Τα χρόνια πέρασαν γρήγορα. Τώρα μένω να κοιτάζω τις φωτογραφίες, μένω να αναπολώ περασμένες εμπειρίες. Κάθε μέρα, μια προσωπική μάχη, ένα ψευτοδίλημμα να κυριεύει την ψυχή μου, οι απαντήσεις που δεν τολμώ να δώσω. Αν μιλήσω θα ανακουφιστώ μου λες, μα δεν τολμώ, ντρέπομαι. Ναι, εγώ που στα μάτια σου φαίνομαι ατρόμητη, ριψοκίνδυνη, εξωστρεφής, τώρα απλά ντρέπομαι ακόμα κι εσένα. Ποιος να με ακούσει τώρα που δε μπορώ, πλέον ούτε από το κρεβάτι να σηκωθώ. Μεγαλοποιώ τα μικροπροβλήματα μου λες, μα εμένα με θλίβουν, τη μοναξιά μου ενισχύουν. Θέλω να έρθεις στη θέση μου, τότε θα καταλάβεις, το βάρος της συνείδησης μου να σηκώσεις και τότε θα με ακούσεις.

_

γράφει η Ζωή Κώτσου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!