Θεός με Τ-shirt και παντελόνι

14.06.2017

Εγώ είμαι όλα εκείνα,

που πίστεψες πως είναι πια πολύ αργά να σου τύχουν,

πως ποτέ κάποιος δε θα μπορούσε να σου τα δώσει.

 

Εγώ είμαι όμως ένας οικιακός "από μηχανής θεός"

που λυτρώθηκε από τους γάντζους και το ξύλινο βαρούλκο του,

κι έβγαλε τα σχοινιά και τα μεταλλικά φρένα

και σου ‘γινε, με τη Θεοφανεία του, προσιτός και προσπελάσιμος,

για σένα μόνο καθημερινός, πιστός και ακόλουθος,

χωρίς όμως ρομφαίες και σκήπτρα, χωρίς βαρύ ένδυμα πορφύρας,

αντίθετα, εγώ φοράω Τ-shirt και παντελόνι

και σκοτώνω την αναμονή τρώγοντας πατατάκια.

 

Και γίνομαι όλα εκείνα έτσι απλά,

όπως τούτες οι γραμμές σε τάξη και σε ευθεία,

σιδερωμένο από τσακίσεις πουκάμισο που ‘χει πλυθεί σε τύμπανο,

στίχοι από λιανοτράγουδο

χωρίς κοσμητικά, παρενθέσεις και υψηλά νοήματα,

με τα βασικά χρώματα τραβηγμένη καρικατούρα,

έτσι τις λέξεις μου αυτές σου τις απλώνω,

στου σώματός μου τη φυσιολογική θερμοκρασία,

σαν σε πιατέλα¸ από τις πετρίτσες, φακές καθαρισμένες,

βγαλμένες παράμερα, φτιάχνοντας βουναλάκι,

στο τασάκι με τις στάχτες και μέχρι τα νύχια μου τις ρουφηγμένες γόπες.

 

Στα λέω τώρα που περπατάω κάπου δίπλα σου,

ενώ εσύ ακόμα δε με έχεις γνωρίσει,

θα φτάσει όμως ο καιρός, θα πλησιάσει,

- να ‘χω πίστη -

και συ θα ‘ρθεις κοντά,

αλλά μέχρι τότε άφησέ με εγώ να ονειρεύομαι με τα μάτια ανοιχτά

όπως αφήνω να μπει στο δυάρι μου

από τις χαραμάδες και τις γρίλιες

το πρωινό πούσι και η φωνή του μανάβη

και όπως αφήνω απερίσκεπτα την πόρτα ξεκλείδωτη

σε καθυστερημένο τα χαράματα διαρρήκτη.

 

Αυτό τραγούδι μου μόνο θέλω να φτάσει προσευχή,

ικεσία να σχίσει τον ορίζοντα,

στον κόσμο ν’ αντηχήσει:

«Πάτερ ἡμῶν

Nam Myoho Renge Kyo

ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς

Hare Krishna, Hare Rama

ἁγιασθήτω τὸ ὄνομά σου, ἐλθέτω ἡ βασιλεία σου".

_

γράφει ο Δημήτρης Σούκουλης

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Κέρδισέ το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Οι μέρες φεύγουν άβουλες, νωθρές κυλούν οι νύκτες  με ορχήστρα μοιάζει η ζωή που έχασε τον τόνο δίχως σκουριά σταμάτησαν το μέτρημα οι δείκτες στάθηκαν σαν να ‘ναι φιλί, μηδένισαν το χρόνο...     Αποκοιμήθηκε η ανατολή, αλάργεψε η δύση  σταμάτησε και η ψυχή δάκρυα να...

Πλάνη

Πλάνη

Ταξιδιώτη αέναε στο γνέψιμό μου αποκρίθηκες. Στης λήθης τ’ ακρογιάλι ξεκουράσου. Βότσαλα μικρά οι αναμνήσεις λαχταρούν την αλμύρα, στη σάρκα τους λουσμένη. Να γευτούν στα χείλη τον αφρό της ελπίδας και να μεθύσουν απ’ τα τσαλακωμένα βήματά σου. Η σιωπή σκεπάζει τη...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου