Θεός αν είναι

14.05.2017

Τα πράγματα εκείνα, τα δίχως όνομα, είναι και αυτά που με φοβίζουν.

Οι λέξεις εκείνες των προφητών, που με το βροντόφωνο βήμα και με τα κίβδηλα άρματά τους  μεμιάς μετουσιώθηκαν σε οράματα, με σκιάζουν. Στη σκόνη του απείρου μας σαν σε σέρνουν πεθαμένο.

Και πώς να εναντιωθείς;

Με ποια φωνή να απαιτήσεις το δίκιο σου;

Τσακισμένος πια.

Κουρασμένος απ’ τη λήθη, αν όχι νοσταλγία, όλων εκείνων που δε πρόφτασα ν’ αγγίξω.

Ας ήτανε πιο σιωπηλή η ιαχή.

Να κλείσουμε πόρτες και παράθυρα στην ερημιά την ανθρωπινή.

Ας ήτανε πιο ήρεμα να διασχίζαμε την απέναντι όχθη, στην ήσυχη κατοικία των βουβών αγαλμάτων.

Τελικά Θεός ίσως να είναι εκείνο το άσκοπο πράγμα που λιβανίζουμε με μερικά σέντς στην κάλπη των «Και ει τι έστιν εν αυτοίς πλημμέλημα ή ανόμημα, άνες, άφες, συγχώρησον δια την σην φιλανθρωπίαν» τις Κυριακές και αβίαστα προσκυνάμε ακολούθως!

_

γράφει ο Νίκος Ρούπας 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Γιατρός στον τόπο του

Γιατρός στον τόπο του

Τον γιατρό τον γνώρισα σε κάποιο «μακρινό» παρελθόν, τότε που προσποριζόμουν τα προς το ζην ως επαρχιακός δημοσιογράφος. Γιατρός με την απόλυτη Ιπποκράτεια έννοια. Καρδιολόγος στο τοπικό Νοσοκομείο, εξαίρετος ως επιστήμονας και ως άνθρωπος. Κάποιος φίλος νοσηλευτής...

Υπολείμματα χαράς

Υπολείμματα χαράς

Περπατάς στην παραλία. Είναι ξεκούραση για το μάτι και για την ψυχή η θάλασσα κι ο ουρανός που αγκαλιάζονται κι ας είσαι δίπλα στην πόλη που αγκομαχάει τους πόνους της. Βήματα που τά ’χεις ξανακάνει φορές ατέλειωτες. Άμμος και πάλι άμμος και βότσαλα και κράσπεδα από...

Βανίλια

Βανίλια

Μια πόρτα άνοιξε πίσω της. Ένιωσε τον βαρύ ίσκιο του να απλώνεται στο χώρο. Άκουσε την παλιά ψάθινη καρέκλα να τρίζει. Η αναπνοή της έμεινε να αφουγκράζεται. Ένα σούρσιμο κι ένα απαλό ρυθμικό χτύπημα των δακτύλων του στο τραπέζι. Έκανε να κινηθεί, μα τα πόδια της δεν...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου