Θεός με Τ-shirt και παντελόνι

14.06.2017

Εγώ είμαι όλα εκείνα,

που πίστεψες πως είναι πια πολύ αργά να σου τύχουν,

πως ποτέ κάποιος δε θα μπορούσε να σου τα δώσει.

 

Εγώ είμαι όμως ένας οικιακός "από μηχανής θεός"

που λυτρώθηκε από τους γάντζους και το ξύλινο βαρούλκο του,

κι έβγαλε τα σχοινιά και τα μεταλλικά φρένα

και σου ‘γινε, με τη Θεοφανεία του, προσιτός και προσπελάσιμος,

για σένα μόνο καθημερινός, πιστός και ακόλουθος,

χωρίς όμως ρομφαίες και σκήπτρα, χωρίς βαρύ ένδυμα πορφύρας,

αντίθετα, εγώ φοράω Τ-shirt και παντελόνι

και σκοτώνω την αναμονή τρώγοντας πατατάκια.

 

Και γίνομαι όλα εκείνα έτσι απλά,

όπως τούτες οι γραμμές σε τάξη και σε ευθεία,

σιδερωμένο από τσακίσεις πουκάμισο που ‘χει πλυθεί σε τύμπανο,

στίχοι από λιανοτράγουδο

χωρίς κοσμητικά, παρενθέσεις και υψηλά νοήματα,

με τα βασικά χρώματα τραβηγμένη καρικατούρα,

έτσι τις λέξεις μου αυτές σου τις απλώνω,

στου σώματός μου τη φυσιολογική θερμοκρασία,

σαν σε πιατέλα¸ από τις πετρίτσες, φακές καθαρισμένες,

βγαλμένες παράμερα, φτιάχνοντας βουναλάκι,

στο τασάκι με τις στάχτες και μέχρι τα νύχια μου τις ρουφηγμένες γόπες.

 

Στα λέω τώρα που περπατάω κάπου δίπλα σου,

ενώ εσύ ακόμα δε με έχεις γνωρίσει,

θα φτάσει όμως ο καιρός, θα πλησιάσει,

- να ‘χω πίστη -

και συ θα ‘ρθεις κοντά,

αλλά μέχρι τότε άφησέ με εγώ να ονειρεύομαι με τα μάτια ανοιχτά

όπως αφήνω να μπει στο δυάρι μου

από τις χαραμάδες και τις γρίλιες

το πρωινό πούσι και η φωνή του μανάβη

και όπως αφήνω απερίσκεπτα την πόρτα ξεκλείδωτη

σε καθυστερημένο τα χαράματα διαρρήκτη.

 

Αυτό τραγούδι μου μόνο θέλω να φτάσει προσευχή,

ικεσία να σχίσει τον ορίζοντα,

στον κόσμο ν’ αντηχήσει:

«Πάτερ ἡμῶν

Nam Myoho Renge Kyo

ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς

Hare Krishna, Hare Rama

ἁγιασθήτω τὸ ὄνομά σου, ἐλθέτω ἡ βασιλεία σου".

_

γράφει ο Δημήτρης Σούκουλης

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Μια ήσυχη φιγούρα

Μια ήσυχη φιγούρα

Ήσυχη φιγούρα, ήσυχη προσωπικότητα που ταράζει άλλων τα νερά. Όχι και τόσο κοινωνική, ανήκει χωρίς να είναι ολόκληρη εκεί. Θέλησε να ζήσει διαφορετικά, με όνειρα και χωρίς σταθμά. Μα μάταιες σκέψεις ξεπρόβαλαν και μια πραγματικότητα αναπόφευκτη, Και στερνή της γνώση...

Σείριος

Σείριος

Σε είδα σήμερα Μυστική μου ερωμένη. Μικρή μελαγχολική απροστάτευτη με έψαχνες χωρίς να ξέρεις το γιατί σε έψαχνα σε έβρισκα σε έχανα. Και ήσουν παντού δεν ήθελα να σου μιλώ να σε αρπάξω ήθελα να καταστρέψω τη εύθραυστη ηρεμία σου Να σου γυμνώσω τα στήθη Να τα δαγκώσω...

Το φως δεν επαιτεί…

Το φως δεν επαιτεί…

- γράφει η Θεοδοσία Αργυράκη - Ασαργιωτάκη - Με αλαζονεία λεηλατήθηκε, δε νικήθηκε  ότι αναστήθηκε στο φως είναι εκεί  στις παγωμένες αίθουσες κραυγάζει με τέχνης ρωμαλέα, αιώνια φωνή. __Δεν σου ανήκω, δεν είμαι εδώ θρηνούν τα ακρωτηριασμένα μέλη μου  με το ρυθμό της...

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Πού να ’ξερες γέρο Έρνεστ πως θα γινόμασταν συμμαθητές   στην Αίθουσα του Ανοιχτού Ορίζοντα μαζί να έρπουμε με μάτια δακρυσμένα   Και εγώ σαν ένας από σένα να βλέπω, να μιλώ και  να απορώ Τι Λάθος Έκανα  όταν ξεκίνησα να Ζω και να Aγαπώ τη Θάλασσα   Ω!...

Μοναχικά Χριστούγεννα

Μοναχικά Χριστούγεννα

Έστρωσε το πιο όμορφο, χριστουγεννιάτικο τραπέζι  το γέμισε με καλούδια, τίποτα να μην λείπει έβαλε και την μουσική, στη διαπασών να παίζει να μην ακούγονται τόσο πολύ, της μοναξιάς οι χτύποι.   Γέμισε τα ποτήρια μέχρι πάνω, με κρασί κι ελπίζει πως κάποιος απόψε...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Μοναχικά Χριστούγεννα

Μοναχικά Χριστούγεννα

Έστρωσε το πιο όμορφο, χριστουγεννιάτικο τραπέζι  το γέμισε με καλούδια, τίποτα να μην λείπει έβαλε και την μουσική, στη διαπασών να παίζει να μην ακούγονται τόσο πολύ, της μοναξιάς οι χτύποι.   Γέμισε τα ποτήρια μέχρι πάνω, με κρασί κι ελπίζει πως κάποιος απόψε...

Κάθε Δεκέμβρη

Κάθε Δεκέμβρη

Περπατούσες κι εσύ στο στενό εκείνο δρόμο το Δεκέμβρη, με τα μάτια σου ανοικτά.  Ονειροπολώντας ένα κατευθυνόμενο χρωματιστό Χριστουγεννιάτικο μέλλον. Διατάζοντας, την ευτυχία που περιμένεις, κάθε Δεκέμβρη. Όλα τα σχέδια σου συσκευασμένα, τυλιγμένα με το γυαλιστερό...

Ωδή στο κτήνος / Κτηνωδία

Ωδή στο κτήνος / Κτηνωδία

Τίνος λες να ‘ναι το κτήνος Που γρατσουνάει το μέσα σου κι ανοίγει κουφάλες στην καρδιά σου Που στο κοπιαστικό χαμόγελό σου κεντάει μια Ατέρμονη γραμμή Που τα χέρια σου διπλώνει σαν να ‘σαι μαριονέτα ανήμπορη. Τίνος λες να ‘ναι το κτήνος Που –σαν αλλοτινό τσογλάνι της...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου