοσμικός ταξιδιώτης

Ο κοσμικός ταξιδιώτης

Στο στέρφο αμπέλι φύσηξε κρύος ο βοριάς, την ώρα του φωτός της τελευταίας αχτίδας. Ματιά υγρή, από ταξίδι, θαρρώ, πως έρχεται μακρύ,  ξανθή˙ στο χρώμα της σταφίδας.   Ο ξένος ψάχνει για μια γη, στάση να κάνει… λίγη θαλπωρή…  Της ιστορίας το κουβάρι του σα...

Monty

Monty

Εγώ που σ' αγαπώ σου υπόσχομαι να τρέξω αν τύχει και προσέξω πως έχεις πληγωθεί Κι η γη κι ο ουρανός δεν θα 'χουν σημασία θα ‘ναι χωρίς αξία μάρτυς μου ο Θεός   Εγώ που σ' αγαπώ αν χρειαστεί θα διώξω του ουρανού το τόξο το φως θα παραβγώ Σε μια σταλαγματιά θα...

Πέρνα με

Πέρνα με

Πέρνα με. Μη με κοιτάς στη διαδρομή  και μην χρεώσεις τη βροχή στον ουρανό. Το ξέρουμε και οι δυο πως και την πιο μικρή ψιχάλα  την έφεραν τα μάτια μας όταν συνειδητά αλλάξαμε πορείες.   Πέρνα με, μα μην προπορευτείς. Θυμήθηκα τα χρόνια μας. Νέα ανάσα. Ξημέρωμα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Πέρνα με

Πέρνα με

Πέρνα με. Μη με κοιτάς στη διαδρομή  και μην χρεώσεις τη βροχή στον ουρανό. Το ξέρουμε και οι δυο πως και την πιο μικρή ψιχάλα  την έφεραν τα μάτια μας όταν συνειδητά αλλάξαμε πορείες.   Πέρνα με, μα μην προπορευτείς. Θυμήθηκα τα χρόνια μας. Νέα ανάσα. Ξημέρωμα...

Η Λήθη του Είναι και του Φαίνεσθαι

Η Λήθη του Είναι και του Φαίνεσθαι

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μείζονος ενδιαφέροντος

Μείζονος ενδιαφέροντος

Τι μας ενδιαφέρει πια; Ποια διαθεματικότητα, ποιο ενδιαφέρον είναι αρκετό, είναι πειστικό ή εξελίσσεται και κάνει γοργά βήματα;   Μας ενδιαφέρει πια η φύση του προβλήματος. Δε μας ενδιαφέρει η ρίζα, δεν την βλέπουμε, μας δυσκολεύει. Έτσι θα παραμείνουμε στη φύση....

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου