Κάποιες σκέψεις για τον Καρυωτάκη

Δημοσίευση: 12.12.2016

Ετικέτες

Κατηγορία

Ο Καρυωτάκης δεν πυροβόλησε
τη ζωή εν γένει.
Πυροβόλησε αυτή τη ζωή,
αφού πρώτα στάθηκε κατάντικρύ της,
Δίχως να επινεύσει σε κανέναν από τους όρους της.

Μονομάχος σε αρένα.

Δεν πυροβόλησε τα πουλιά,
αλλά τις κάργιες.

Βούτηξε τον άνθρωπο
από το μεδούλι
και τον εξέτασε,
Και τον κατάλαβε.

Λάτρευε τη ζωή
αλλά στο μέγεθος της,
στο ύψος της,
όχι στην απόρροια
μιας δολερά προκρούστειας
μικρόνοιας.

Πυροβόλησε την Πρέβεζα γιατί απαίτησε Πρέβεζες.

Ο Κώστας Καρυωτάκης
ήταν, είναι και θα είναι
από τους πιο
γνήσιους λάτρεις
της Ζωής.
Κι ας ενοχλεί
ο ουρανός του...

 

_

γράφει ο Ε. Μύρων

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Un amant, une amante

Un amant, une amante

Ανατριχιάζεις πάνω μου και άξαφνα η δύναμή σου χάνεται σ' ένα πρωτόγνωρο αίσθημα κτήσης. - Λαχταρώ την άστατη ανάσα σου, τον άρρυθμο παλμό του στέρνου σου την ύστατη στιγμή του πόθου. - Σ' εξουσιάζω στους τύπους: με διψασμένα χείλη αναζητώ κρυφές στάλες στο κορμί σου....

Δυο σταγόνες μέλι

Δυο σταγόνες μέλι

Δυο σταγόνες μέλι  κόλλησαν στις άκρες των χειλιών, καθώς το αίμα,  στις ροζιασμένες σακούλες, φούσκωνε και ξεφούσκωνε, σαν τη δερμάτινη ζώνη  που βαστά το στομάχι, μην τυχόν και παραπέσει  στις άκρες των ποδιών.   Για να μην πεινάσει  ο χρόνος, όση ώρα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Δυο σταγόνες μέλι

Δυο σταγόνες μέλι

Δυο σταγόνες μέλι  κόλλησαν στις άκρες των χειλιών, καθώς το αίμα,  στις ροζιασμένες σακούλες, φούσκωνε και ξεφούσκωνε, σαν τη δερμάτινη ζώνη  που βαστά το στομάχι, μην τυχόν και παραπέσει  στις άκρες των ποδιών.   Για να μην πεινάσει  ο χρόνος, όση ώρα...

Τρία ποιήματα

Τρία ποιήματα

1. Στο μικρό δωμάτιο, μέτρησε τέσσερις  άσπρους τοίχους. Ψηλά ο ουρανός. «Ήρθε η Άνοιξη», σκέφτηκε. Τους έβαψε γαλάζιους  και πνίγηκε στη θάλασσα. 2. Στο σκονισμένο κομοδίνο  είχε ξεχάσει τα σκουλαρίκια της. Με χάλκινες ζωγραφιές.                Σε κλουβί, μικρά...

1-1-3

1-1-3

Η ζωή μας Νεφέλωμα κινούμενο το παίρνει ο αέρας, πότε δω, πότε εκεί μια βγαίνει μπροστά μια κρύβει το φως μια θλιμμένο τρέχει μ’ αγωνία μια ξανθό ζεσταίνει την καρδιά   Οι αλήτες κι οι ονειροπόλοι ξαπλώνουν καταγής και χαζεύουν σιωπηλοί χάνονται στην κίνηση Την...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

Υποβολή σχολίου