Θεός αν είναι

14.05.2017

Τα πράγματα εκείνα, τα δίχως όνομα, είναι και αυτά που με φοβίζουν.

Οι λέξεις εκείνες των προφητών, που με το βροντόφωνο βήμα και με τα κίβδηλα άρματά τους  μεμιάς μετουσιώθηκαν σε οράματα, με σκιάζουν. Στη σκόνη του απείρου μας σαν σε σέρνουν πεθαμένο.

Και πώς να εναντιωθείς;

Με ποια φωνή να απαιτήσεις το δίκιο σου;

Τσακισμένος πια.

Κουρασμένος απ’ τη λήθη, αν όχι νοσταλγία, όλων εκείνων που δε πρόφτασα ν’ αγγίξω.

Ας ήτανε πιο σιωπηλή η ιαχή.

Να κλείσουμε πόρτες και παράθυρα στην ερημιά την ανθρωπινή.

Ας ήτανε πιο ήρεμα να διασχίζαμε την απέναντι όχθη, στην ήσυχη κατοικία των βουβών αγαλμάτων.

Τελικά Θεός ίσως να είναι εκείνο το άσκοπο πράγμα που λιβανίζουμε με μερικά σέντς στην κάλπη των «Και ει τι έστιν εν αυτοίς πλημμέλημα ή ανόμημα, άνες, άφες, συγχώρησον δια την σην φιλανθρωπίαν» τις Κυριακές και αβίαστα προσκυνάμε ακολούθως!

_

γράφει ο Νίκος Ρούπας 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Οδηγός ιστοσελίδας

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Ζωτικό ειδύλλιο

Ζωτικό ειδύλλιο

-Αυτό είναι δικό σας, είπε ο πωλητής μ’ ένα πλατύ χαμόγελο που αποκάλυψε τη λευκή οδοντοστοιχία του, δίνοντας στο Σταμάτη το κλειδί του αυτοκινήτου. Εκείνος το περιεργάστηκε στη χούφτα του με δέος, σα να κρατούσε το άγιο δισκοπότηρο. Κάθισε στη θέση του οδηγού και...

Στον καφενέ της μικρής πλατείας

Στον καφενέ της μικρής πλατείας

Ο Τάσος, ο καφετζής, έφτασε όπως πάντα στην ώρα του, ν’ ανοίξει αχάραγα τον καφενέ, που βρισκόταν σε μια γωνιά της μικρής πλατείας. Ήδη απ’ έξω ήσαν καθισμένοι, να τον προσμένουν, τα πρώτα μαστόρια, που είχαν για πιάτσα το μαγαζί. -Καλημέρα. Πρωινοί, πρωινοί, βλέπω....

Πέρσα – Στέφανος

Πέρσα – Στέφανος

Όταν γνώρισα την Πέρσα ήμουνα πολύ νέος, ίσως πολύ νεώτερος απ’ αυτήν, αλλά με τις γυναίκες ποτέ δεν ξέρεις. Μόλις είχα τελειώσει τις Πανεπιστημιακές μου σπουδές και μιας και δεν γινόταν καν λόγος για μεταπτυχιακές στο εξωτερικό, λόγω οικονομικής αδυναμίας, (σημ. στην...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου