Κουβέντες

20.01.2017

-Καλημέρα.
-Γιατί όρθιος;
-Πες μια καλημέρα πρώτα και μετά αρχίζεις την ανάκριση.
-Γιατί όρθιος;
-Πρέπει να περπατήσω, να προχωρήσω μπροστά.
-Γιατί μπροστά;
-Από πίσω έρχομαι.
-Και πώς ήταν;
-Ωραία ήταν! Μα είχα περιέργεια να δω πώς είναι και μπροστά.
-Είδες;
-Είδα!
-Και τώρα;
-Και τώρα, σαράβαλο πια, καρφωμένος, δεν πάω πουθενά. Ούτε μπροστά, ούτε πίσω.
-Και πως είναι τώρα;
-Τώρα κι αν είναι ωραία.
-Τι κάνεις τώρα;
-Αυτό που δεν κάνουν όλοι. Σκέφτομαι.
-Τι σκέφτεσαι;
-Γιατί σου απαντώ!
Γιατί σου λέω πράγματα!
Αφού εσύ που ρωτάς, είσαι εγώ!
Και το βλέπω, θες να συνεχίσεις να ρωτάς.
Με τι δικαίωμα; Πώς το κάνεις αυτό;
Με έναν παλιό-καθρέφτη!
Τόσο λοιπόν μεγάλη επιρροή έχει;!
Αναρωτιέμαι αν πρέπει να τον σπάσω για να σωπάσεις και εσύ, μα από την άλλη φοβάμαι τα επτά χρόνια γρουσουζιάς.
-Δεισιδαιμονίες, ναι ναι, δεισιδαιμονίες, αν θες σπάσε με να το διαπιστώσεις.
-Δεν έχω κουράγιο να το κάνω· ψέματα σου λέω, κατά βάθος φοβάμαι το μήπως, το και αν, το ίσως, το βρε μπας και... Άσε θα βρω άλλη λύση, σου είπα σκέφτομαι.
-Ναι καλά, αν σκέφτεσαι τέτοια... Κατόρθωμα!
-Ούτε μπρος ούτε πίσω...
-Εεεε σταμάτα λοιπόν, τι θες, να πάω πού; Να δω τι; Κατάντια παντού, μιζέρια παντού, φόβος παντού, παντού ανασφάλεια.
Καλά είμαι εδώ, στο τίποτα, είναι και αυτό κάτι.
-Σσς τώρα, για κοίτα καλά, με βλέπεις-δε με βλέπεις, με ακούς, με ακούς...
Σου είπα, θα βρω τη λύση.
Ένα λευκό σεντόνι μάς σκεπάζει και τους δυο, τώρα δε θα ξανασυναντηθούμε ούτε για καλημέρα. Μοιάζει νεκρική η σιγή, δεν υπάρχεις πια.
Σε σκότωσα εαυτέ μου, σε εκδικήθηκα, ήσουν αγενής και περίεργος.
Τι ευτυχία.

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Οδηγός ιστοσελίδας

Κερδίστε το!

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Υπολείμματα χαράς

Υπολείμματα χαράς

Περπατάς στην παραλία. Είναι ξεκούραση για το μάτι και για την ψυχή η θάλασσα κι ο ουρανός που αγκαλιάζονται κι ας είσαι δίπλα στην πόλη που αγκομαχάει τους πόνους της. Βήματα που τά ’χεις ξανακάνει φορές ατέλειωτες. Άμμος και πάλι άμμος και βότσαλα και κράσπεδα από...

Βανίλια

Βανίλια

Μια πόρτα άνοιξε πίσω της. Ένιωσε τον βαρύ ίσκιο του να απλώνεται στο χώρο. Άκουσε την παλιά ψάθινη καρέκλα να τρίζει. Η αναπνοή της έμεινε να αφουγκράζεται. Ένα σούρσιμο κι ένα απαλό ρυθμικό χτύπημα των δακτύλων του στο τραπέζι. Έκανε να κινηθεί, μα τα πόδια της δεν...

Μελέκ

Μελέκ

Έκατσε στο παγκάκι αναστενάζοντας με ανακούφιση. Τα πόδια του δεν συνεργάζονταν όπως άλλοτε αλλά σήμερα του έκαναν το χατήρι να τον πάνε μέχρι τη θάλασσα. Ήταν δεν ήταν δεκαπέντε χρονών όταν πρωτοείδε εκείνη την κοπέλα. Χάθηκε τόσο στο μπλε των ματιών της που απ’ την...

8 σχόλια

8 Σχόλια

  1. Άννα Ρουμελιωτη

    Μία σκληρή αντιπαράθεση που την απόλαυσα Σοφία. Μου άρεσε πάρα πολύ!!! Δυναμικό … έντονο!!! Μπράβο σου!!!

    Απάντηση
    • Ανώνυμος

      Σας ευχαριστώ Άννα για τα καλά σας λόγια

      Απάντηση
  2. ANNA MONOΓΥΙΟΥ

    Με εξέπληξες Σοφία μου ,και εις ανώτερα ,δυναμικός διάλογος με τον εαυτό σου, ο νικητής; …………Εσύ!!!

    Απάντηση
    • Sofia kaporani

      Το ελπίζω Άννα

      Απάντηση
  3. Miltiadis

    Μπραβο κορη μου.Εκπληκτικος διαλογος.

    Απάντηση
    • Sofia kaporani

      Ευχαριστώ μπαμπά και μαμά ????

      Απάντηση
  4. Σοφία Ντούπη

    Συγκλονιστικός ο διάλογος- μονόλογός σου Σοφία μου… μπράβο σου!!! Έχει ανάγκη ο άνθρωπος να μιλάει με τον εαυτό του…να τον βάζει ενίοτε απέναντι από τον καθρέφτη για τον επιπλήξει ή να τον επιβραβεύσει. Η αυτογνωσία, μας βοηθάει να πάμε παρακάτω!!! Την αγάπη μου❤️!!!

    Απάντηση
  5. Σοφία Σκλείδα

    Μπράβο Σοφία μου!Μια υπέροχη αυτοβύθιση!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου