Θυμώνω…

25.03.2017

Θυμώνω…
Θυμώνω για χάρη όλων εκείνων που ξεστόμισα, επειδή δεν άντεξα να τα κρατάω πια πίσω από τα σφιγμένα δόντια μου. Για όλες εκείνες τις λέξεις που ξεχύθηκαν απ’ τα χείλη μου και πρόδωσαν όλα όσα σου έκρυβα τόσο καιρό. Θυμώνω με το αχόρταγο βλέμμα μου, με την ασυγκράτητη αναπνοή μου, με τα τρεμάμενα χέρια μου, με τα δάκρυα που έκαιγαν, σαν από οξύ, τα μάγουλά μου…
Θυμώνω για την πόρτα που ακόμη έχω αφήσει ανοιχτή από την μέρα που έφυγες.
Δε μετανιώνω. Μα θυμώνω. Θυμώνω με την αδυναμία που σου έδειξα.
Τιμωρία των λέξεων μου;
Μια ανυπέρβλητη σιωπή. Μετά από τόσα αληθινά λόγια, τι χειρότερο θα μου άξιζε άραγε; Τι πιο καταστροφικό; Τι πιο ανελέητο;
Θυμώνω που το υπέστην. Θυμώνω που το ανέχτηκα. Θυμώνω που με πόνεσε. Που το άφησα να με πονέσει και δεν έκανα τίποτε για να του αντισταθώ.
Θυμώνω που ακόμη με πονάει αυτή η σιωπή. Γιατί αυτή η σιωπή δε δήλωσε τον θάνατο, την έχθρα, την κακία ή την αηδία. Αλλά την απουσία. Και θυμώνω με την απουσία. Με νικάει η απουσία.
Αλήθεια θυμώνω. Πραγματικά θυμώνω.
Θυμώνω που νικήθηκα από ένα τίποτα, εξαιτίας του τίποτα, που για μένα ήταν τα πάντα.

_

γράφει η Άντια Αδαμίδου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Κέρδισέ το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η αμοιβή

Η αμοιβή

Η βαριά συρόμενη πόρτα του καθιστικού άνοιξε και η μεσόκοπη γυναίκα γλίστρησε μέσα κρατώντας στα χέρια της ένα μικρό πακέτο. Χυμένος στην πολυθρόνα στο βάθος, με την πελώρια βιβλιοθήκη στο πλάι του, ο γέρος αγνάντευε απ’ το παράθυρο τον κήπο καθώς ο ήλιος βασίλευε. Το...

Της γριάς τα κοτόπουλα

Της γριάς τα κοτόπουλα

Την γριά δεν θυμάμαι να την είχα συναντήσει ποτέ. Όμως, χωρίς να την ξέρω, την σκέφτομαι πάντα, αναπολώντας, ιδίως όταν περνώ απόγευμα έξω από το μαγαζί της, στην παραλιακή Νέας Κίου – Ναυπλίου. Για την ακρίβεια εκεί που ήταν πριν καμιά εικοσαετία το μαγαζί της, που...

Μέσα στη νύχτα

Μέσα στη νύχτα

Μέσα στη νύχτα ακούστηκε μια κραυγή. Έσκισε τη σιωπή σαν κοφτερό μαχαίρι. Δάκρυα κυλήσανε στα μάγουλα δροσίζοντας τη λύπη της. Μια κουκουβάγια με μάτια ορθάνοιχτα στεκόταν έξω από το παράθυρό της. Τόσα βράδια πιστή στο ραντεβού της. Εμφανιζόταν ακριβώς στις τρεις το...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Ελένη Ιωαννάτου

    Θύμος. Έντονο συναίσθημα. Πίσω του όμως κρύβεται η λύπη…
    Άντια πολύ καλά έκανες και έκφρασες όλα αυτά που ένιωθες. Μην θυμώνεις με τον εαυτό σου. Η αλήθεια πονάει πολλες φορές και δεν αντέχεται. Το κάθε τι έχει και την συνέπειά του. Θα ήταν καλύτερα να σώπαινες;

    Απάντηση
    • Antia Ad

      Μερικές φορές ναι… ίσως είναι καλύτερα να σωπαίνεις…

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου