Κάπου χάθηκες

19.12.2017

Δεν το καταλαβαίνω. Τις τελευταίες μέρες όλα κυλάνε τόσο γρήγορα που, ίσα που προλαβαίνω να εστιάσω. Οι ρόλοι μας εναλλάσσονται κουραστικά πια και τους σιχάθηκα. Με τρομάζεις, ξέρεις.
Πόσο καλοί ηθοποιοί γίναμε... Τόσο που περνάς από μπροστά μου κάθε μέρα και δε σε αναγνωρίζω. Μιλάς και τίποτα δεν μου θυμίζει από εσένα ο τόνος της φωνής σου, ούτε κι αυτά που λες.
Καθώς τραβάω για το σχολείο περνάω μπροστά από τα καφέ κι άθελά μου βλέπω την αντανάκλασή μου στις τζαμαρίες. Έτσι νομίζω, δηλαδή. Δεν την αναγνωρίζω. Μη λέω μόνο για σένα. Ίσως αυτό το τζάμι να 'ναι ελαττωματικό. Στο επόμενο ένα άλλο προσωπείο καθρεφτίζεται, φανερά φτιαγμένο από τα ίδια χέρια. Ίσως εγώ είμαι ελαττωματική.
Στη πόρτα του σχολείου τα κάγκελα σχηματίζουν ένα "Γ" και ένα "Κ" δίπλα δίπλα. Χθες το παρατήρησα. Μάλλον χθες άκουσα μια φωνή να το συνειδητοποιεί ενθουσιασμένη. Τι να σημαίνει.. Να θυμηθώ να ρωτήσω τον διευθυντή αύριο.
"Γενικό Κρατητήριο" λέει κάποιος. Ανατριχιάζω κάτω απ' την πανοπλία μου. Πόσο κουραστικές γίναν αυτές οι "αναλύσεις". Πόσο κουρασμένοι είμαστε όλοι μας και πόσο καλά το κρύβουμε κάτω από καλήμερες και ψυχαναγκαστικά αστεία.
Όλοι μιλάνε. Φωνάζουν. Δεν λένε τίποτα. Κι εγώ μιλάω. Δεν λέω τίποτα. Ακούω ξαφνικά το όνομά μου και γυρίζω. Εκείνη με κοιτάζει στα μάτια. Δεν μιλάει. Μου λέει τα πάντα. Της απαντάω τα πάντα και κατεβάζω το κεφάλι.  Εμείς ανέκαθεν καταλαβαίναμε. Η ίδια είχε γράψει στο θρανίο μου τη περασμένη χρονιά: "Υπομονή, τελειώνουμε. Και θα τελειώσουμε, και από 'δω θα φύγουμε και τότε θα αρχίσει η ζωή μας". Τώρα είμαστε στην τελική ευθεία. Δεν είναι ευθεία.. Ποιος καταλαβαίνει; Πότε σταματήσαμε να εξουσιάζουμε τη ζωή μας; Γιατι διαβάζεις αυτά που γράφω; Καμιά συνοχή δεν έχουν.
Σε κάθε λέξη σου φέρνω στο νου μου την εικόνα  κάποιου να κουνά δεξία αριστερά τα χέρια και κάποιου άλλου από απόσταση να τον χαιρετά με χαμόγελο. Χαμογελάει στ' αλήθεια; Μα δεν καταλαβαίνει ότι πνίγεται; Δεν άντεξε, ούτε κι αυτός θα αντέξει. Στο μυαλό μου. Πλάθω ένα δραματικό τέλος με την ελπίδα η πραγματικότητα να μας βγει το αντίθετο.
Εμείς θα αντέξουμε, το θέμα είναι πώς. Καταντήσαμε κινηματογράφος και μάλιστα βουβός. Χωρίς επεξηγήσεις. Χωρίς μουσική στο background πάρα μόνο τα γέλια των θεατών. Ειρωνεία. Μα τελοσπάντων, ποιοί είναι αυτοί οι θεατές που γελάνε με τη κατάντια μας;
Αύριο, ξέρεις, θα περάσω τους ίδιους δρόμους με τις ίδιες τζαμαρίες.
Αύριο θα μιλήσεις με τον ίδιο τόνο και θα πεις άλλα από αυτά που θες να πεις.
Αύριο το Γενικό Κρατητήριο θα γεμίσει πάλι από τις αιχμάλωτες ψυχές μας.
Θα χαιρετηθούμε εξ αποστάσεως κι ύστερα θα συνεχίσουμε να προχωράμε προς το χημείο ή την αίθουσα. Ή δεν θα συνεχίσουμε.
Αύριο όλοι θα μιλάνε και κανείς δεν θα λέει τίποτα εκτός από εμάς, που δεν θα μιλάμε. Ποιοι είμαστε εμείς;
Όλα κυλάνε γρήγορα. Γιατί διαβάζεις αυτά που γράφω;

_

γράφει η  Elena 

Ακολουθήστε μας

Η ορθογραφία του σταχυού

Η ορθογραφία του σταχυού

Το σχολείο μας πάταγε στα πέλαγα. Ούτε γαλότσες, ούτε τίποτα: οι τοίχοι του βουλιάζαν αξυπόλυτοι στις άμμους των βυθών, κι εκεί δανά γλυκόβραζαν μέρα-νύχτα μέσα στ’ αλατοζούμι1 του Ιονίου. Χτισμένο ίσα-ίσα πάνω στα ριζά μιας πλαγιάς μούχλικης2, πέτσινης και καμένης,...

Περιστέρια

Περιστέρια

Όταν πιάνω να γράψω κάτι τις, το κύριο μέλημά μου είναι, αυτό το κάτι τις να μην είναι δυσάρεστο και γεμάτο μουρτζούφλα. Δεν το αντέχω αυτό το εμπόριο της θανατολατρείας και της απονιάς. Τα ξέρουμε όλα αυτά. Τα ζούμε στο πετσί μας επί καθημερινής βάσης και δεν είναι...

Σχέδια εξόντωσης

Σχέδια εξόντωσης

Τον κοίταξε βαθιά στα μάτια του τα μελιά και εκείνο που διέκρινε, πραγματικά την κατατρόμαξε. Αυτός από τη μεριά του, κατέβαλε προσπάθειες να κρύψει τις μύχιες σκέψεις και σχέδια που έκανε όχι επί χάρτου, αλλά κατ’ ευθείαν στο δόξα πατρί. Είναι πράγματι αλήθεια αυτό...

Ο τελευταίος Νουρέγιεφ της χρονιάς

Ο τελευταίος Νουρέγιεφ της χρονιάς

Θα ‘τανε τώρα μια δεκαριά μέρες, που οι αέρηδες δεν είχανε βάλει γλώσσα μέσα. Σκλήριζαν1, ετσακώνουνταν, στενάζανε, σφυρίζανε, παίζανε και τα πνευστά τους: και δώστου φλογέρα η Τραμουντάνα, και δώστου φυσαρμόνικα η Όστρια, ο Λεβάντες το σαξόφωνο κι ο Πουνέντες το...

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

-Και πες ότι τα πλάθω σαν καμπάνες ή σα σύννεφα ή σαν αστέρια. Πειράζει; -Πειράζει. Γιατί θα βγούνε παντόφλες, θα μείνουν άψητα και -μετά που θα τα τρως- μάντεψε ποιο κοριτσάκι θα γκρινιάζει ότι το πόνεσε η κοιλιά του. -Εγώ δεν είπα για παντόφλες. Κι αν, αντί για...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

-Και πες ότι τα πλάθω σαν καμπάνες ή σα σύννεφα ή σαν αστέρια. Πειράζει; -Πειράζει. Γιατί θα βγούνε παντόφλες, θα μείνουν άψητα και -μετά που θα τα τρως- μάντεψε ποιο κοριτσάκι θα γκρινιάζει ότι το πόνεσε η κοιλιά του. -Εγώ δεν είπα για παντόφλες. Κι αν, αντί για...

Τα πεντόβολα

Τα πεντόβολα

Τρεις μικροί φίλοι, ο Κωστής, ο Μανολιός και ο Γιωργής, ήταν αφοσιωμένοι εδώ και ώρα στο παιχνίδι τους, πού έλκυε την καταγωγή του από τα παλιά, στο πολύ βαθύ του χρόνου, εκείνον τον αρχαίο χρόνο και καθώς όλα έδειχναν, δεν θα είχε και πολλή ζωή πια. Ε, νισάφι πια,...

Καλό Παράδεισο

Καλό Παράδεισο

Ευθύς εξ αρχής το ξεκαθαρίζω, προς αποφυγήν παρερμηνειών: Δεν πιστεύω στα όνειρα σαν πηγή προφητείας των μελλούμενων. Μετ’ εμφάσεως έχω κατά καιρούς υποστηρίξει ότι τα όνειρα δεν είναι άλλο από ένα αποκύημα τού υποσυνειδήτου και εμείς οι σκηνοθέτες του, ακούσιοι μεν...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου