Θάλαμος 16

4.04.2017

Στο μυαλό των περισσότερων ανθρώπων, ένα νοσοκομείο είναι σίγουρα συνυφασμένο με την ασθένεια και τον πόνο. Τα μίζερα χρώματα στους τοίχους, οι αγέλαστες φάτσες που πηγαινοέρχονται στους διαδρόμους, η μυρωδιά του αποστειρωμένου, αναγκάζουν οποιονδήποτε εισέλθει να αφομοιωθεί με το περιβάλλον. Πρόκειται για μια αφομοίωση σχεδόν αυταρχική, αφού η σωματική και ψυχική κόπωση των ασθενών και των συνοδών τους συχνά τους μετατρέπει σε ψυχικώς κατασταλμένους.

Ως φοιτήτρια, έχω επισκεφθεί κάποιους-αρκετούς θαλάμους. Φωτεινούς, πιο σκοτεινούς, με νοσηλευόμενους που κουβεντιάζουν και άλλους που αγνοούν την ύπαρξη των διπλανών τους, με ανθρώπους που μπορεί να κλαίνε ή να τσιρίζουν και με άλλους που απλά περιμένουν. Μουντά πρόσωπα σε ένα εξίσου μουντό περιβάλλον...

Μπαίνοντας με μερικούς συμφοιτητές μου, όμως, πριν λίγες ημέρες στον θάλαμο 16, έμεινα έκπληκτη με αυτό που αντίκρισα. Ο 50χρονος κύριος Β.Θ. που έπασχε από λευχαιμία και πριν λίγο καιρό είχε ολοκληρώσει τις χημειοθεραπείες του, οι οποίες τον ταλαιπώρησαν αρκετά, μας καλωσόρισε με ένα τεράστιο, αληθινό χαμόγελο και με πολύ γλυκά λόγια. Στη συζήτηση που είχαμε σχετικά με την υγεία του, εντυπωσιάστηκα από τη δύναμη ψυχής του ανθρώπου αυτού.

«Είδα την αρρώστια μου σαν ένα φιλαράκι, που έρχεται πάντα και παντού μαζί μου», είπε. «Το αποδέχθηκα με αγάπη κι έτσι καταφέρνω να το αντιμετωπίζω σωματικά και ψυχικά, με τη βοήθεια του Θεού.»

Τα λόγια του πραγματικά μας συγκίνησαν όλους. Ήταν λόγια που έκρυβαν ελπίδα, πίστη και θέληση για ζωή. Κόντρα στο συννεφιασμένο κλίμα του νοσοκομείου, που για τον ίδιο έμενε έξω από την πόρτα του μονόκλινου θαλάμου του, πολύ κοντά αλλά ταυτόχρονα τόσο μακριά του. Ο κύριος Β.Θ. απέδειξε ότι για τον ίδιο η ασθένεια δεν ήταν κατάρα, αλλά ένα μέσο για να ανακαλύψει μέσα του μια δεξαμενή υπομονής, χαράς και δύναμης, που τον διαχωρίζουν από την πλειοψηφία των υπόλοιπων και του αφαιρούν αρκετό από το βάρος της ασθένειάς του.

_

γράφει η Νίκη Αλπού

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Βροντή

Βροντή

Αθήνα Απαυδισμένοι άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους. Αναμένονταν κινητοποιήσεις για το δημοψήφισμα με επίκεντρο την Πλατεία Συντάγματος. Αεροδρόμιο Μακεδονία «Σας μιλάει ο κυβερνήτης από το πιλοτήριο του αεροσκάφους. Αυτή είναι μια πτήση μη καπνιστών. Θερμοκρασία εδάφους...

Σκοτεινή εγγύτητα

Σκοτεινή εγγύτητα

Περπατούσε στο δρόμο σκυφτός, καταβεβλημένος. Ήταν απόγευμα και πριν από λίγη ώρα είχε βγει από το εξαώροφο κτίριο που στεγάζονταν τα γραφεία της εταιρείας που δούλευε. Στο κεφάλι του συνωστίζονταν σκέψεις βαριές, ετερόκλητες, που όλες τους συνηγορούσαν σε μια...

Ο προφήτης

Ο προφήτης

Τράβηξε το κάρο και το ζεύτηκε. Και έφερε και μια και δυο γυροβολιές και πόσες άλλες έφερε μέσα στο κύλισμα των χρόνων. Και έκαμε τον κόσμο του κατά πως τον ήθελε. Και με το βλέμμα έψαχνε να βρει, έβρισκε μονάχα τον εαυτό του.  Κάποτε κουράστηκε και τότε είδε.  Είδε...

Αχρείαστοι ήρωες

Αχρείαστοι ήρωες

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Πάλι ξύπνησα μέσα στην αγκαλιά της μαμάς μου κι είναι ακόμα νύχτα νομίζω. Την αγαπάω τη μαμά μου πολύ αλλά τις τελευταίες μέρες που φύγαμε από το σπίτι και είμαστε σ’ αυτό το υπόγειο δε με αφήνει να κοιμηθώ καλά το βράδυ. Όλο με...

Δεκαοκτώ μήνες

Δεκαοκτώ μήνες

Κανείς δεν επρόκειτο να του πάρει την ελευθερία του. Ο Πέτρος έχει και νομικό οπλοστάσιο στα χέρια του και οργανώνεται μέσα από τη φυλακή. Με τα συντρόφια του επικοινωνεί συνέχεια, καθώς και με την Άννα, που είναι μαζί από το πρώτο έτος της νομικής. Όλοι αυτοί ήταν...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Δεκαοκτώ μήνες

Δεκαοκτώ μήνες

Κανείς δεν επρόκειτο να του πάρει την ελευθερία του. Ο Πέτρος έχει και νομικό οπλοστάσιο στα χέρια του και οργανώνεται μέσα από τη φυλακή. Με τα συντρόφια του επικοινωνεί συνέχεια, καθώς και με την Άννα, που είναι μαζί από το πρώτο έτος της νομικής. Όλοι αυτοί ήταν...

Τζέπε και Αζόρ

Τζέπε και Αζόρ

Είχαμε έναν σκύλο που τον λέγαν Αζόρ. Ο καημένος πίσω από την καγκελόπορτα της διπλανής μονοκατοικίας, με κολάρο, πιστός φύλακας του ηλικιωμένου ζευγαριού που κατοικούσε στο παλιό δίπατο σπίτι. Κάθε φορά που μας έβλεπε κουνούσε χαρούμενα την ουρά του, μιας και μας...

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Ούτε οι κατασκοπίες μού αρέσουν – χρειάζεται κάποιος να έχει μεγάλες αντοχές, τόσο σωματικές όσο και ψυχικές για ένα τέτοιο μπλέξιμο- ούτε μυστήρια και οι ίντριγκες, τα μαχαιροβγάλματα και τα τρομοκρατικά κτυπήματα πίσω από κατεβασμένες κουκούλες και οδοφράγματα από...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Βάσω Καρλή

    Καλημέρα. Ας παραδειγματιστούμε όλοι από το κείμενό σου, που παραδίδει μαθήματα υπομονής και ψυχικής δύναμης. Μπράβο!!!

    Απάντηση
  2. Ελένη Ιωαννάτου

    Συμφωνώ με την Βάσω. Μου άρεσε το κείμενό σου Νίκη! Δείχνει δύναμη ψυχής μία τέτοια αντιμετώπιση απέναντι στη ζωή. Συνήθως στη πρώτη δυσκολία απελπιζόμαστε και τα παρατάμε.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου