Θυμάμαι με ένα κίτρινο τριαντάφυλλο

10.12.2016

a44

Θυμάμαι να είμαι παιδούλα

με μια πλεξούδα καστανή στην πλάτη

ανάμεσα στα φτερά

που εγώ είχα για να πετάξω

μα οι άλλοι δεν έβλεπαν…

Στην παλιά μονοκατοικία της γιαγιάς

μια τριανταφυλλιά κίτρινη

ήταν η μεγάλη μου αγάπη.

Ακόμη θαρρώ πως μυρίζω το άρωμά της!

Θυμάμαι ώρες μαγικές

στα γόνατα ενός παππού

εμπρός σε ένα παλιό  πιάνο

να το γρατζουνάω

κι εκείνος να γελά...

Θεέ μου!

Τι όμορφα γελούσε...

Μεγάλωσα το ξέρω!

Ο παππούς είναι άγγελος πια...

Εγώ αγάπησα και πόνεσα...

Το μόνο ίδιο είναι

Η πλεξούδα μου

σε μια πλάτη δίχως φτερά πια,

ανακατωμένη με διάσπαρτες λευκές τρίχες

στο καστανό της χρώμα

Η αγάπη μου για τα κίτρινα τριαντάφυλλα

Και το παλιό πιάνο

που κοσμεί μια γωνιά του σαλονιού.

Ξύπνησα πριν χρόνια θυμάμαι

και βρήκα ένα από αυτά τα τριαντάφυλλα πάνω στα πλήκτρα.

Είχες κρυφτεί πίσω από την κουρτίνα

μα σε πρόδωσε το αεράκι που τη χόρευε...

Μ' αγάπησες πολύ!

Το ξέρω πια!

Τότε δεν το γνώριζα...

Γνώριζα μόνο πόσο σ' αγαπώ εγώ!

Γνώριζα μόνο να πονώ κάθε που με πλήγωνες, λες και χώνονταν στη σάρκα μου

τα αγκάθια από το τριαντάφυλλο...

Μύριζα κι εγώ σαν τριαντάφυλλο

μου είχες πει…

Δε χόρταινες να με μυρίζεις!

Γιατί καλά τα αγκάθια σου γνώρισα

αφού τόσο μ' αγάπησες;

Τώρα όπου κι αν είσαι

ελπίζω απλά να αγαπάς τα τριαντάφυλλα

και να με θυμάσαι πού και πού...

Κι αν βρεις στο προσκεφάλι σου

κίτρινα ροδοπέταλα ένα πρωί...

Θα ξέρεις…

_

γράφει η Θώμη Μπαλτσαβιά

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Θα σε περιμένω

Θα σε περιμένω

Στου κόσμου τα τελευταία απομεινάρια  στου Ήλιου την ατελεύτητη σιωπή  τα άστρα αφήνουν χρώματα και σημάδια  να βρίσκεις το δρόμο σ’ άγνωστη εποχή.  Η μέρα που φεύγει όμορφη και σκληρή  το ίδιο θα ‘ναι κι η άλλη που ξεκινάει  ας ήταν μετά τη δύση της ν’ ακουστεί ...

Μπαλάντα μέσα στο Χάος που τραγουδάει

Μπαλάντα μέσα στο Χάος που τραγουδάει

Στου κόσμου τα τελευταία απομεινάρια  στου Ήλιου την ατελεύτητη σιωπή  τα άστρα αφήνουν χρώματα και σημάδια  να βρίσκεις το δρόμο σ’ άγνωστη εποχή.  Η μέρα που φεύγει όμορφη και σκληρή  το ίδιο θα ‘ναι κι η άλλη που ξεκινάει  ας ήταν μετά τη δύση της ν’ ακουστεί ...

Κορίτσια και Άνοιξη

Κορίτσια και Άνοιξη

Απρίλης, Μάης καθοδόν.  Κορίτσια στου έρωτα το ρουν.  Έχουν το ένστικτο των λουλουδιών:  να μην ανθίσουν δε μπορούν.   _ γράφει ο Σπύρος...

Στην ωραία Ελένη μας

Στην ωραία Ελένη μας

Στην ωραία Ελένη μας -Στη μνήμη της συμμαθήτριας Ελένης Μ.-    Γλυκούλα και ονειρική,  οι δυο σε ένα θρανίο.  Δεν ήσουν καν ομηρική,  μα άγγιζες το Θείο.    Δεν ήσουνα του Μενελά*, βασίλισσα της Σπάρτης.  χωριατοπούλα, που γελά  και τη γελάει ο Μάρτης....

Η αρένα

Η αρένα

Είμαστε όλοι σε μια αρένα, όπου τέρατα κάθε λογής ορμάνε. Το κοινό ζητωκραυγάζει με την πρώτη σταγόνα αίματος, με το πρώτο σημάδι ήττας. Κρατώντας ένα μικρό σπαθί τι να καταφέρεις; Εχθροί τέτοιας ρώμης πάντα κερδίζουν. Ποιος ο λόγος να αγωνίζεσαι; Ποιος ο λόγος να...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Η αρένα

Η αρένα

Είμαστε όλοι σε μια αρένα, όπου τέρατα κάθε λογής ορμάνε. Το κοινό ζητωκραυγάζει με την πρώτη σταγόνα αίματος, με το πρώτο σημάδι ήττας. Κρατώντας ένα μικρό σπαθί τι να καταφέρεις; Εχθροί τέτοιας ρώμης πάντα κερδίζουν. Ποιος ο λόγος να αγωνίζεσαι; Ποιος ο λόγος να...

Βαρκάδα

Βαρκάδα

Ξέρεις, μου μοιάζει όλο αυτό σαν βαρκάδα. Στη μέση του σύμπαντος. Κουκίδα ασήμαντη. Να θες να βγεις να ξεσκάσεις. Να πας μια βόλτα στα μαγαζιά. Να μυρίζεις τον αέρα στην Αιόλου, Τα ασβεστωμένα παρτέρια της παλιάς πόλης, Τα πεύκα του Σειχ - Σου, Το μοναστήρι της...

Πεταμένες λέξεις

Πεταμένες λέξεις

Σε μιαν άλλη εποχή, σε ένα παλιό ξεχασμένο βιβλίο, βρέθηκε μια ιστορία. Πεταμένες λέξεις σε σελίδες που ξεθώριασαν βρέθηκε σε ένα κουτί σκονισμένο. Το βρήκες και το σκούπισες, το άνοιξες και το ξεφύλλισες, την σκέφτηκες στο λεπτό.   Όσο Ιστορία μύριζε και το...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου