Θέατρο Παραλόγου

20.07.2017

Οι μαυροφόρες γυναίκες ήταν στη θέση τους, έτοιμες για την τελευταία πράξη. Ανάμεσά τους και η κυρά Αντιγόνη, η κορυφαία του χορού. Μοιρολογίστρα από τις λίγες, ξακουστή στα μανιάτικα περίχωρα για την τέχνη της να λυγίζει και τις πιο σκληρές καρδιές.
Εκείνο το βράδυ είχε κάνει πάλι το θαύμα της. Ο κόσμος κρεμόταν από τα χείλη της, έκλαιγε με λυγμούς και αναφιλητά, καθώς εκείνη, με το ευωδιαστό θυμίαμα να τη σιγοντάρει, ανιστορούσε, σχεδόν μαγικά, τις καλές στιγμές του μακαρίτη.
Κι ενώ στο μακρύ ξενύχτι όλα έβαιναν κατά πως έπρεπε, σύμφωνα με τα έθιμα της Μάνης, κοντά στο ξημέρωμα κάποιος είχε αντίθετη γνώμη για την κορύφωση του δράματος.
- Μωρή βλέπεις ό,τι βλέπω; ψιθύρισε η κυρά Αντιγόνη στη διπλανή της με σφιγμένα δόντια, ακίνητη, με το βλέμμα μπροστά, μη δώσει δικαίωμα στους γύρω.
-Ομπώ τρομάρα μου… αμ δεν το βλέπω; αποκρίθηκε η ξαδέλφη Ευανθία, έτοιμη να σωριαστεί.
-Μιλιά μωρή, να ιδούμε τι θα γίνει. είπε η κυρά Αντιγόνη, τέρας ψυχραιμίας.
-Μιλιά μάνα μου… υπάκουσε έντρομη η ξαδέλφη.
Οι γυναίκες δεν έβγαλαν μιλιά. Περίμεναν, σε αναμμένα κάρβουνα, την παρέα του θρήνου να αρχίσει να σκούζει από την τρομάρα και να σκορπίζεται πανικόβλητη στα διπλανά λαχίδια, καθώς ένα ζευγάρι γουρλωτά μάτια ανοιγόκλειναν μέσα στην κάσα.

 _
γράφει η Γεωργία Βασιλειάδου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Μουσική

Μουσική

Έξι και τριάντα. Τα μάτια μου ανοίγουν απότομα πάντα την ίδια ώρα, όταν η σιγαλιά της νύχτας δίνει τη σκυτάλη διστακτικά στους πρώτους ήχους του πρωινού. Κλείνω τα μάτια και αφουγκράζομαι τη θάλασσα. Ο απαλός παφλασμός των κυμάτων με νανουρίζει γλυκά....

Παρέα

Παρέα

Πράξη τελευταία Ώρα έξι και τριάντα Πουλιά κρέμονται σήμερα απ’ τις τσέπες μου Από το τρύπιο μου σώμα Ψίχουλο ψίχουλο Το μεδούλι μου θα θηρεύσουν Από την άνευρη σάρκα μου Στάλα τη στάλα Την αναιμική ψυχή μου Θα ρουφήξουν Δεν ξέρω γιατί με επέλεξαν Μα από την άλλη...

Όταν το σύμπαν έχει κέφια

Όταν το σύμπαν έχει κέφια

Η καλή ημέρα από το πρωί φαίνεται, λέει η παροιμία κι αν κρίνω από την έναρξη της δικής μου, το τέλος της μόνο καλό δεν προοιωνιζόταν. Είναι κάτι μέρες, βρε παιδί μου, που λες ότι το σύμπαν συνωμοτεί για να σου τις χαλάσει κι ας μας παραμύθιαζε τόσα χρόνια ο Κοέλιο με...

Το χαμόγελο του Παβαρότι

Το χαμόγελο του Παβαρότι

Άνοιξε τα μάτια όσο το σκοτάδι ήταν ακόμη πυκνό. Ρολόι δε χρειάστηκε να κοιτάξει. Ήξερε. Ήταν 6.30 ακριβώς. Η ώρα που πάντοτε ξυπνούσε. Σηκώθηκε και πήγε κατευθείαν στο παράθυρο. Άνοιξε τα ξύλινα παντζούρια και ένα αεράκι φθινοπωρινό, δροσερό, καθάριο, φερμένο από τα...

Φύλακας άγγελος

Φύλακας άγγελος

Μια μέλισσα στέκεται ακίνητη εδώ και ώρα πάνω στο τζάμι μου. Δείχνει κουρασμένη σχεδόν εξουθενωμένη. Πλησιάζω το χέρι μου και ακουμπώ το τζάμι. Για δες την. Πάει κοντά του χωρίς να φοβάται. Ακούω το μουρμούρισμά της. Τραγουδάει. Ναι. Τραγουδάει. Τι όμορφα. Ξέρω τι θα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Φύλακας άγγελος

Φύλακας άγγελος

Μια μέλισσα στέκεται ακίνητη εδώ και ώρα πάνω στο τζάμι μου. Δείχνει κουρασμένη σχεδόν εξουθενωμένη. Πλησιάζω το χέρι μου και ακουμπώ το τζάμι. Για δες την. Πάει κοντά του χωρίς να φοβάται. Ακούω το μουρμούρισμά της. Τραγουδάει. Ναι. Τραγουδάει. Τι όμορφα. Ξέρω τι θα...

Το ξυπνητήρι

Το ξυπνητήρι

Εκείνος μόλις έχει αποχωριστεί τη συμβία του, μετά από ένα δυστύχημα. Γεροδεμένος, ηλιοκαμένος και αγωνιστής μια ζωή. Εκείνη ζει με τον καλό της, που τον αγαπά και τον φροντίζει, όπως κι εκείνος άλλωστε. Γκριζομάλλα, καλοστεκούμενη, που δεν έχει, όμως, καλές σχέσεις...

Η δική μου μέρα

Η δική μου μέρα

Άλλη μια νύχτα ξάγρυπνη. Άλλη μια νύχτα αδιάφορη. Να μη μου καίγεται καρφί για τίποτα. Για τίποτα; Ο σφυγμός μου γρήγορος. Οι ανάσες μου δύσθυμες. Το σώμα σε αστάθεια από την υπερένταση. Τα βήματά μου παίζουν με το μυαλό μου. Με σπρώχνουν, σχεδόν καταναγκαστικά, να...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου