Θυμάμαι με ένα κίτρινο τριαντάφυλλο

10.12.2016

a44

Θυμάμαι να είμαι παιδούλα

με μια πλεξούδα καστανή στην πλάτη

ανάμεσα στα φτερά

που εγώ είχα για να πετάξω

μα οι άλλοι δεν έβλεπαν…

Στην παλιά μονοκατοικία της γιαγιάς

μια τριανταφυλλιά κίτρινη

ήταν η μεγάλη μου αγάπη.

Ακόμη θαρρώ πως μυρίζω το άρωμά της!

Θυμάμαι ώρες μαγικές

στα γόνατα ενός παππού

εμπρός σε ένα παλιό  πιάνο

να το γρατζουνάω

κι εκείνος να γελά...

Θεέ μου!

Τι όμορφα γελούσε...

Μεγάλωσα το ξέρω!

Ο παππούς είναι άγγελος πια...

Εγώ αγάπησα και πόνεσα...

Το μόνο ίδιο είναι

Η πλεξούδα μου

σε μια πλάτη δίχως φτερά πια,

ανακατωμένη με διάσπαρτες λευκές τρίχες

στο καστανό της χρώμα

Η αγάπη μου για τα κίτρινα τριαντάφυλλα

Και το παλιό πιάνο

που κοσμεί μια γωνιά του σαλονιού.

Ξύπνησα πριν χρόνια θυμάμαι

και βρήκα ένα από αυτά τα τριαντάφυλλα πάνω στα πλήκτρα.

Είχες κρυφτεί πίσω από την κουρτίνα

μα σε πρόδωσε το αεράκι που τη χόρευε...

Μ' αγάπησες πολύ!

Το ξέρω πια!

Τότε δεν το γνώριζα...

Γνώριζα μόνο πόσο σ' αγαπώ εγώ!

Γνώριζα μόνο να πονώ κάθε που με πλήγωνες, λες και χώνονταν στη σάρκα μου

τα αγκάθια από το τριαντάφυλλο...

Μύριζα κι εγώ σαν τριαντάφυλλο

μου είχες πει…

Δε χόρταινες να με μυρίζεις!

Γιατί καλά τα αγκάθια σου γνώρισα

αφού τόσο μ' αγάπησες;

Τώρα όπου κι αν είσαι

ελπίζω απλά να αγαπάς τα τριαντάφυλλα

και να με θυμάσαι πού και πού...

Κι αν βρεις στο προσκεφάλι σου

κίτρινα ροδοπέταλα ένα πρωί...

Θα ξέρεις…

_

γράφει η Θώμη Μπαλτσαβιά

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η κλεψύδρα

Η κλεψύδρα

Κι έρχεται το πλήρωμα του χρόνου. Και συνειδητοποιείς δεν υπάρχουν περιθώρια για ανοχές. Έζησες, προσπαθώντας όσο γινόταν να καταλαβαίνεις τους άλλους να ανέχεσαι συμπεριφορές λόγια, πράξεις κι όταν αντιλαμβάνεσαι πως η κλεψύδρα τελειώνει κοιτάζεις τον εαυτό σου....

H γνωριμία

H γνωριμία

Δειλό, ξεκίνημα δειλό μ’ ανώριμα στιχάκια στο διάβα σου πλανήθηκα, λαθραία μου πορεία να ξεκουράζομαι γυμνός στης μνήμης τα παγκάκια να καρτερώ την αύρα σου, ονείρων καπηλεία. Στα χέρια σου ανδρώθηκα, φωλιά ελπιδοφόρα στάχυ να ‘ναι η τέρψη σου, το πάθος η τροφή ρόζους...

Μνήμη

Μνήμη

Εκείνο το αύριο που στην πλάτη του κουβαλούσε μια υπόσχεση πως οι μέρες που θα έρθουν θα είναι καλύτερες πλημμυρισμένες φως και όνειρα πού χάθηκε; Τώρα, στη θέση του στέκεται ο φόβος Πλέκει τον ιστό του Τον παρατηρώ από μακριά και τον πολεμώ με κομμάτια μνήμης Μνήμη,...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου