Θέλω να κρυφτώ

27.12.2016

Θέλω να κρυφτώ από όλους κι απ’ όλα...

Πιο πολύ  από σένα για να με ψάξεις,

να σου λείψω, να με ζητήσεις!

Καλή κρυψώνα φαίνεται η φωλιά των πουλιών

στο ψηλό δέντρο απέναντι,

μα και τα σύννεφα

έτσι πυκνά που είναι σήμερα

δεν είναι άσχημη ιδέα!

Βλέποντας πόσο μεγάλωσε η πικροδάφνη στον κήπο,

σκέφτομαι πως είναι κι αυτή

ιδανικό καταφύγιο.

Θέλω να μην είμαι εύκολη πρόσβαση.

Θέλω να γεννηθεί η αγωνία

και να  τη δω στο πρόσωπό σου,

να την ακούσω στη χροιά της φωνής σου

σαν θα με φωνάζεις,

να την αισθανθώ στην αναπνοή σου!

Θέλω να με γυρέψεις όπως ποτέ ως τώρα...

Πού να κρυφτώ;

Έχει αέρα,

συνεπώς η θάλασσα θα έχει αναδιπλώσεις.

Εκεί, στις υδάτινες πτυχές της μέσα

ίσως κουρνιάσω.

Εκτός κι αν περιμένω το δείλι

και μπερδευτώ στη νοητή ραφή του ορίζοντα…

Εκτός κι αν περιμένω να νυχτώσει,

θα 'ναι εύλογα ευκολότερο...

Μπορώ τότε να κρυφτώ κάτω από το ύφασμα της νύχτας.

Μπορώ ακόμη και να τρυπώσω σε κάποια φεγγαρότρυπα.

Θέλω να νιώσεις ότι λείπω!

Να δω την έλλειψή μου ζωγραφιά στους δρόμους του μυαλού σου!

Να τη δω αποτύπωμα στο χάρτη του προσώπου σου!

Να μου τη διηγηθούν τα χέρια σου

σαν με βρεις και με κλείσεις μέσα!

Να τη γευτώ στο φιλί σου!

Αυτό θέλω...

_

γράφει η Θώμη Μπαλτσαβιά

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μια πληγωμένη ελπίδα

Μια πληγωμένη ελπίδα

Στις γειτονιές των ανθρώπων του μόχθου πλανιέται μια πληγωμένη ελπίδα, ψυχής η κραυγή ένα παιδί πεινασμένο που μόλις κρατιέται σ' ένα τραπέζι που κάποιος μοιράζει λιγοστό το ψωμί   Τη μέρα εκείνη της κρίσης λαμπρός ο ήλιος καλεί αδικημένους, θλιμμένους στο κόσμο...

Το σούρουπο

Το σούρουπο

Μαβιά σύννεφα ταξιδεύουν στα δυτικά με τον ανάλαφρο ρυθμό παλιού τραγουδιού. Ένα κορίτσι κεντάει στο τελάρο του το τριανταφυλλί του λιόγερμα.   Ένα σύννεφο, το ‘συρε μαζί του το σούρουπο, σκάλωσε στα κλαδιά της γαζίας ξεθώριασε το κιτρινάκι της φορεσιάς της...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Μάρθα Δήμου

    Πάρα πολύ όμορφες κρυψώνες βρήκες και τις απέδωσες με λυρισμό και ρομαντισμό. Καλή συνέχεια!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου