Κάτι τέτοιες ώρες σε αγαπώ περισσότερο. Παίρνεις το σχήμα των λέξεών μου. Τους ήχους μου. Ξεπηδάς από την άκρη των ματιών μου και φτιάχνεις μια όραση. Ναι μια όραση. Από εκείνες που κινούνται στον αέρα. Ταξιδεύουν σα πούπουλα που απαλά ανεβοκατεβαίνουν με τη θέληση ενός ανέμου κρυφού. Σα σκόνη που μόνο ο ήλιος μπορεί να δει. Κι εσύ σαν ήλιος τη σκόνη τη δική μου φωτίζεις. Σαν να ξεσκονίζεις τη μάσκα που χρόνια φορώ. Κάτι τέτοιες ώρες σε αγαπάει περισσότερο ολόκληρο το σώμα μου. Σε ποθεί. Σε αναζητεί. Σαν παζλ που θέλει να ενωθεί. Σα να υπάρχει η εικόνα η ίδια, μονάχα αν ακουστεί εκείνο το ανεπαίσθητο κλικ που ενώνει τα κομμάτια μας.  Σα να φωνάζει το δικό μου σώμα. Σα να απαντά το δικό σου. Δυο σώματα μόνα τους που με την ηχώ τους παλεύουν σε άδεια δωμάτια του νου. Κάτι τέτοιες ώρες σε αγαπά περισσότερο η ψυχή μου. Σαν πλήκτρα ενός πιάνου και σαν χορδές ενός βιολιού, χοροπηδάς στις νότες εκείνες που συνθέτουν την φριχτή μου μελωδία. Μια ασυμφωνία που αγαπώ. Μια συμφωνία που παλεύω να ζήσω. Νύχτες και μέρες που έξω από το μπαλκόνι της ψυχής στέκει ένα τραγούδι παγωμένο και γνωστό που αφήνω να ονομάζεται άγνωστο. Επίτηδες μου λες ψιθυριστά. Κατά λάθος σου απαντώ. Σαν παιδί που μόλις το μάλωσες. Κάτι τέτοιες ώρες σαν μέρες και σαν χρόνια, σαν χρόνια και αιώνες ή σαν απλά φευγάτα και περαστά δευτερόλεπτα -σου το ‘πα- σε αγαπώ περισσότερο…

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!