Θέλω να κρυφτώ

27.12.2016

Θέλω να κρυφτώ από όλους κι απ’ όλα...

Πιο πολύ  από σένα για να με ψάξεις,

να σου λείψω, να με ζητήσεις!

Καλή κρυψώνα φαίνεται η φωλιά των πουλιών

στο ψηλό δέντρο απέναντι,

μα και τα σύννεφα

έτσι πυκνά που είναι σήμερα

δεν είναι άσχημη ιδέα!

Βλέποντας πόσο μεγάλωσε η πικροδάφνη στον κήπο,

σκέφτομαι πως είναι κι αυτή

ιδανικό καταφύγιο.

Θέλω να μην είμαι εύκολη πρόσβαση.

Θέλω να γεννηθεί η αγωνία

και να  τη δω στο πρόσωπό σου,

να την ακούσω στη χροιά της φωνής σου

σαν θα με φωνάζεις,

να την αισθανθώ στην αναπνοή σου!

Θέλω να με γυρέψεις όπως ποτέ ως τώρα...

Πού να κρυφτώ;

Έχει αέρα,

συνεπώς η θάλασσα θα έχει αναδιπλώσεις.

Εκεί, στις υδάτινες πτυχές της μέσα

ίσως κουρνιάσω.

Εκτός κι αν περιμένω το δείλι

και μπερδευτώ στη νοητή ραφή του ορίζοντα…

Εκτός κι αν περιμένω να νυχτώσει,

θα 'ναι εύλογα ευκολότερο...

Μπορώ τότε να κρυφτώ κάτω από το ύφασμα της νύχτας.

Μπορώ ακόμη και να τρυπώσω σε κάποια φεγγαρότρυπα.

Θέλω να νιώσεις ότι λείπω!

Να δω την έλλειψή μου ζωγραφιά στους δρόμους του μυαλού σου!

Να τη δω αποτύπωμα στο χάρτη του προσώπου σου!

Να μου τη διηγηθούν τα χέρια σου

σαν με βρεις και με κλείσεις μέσα!

Να τη γευτώ στο φιλί σου!

Αυτό θέλω...

_

γράφει η Θώμη Μπαλτσαβιά

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Οδηγός ιστοσελίδας

Κερδίστε το!

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Το κλειστό σπίτι

Το κλειστό σπίτι

Ένα παιδί πεθαίνει στο σπίτι. Κουρτίνες κλειστές. Λίγο φως ξεφεύγει τα βράδια.  Καθόλου φως δεν μπαίνει. Κι ας είναι καλοκαίρι.   Στον κήπο το ποδήλατο του μεγάλου αδερφού. Της είναι μεγάλο. Αλλά θα το πάρει σε κανα δυο χρόνια. Που δεν θα 'ρθουν.    Τα...

Το ερώτημα

Το ερώτημα

Ο πίνακας μιας μέρας σου. Πλάσε χαρά, πλάσε ζωή, αξίες και ομορφιά η αύρα σου θ’ αγγίξει ανθρώπους πιο βαθιά ωραία συναισθήματα στη σύνθεση μιας μέρας πομπός ελπίδας, άνοιξης, στο φάσμα μιας εσπέρας. Το κάδρο των αισθήσεων γέμιζε με αγάπη μια θάλασσα χαμόγελα στου ουρανού τον χάρτη.

Ταραγμένοι καιροί

Ταραγμένοι καιροί

Άρρωστο το κύμα ξεψυχάει στην αμμουδιά. Θύελλες μου είχες τάξει φουρτουνιασμένα νερά. Κι εγώ ήσυχος κάλπαζα σε αναζητήσεις γι' άγριους καιρούς κι αιθερογέννητους βοριάδες. Με υποσχέσεις έωλες και χλιαρές σιωπές πότισες το βλέμμα μου μια θάλασσα λάδι να με κρατάει...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Μάρθα Δήμου

    Πάρα πολύ όμορφες κρυψώνες βρήκες και τις απέδωσες με λυρισμό και ρομαντισμό. Καλή συνέχεια!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου