Κίτρινος χαλαζίας

16.12.2016

quartz_yellow_b 

Δεν είμαι άνθρωπος που εκδηλώνεται εύκολα. Αντιμετωπίζω δυσκολία να μιλήσω, να εκφραστώ, μέχρι και ν’ αρθρώσω σωστά τις λέξεις. Όχι, δεν έχω κάποια διαταραχή ομιλίας και λόγου. Απλώς κυριεύομαι από υπέρμετρο άγχος. Φοβάμαι να είμαι ο εαυτός μου. Γι’ αυτό κι είμαι εσωστρεφής, μέχρι αηδίας. Η μοναδική μου φίλη -εννοείται απ’ τα παιδικά χρόνια και εννοείται πως χάρη στη δική της επιμονή και υπομονή διατηρούμε ακόμη τούτη τη φιλία, πασχίζει να με βγάλει απ’ το καβούκι μου. Όμως, χωρίς αποτέλεσμα. Νόμιζα πως είχε δοκιμάσει τα πάντα. Μα, έκανα λάθος.

Στα περασμένα γενέθλιά μου, μου πρόσφερε ένα δώρο εντελώς απρόσμενο κι άκρως διαφορετικό. Το βρήκα αλλόκοτο. «Τί είναι τούτο;», τη ρώτησα, μόλις πέταξα το περιτύλιγμα και βρέθηκα να κοιτάζω σαν χαζός την κεχριμπαρένια πέτρα. «Μου ‘φερες μια πέτρα για δώρο;», συνέχισα να απορώ. Ειλικρινά, δε μπορούσα να καταλάβω τι είχε στο μυαλό της. Βρε, μπας κι ήθελε να μου τη σφίξει στο δόξα πατρί μήπως και μεταλλασσόμουν σ’ εξωστρεφή κι εκδηλωτικό τσίφτη; Θα ορκιζόμουν πως εκείνη τη στιγμή η πέτρα μού έριξε ένα βλέμμα χλευαστικό και μου βροντοφώναξε «Είσαι γελοίος, αδερφέ μου!». «Κιτρίνης είναι Σωτήρη», μου απάντησε η φίλη μου ξεφυσώντας από απελπισία, λες και θα έπρεπε να τον είχα αναγνωρίσει. «Επειδή δεν έχω πάρει ακόμη μάστερ στη λιθολογία, θες να μου πεις δυο λόγια παραπάνω αγαπημένη μου Ευφροσύνη;». Ίχνη ειρωνείας εκσφενδονίστηκαν με την ερώτησή μου. Η Φρόσω το αντιλήφθηκε αμέσως. «Κρατάς στα χέρια σου τον κίτρινο χαλαζία· τον χαλαζία του φωτός», αποκρίθηκε με ήρεμη φωνή. Ύστερα, βύθισε το βλέμμα της στο δικό μου. «Τέρμα το σκοτάδι. Ήγγικεν η ώρα του φωτός Σωτήρη», ανακοίνωσε. Το πρόσωπό της έλαμψε σαν ήλιος. Τα μάτια της γίνηκαν δυο φωτοβόλοι δίσκοι. Το στόμα της άνοιξε και ξεπήδησαν φωτεινές φλόγες. Τυλίχτηκε ολόκληρη σ’ ένα φως κίτρινο και πορτοκαλί, που με προσκάλεσε στη ζεστασιά του. Άπλωσα το χέρι μου, το ένωσα με το δικό της και χάθηκα στη δίνη της ευεξίας. Πόσα συναισθήματα ένιωσα! Ένα ρεύμα αισιοδοξίας με χτύπησε στο πρόσωπο. Η χαρά εισχώρησε στις φλέβες μου. Την αισθάνθηκα να ρέει μέσα στο αίμα μου. Στο μυαλό μου, η σκέψη εξαγνιζόταν. Γινόταν πια διαυγής. Πεντακάθαρη. Απαστράπτουσα. Κι ο λόγος μου; Ω, ο λόγος μου! Ρυάκι είχε γίνει που κυλούσε γάργαρος και κρυστάλλινος, χαϊδεύοντας βελούδινα τα βότσαλα στο διάβα του.

Μόλις επέστρεψα απ’ το ονειρικό μου ταξίδι, κοίταξα με ευγνωμοσύνη την κολλητή μου. «Σ’ ευχαριστώ», ψιθύρισα, καθώς ο λυγμός έφραζε τη φωνή μου. Ήθελα να κλάψω από ανακούφιση. Πίστευα, ειλικρινά, πως στα χέρια μου κρατούσα το κλειδί της προσωπικής μου λύτρωσης. Η Φρόσω μού χαμογέλασε. «Εύχομαι ο κιτρίνης να σε βοηθήσει να δεις την ουσία της ζωής Σωτήρη», την άκουσα να μου λέει. Την επόμενη μέρα πήγα κι έφτιαξα ένα κολιέ, που το φορούσα μόνιμα στο λαιμό μου. Η πέτρα ήταν εξαιρετικά μικρή -δεν ήθελα να γίνω αντικείμενο σχολιασμού και να με ραίνουν με χαρακτηρισμούς που δε μου αρμόζουν, ωστόσο η επαφή της με το δέρμα μου ήταν απόλυτη και συγκλονιστική. Την ένιωθα να καίει με το φως της το κοίλο μέρος του λαιμού μου, όπου ξεκουραζόταν, και να διαπερνά την επιδερμίδα μου για να συγκεντρωθεί στο κέντρο της ύπαρξής μου. Ο κιτρίνης είχε γίνει ο προσωπικός μου φακός στα δύσβατα και σκοτεινά σοκάκια της ψυχής μου. Κάθε φορά, που κυριευόμουν από άγχος κι οι λέξεις σκορπίζονταν, αναγραμματίζονταν και μπερδεύονταν στο κουτάκι του μυαλού μου, άγγιζα τη μικρή πέτρα. Η φωτεινή της ενέργεια εισχωρούσε στο δέρμα της υπόστασής μου και η αυτοκυριαρχία έπαιρνε δειλά τη σκυτάλη. Δεν τα κατάφερνα πολύ καλά. Όμως, μου αρκούσε που μπορούσα να διακρίνω τη μικρή κουκίδα φωτός μέσα στο χάος του σκοταδιού, που κουβαλούσα χρόνια ολόκληρα.

Ώσπου, το κολιέ γλίστρησε απ’ τον λαιμό μου και η πέτρα χάθηκε σε εκείνο το ταξίδι περιπέτειας που είχα τη φαεινή ιδέα να οργανώσω. Μεμιάς κατέρρευσαν όλα μέσα μου. Έτρεξα πίσω στο σπίτι μου πικραμένος. Έψαξα να βρω τα υπόλοιπα κομμάτια του κεχριμπαρένιου χαλαζία, αλλά μάταια. Είχαν εξαφανιστεί, όπως ακριβώς το φως μέσα στην ψυχή μου. Το απύθμενο πηγάδι της αβύσσου άνοιξε την πύλη του. Δαίμονες ξεπήδησαν, γαντζώθηκαν επάνω μου κι άρχισαν να με τραβάνε. Βυθιζόμουν, ξανά, στο σκοτάδι. Και τότε συνειδητοποίησα πως δεν υπήρξα έτοιμος να δαμάσω την ορμητική και ακτινοβόλα αγριάδα του φωτός, που κυλούσε στις φλέβες του Είναι μου.

Έχω απομείνει πια, κουλουριασμένος στο υπόγειο του αραχνιασμένου σκοτεινού βασιλείου, ν’ αναπολώ εκείνες τις φωτεινές αναμνήσεις. Έχω απομείνει να αναρωτιέμαι, μήπως τελικά δεν έζησα τίποτα απ’ όσα θυμάμαι. Μήπως υπήρξα απλώς ένα εκκρεμές, που ταλαντεύτηκε ανάμεσα στην αλήθεια και τη φαντασία;

_

γράφει η Γεωργία Καλαμαρά

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Βήματα στη γειτονιά

Βήματα στη γειτονιά

Τον φίλο από τα παλιά τον συνάντησα στη γειτονιά του πατρικού. Έμοιαζε φευγάτος. Δεν ξέρω τι είχε καταφέρει από όσα ζητούσε, όμως έμοιαζε να μην τον ενδιαφέρει πια το ρήμα. ''Ζω ανάμεσα στο παρελθόν και στο τώρα'' μου είπε και δεν πολυκατάλαβα. ''Με δένει ένα περίεργο...

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ. Μεγάλη εφεύρεση του ανθρώπου. Εκτός των πολλαπλών χρήσεών του και εφαρμογών, έχει γίνει απαραίτητο συμπλήρωμα, ας το πούμε κι’ έτσι, της καθημερινότητάς μας είτε μέσα στο σπίτι είτε έξω απ΄ αυτό. Αν τύχει και συμβεί κάποια βλάβη στο δίκτυο και δεν...

Το φλερτ

Το φλερτ

_ γράφει ο Νίκος Πουλικίδης _ Η οθόνη του κινητού αναβόσβηνε. Μόλις ήρθε το μήνυμα από το αγόρι της. Περιχαρής πληκτρολόγησε την απάντηση αγάπης. Όλα ήταν τόσο αυτοματοποιημένα πλέον. Η αγάπη μπορούσε να βρει καταφύγιο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, να γίνει story...

Ανώνυμος τόπος

Ανώνυμος τόπος

Δεν ξέρω πως βρέθηκα εδώ σε αυτήν την παραλία να κοιτάζω τους γλάρους και να γεύομαι την μεθυστική αλμύρα της ατίθασης θάλασσας, το μόνο που επιθυμώ είναι να παραμείνω σε αυτόν τον αλλόκοτο τόπο που μου μιλά μέσα από τα τοπία του. Πριν λίγο τα χέρια μου άγγιξαν τα...

Η μάσκα

Η μάσκα

Μόλις πριν λίγα χρόνια, έβλεπε κανείς αραιά και πού, κανέναν ξένο, κυρίως Κινέζο- εύκολα εντοπίζεις την Εθνικότητά του,- να περιδιαβαίνει τους Αρχαιολογικούς χώρους του τόπου, σαν τουρίστας, φορώντας, περιέργως, χειρουργική μάσκα. Δεν ήξερα τι να υποθέσω. Να ήταν ο...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Η μάσκα

Η μάσκα

Μόλις πριν λίγα χρόνια, έβλεπε κανείς αραιά και πού, κανέναν ξένο, κυρίως Κινέζο- εύκολα εντοπίζεις την Εθνικότητά του,- να περιδιαβαίνει τους Αρχαιολογικούς χώρους του τόπου, σαν τουρίστας, φορώντας, περιέργως, χειρουργική μάσκα. Δεν ήξερα τι να υποθέσω. Να ήταν ο...

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Μ’ αρέσει να φτιάχνω πρωινό για τα παιδιά μου. Έρχονται στο σπίτια πια μόνο τις Κυριακές. Δουλειά, σπουδές, τρεχάματα, που να προλάβουν και αυτά. Τηγανίζω 2 αυγά και βράζω άλλα δύο δίπλα. Έτσι ήταν πάντα οι γιοι μου, ο ένας μέρα, ο...

Η απεργία

Η απεργία

Ο προϊστάμενος βγήκε απ’ το υπερυψωμένο γραφείο του διευθυντή, ακούμπησε στα κάγκελα και κοίταξε τους εργάτες που ήταν μαζεμένοι από κάτω. Όλα τα κεφάλια στράφηκαν στο μέρος του. -Ο κύριος Ηρακλής θέλει να κουβεντιάσει με την αντιπροσωπεία σας, είπε. Τέσσερις εργάτες...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου